Γεροντικόν..

Σε μια πράξη απελπισίας, ο υπέργυρος φαντάζεται τον εαυτό του ισάξιο του Φάουστ και υπογράφει συμβόλαια γάμου για να διαιωνίσει ακόμη το είδος του, την ποιοτητά του, μια τελευταία πράξη αδυναμίας να υπερβεί τα όρια. Μιά μάχη ανταπόδοσης σε μια σίγουρη αιτία φθοράς, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς έλεος χωρίς δάκρυ, το εισιτήριο έχει ήδη το όνομα, το πρόσωπο και η αφετηρία έχει ήδη φανεί στον ορίζοντα..μα αυτός τρελός δεν αποδέχεται το τέλεσμα και ετοίμασε άλλη τελετή, ερωτική, να πλανέψει να ανανεωθεί, αντικρίζοντας μια νεότερη παραλλαγή της ουσίας του που αναγεννώμενη θα απειλήσει νόμους συμπαντικούς σε πραγματικότητες που η φαντασία του αναζωογόνησε τα κυταρά του έστω, σε άλλο επίπεδο κατανόησης. Αν ο νέος έμπρακτα κολάζεται, γνωρίζει ότι το είναι του,  έχει διασφαλίσει χρόνο να ενδώσει σε δικά του παιχνίδια..αλλά ο Γέρος? Ορμώμενος προσπαθεί να καταπατήσει σκιές και φοβέρες, να κάνει γύρες, παλινδρομήσεις σε παρελθόντα και άλλες εικόνες της υποστασής του..που για αυτόν δεν έφυγαν.Θέλει και αυτός με τη σειρά του να διασφαλίσει ακόμη χρόνο, ακόμη χαρές, μια ανέμελη εικόνα παιδικής αθωότητας να δαμάσει των κυττάρων το σχέδιο, να μπερδέψει τον Χάρο στην έτοιμη φαρέτρα για το επόμενο πέρασμα..αλλά για τον μαραζομένο χορευτή αυτό σαν να μην υπάρχει, θέλει να χορέψει ένα δικό του κρεσέντο ανυπακοής σε αυτόν που διαφεντεύει τα τεφτέρια ...που δεν τον συντρόφευε στη αυγή της παρουσίας του και τώρα στο σούρουπο ετοιμάζει τα μύρα και τα σάβανα. Για τον τρελό γέρο, μόνο η πρώτη ανάσα της γέννησης  θα είχε υπόσταση .Στο πεδίο αυτής της ανούσιας διένεξης ακόμη και ο θάνατος, ταλαντεύεται από σπρωξιές που μια απροσδόκητη αφέλεια μπορεί να φέρει....Γ.Α.(γεροντικόν).....

κατά καιρούς ακούμε γέρους να θέλουν να παντρεύονται και έπειτα να θέλουν τεκνοποιήσουν..θα πρέπει να είναι πολύ τρελοί...αλλά ποιός έδωσε σημασία στις παρορμήσεις της τρέλας, οι έκπτωτοι την άρπαξαν για να εδραιώσουν τη δική τους ανεξάρτητη ελευθερία και φυγή από δεσμά και όρια..