Το πέπλο του χρόνου...

Τελικά τι είναι χρόνος; Μια αντικειμενική ευθεία πεπερασμένου και μη, η κάτι άλλο πιο ευρύ σε εικόνα και αποτέλεσμα; Και πια η, ποιές οι αιτίες της όλης αυτής εικόνας; Σε "παλιότερη" ανάρτηση είχα γράψει ένα αίνιγμα σχετικά με την χρονομέτρηση και αυτό ΄"ηταν" το εξής: "Αν σε οποιαδήποτε εποχή γεννιόμασταν τι θα λέγαμε η πως θα προσδιορίζαμε την εικόνα του εαυτού μας με το συγκεκριμένο χρονικό σημείο; Απλούστατα το τελευταίο το <σύγχρονο>...; είτε το 2000 είτε το 3000 είτε το 1000( με βάση την χρονομέτρηση όπως την γνωρίζουμε) το ίδιο δεν θα λέγαμε; επομένως γιατί να είναι και σύγχρονο-η η όποια ημερομηνία βάζουμε η μετράμε επειδή κινούμαστε σε αυτή γραμμικά με το σώμα και την σκέψη που πέφτει στην παγίδα τις γραμμικής κατάστασης; "  Το ότι αισθανόμαστε την παρουσία του εαυτού μας στο χώροχρονικό γίγνεσθαι που κινείται γιατί θα πρέπει να είναι και το συγκεκριμένο που ορίζει το πριν σαν παλαιομένο και το μετά σαν νεότερο; Το ότι δεν βλέπουμε το πριν και το μετά αυτό σημαίνει ότι διαχωρίζονται από την αυστηρή ευθεία του γραμμικού χρόνου; Η θα πρέπει να φανταστούμε την όλη διαδικασία σαν βιώματα σε ένα υπερκοσμικό καλειδοσκόπιο εαυτών που κινούνται σε παράλληλες ευθείες; Αν ξεφύγουμε από την παγίδα του ορθολογισμού και αναζητήσουμε κάτι άλλο που να ξεπερνάει αυτό το σύνορο τότε ποιό θα  ήταν αυτό; Οι άλλες εκδοχές των εαυτών που ονειρευόμαστε ποιές είναι; Κάτι αόριστό που το ξεπερνάμε έτσι απλά σαν παιχνίδια του νου η κάτι άλλο πιο περίπλοκο; Μήπως είναι μια μυστική επικοινωνία από τους άλλους εαυτούς που καραδοκούν να μας πουν κάτι από κάπου αλλού που ξεχάσαμε; Μήπως είναι ένα νήμα, ένας ομφάλιος λώρος που δεν ξεκόψαμε ποτέ και προσπαθεί να μας ενημερώσει σαν επισκέπτης ότι κάπου μας βλέπει μια άλλη πραγματικότητα που κινούμαστε και χτυπά το κουδούνι σε μόνιμη βάση; Άραγε κινούμαστε σε  μια μορφή η έχουμε μεταστάσεις και αλλού; Βίωμα μέσα σε βίωμα η όνειρο μέσα σε όνειρο που έλεγε και ο Έντγκαρ Άλλαν Πόου(η Πόε για κάποιους). Γιατί θα πρέπει να παίρνουμε ως πραγματικό τον τοπικό χωροχρόνο και όχι σαν μια από τις χιλιάδες εικόνες του Υπερκοσμικού Καλειδοσκοπίου που, με τα όνειρα μας θυμίζουν τα ταυτόχρονα βιώματα μας, από αλλού και όχι σαν κάποιες αχνές εικόνες που ήρθαν έτσι απλά από το τίποτα; ...................George.V. Apostoleas