Περιπατητές στου χρόνου την πνοή...(διήγημα φαντασίας)

Στις παρυφές της ασημένιας γης ταξιδιώτες γυρνούν και φεύγουν σε στιγμές που και οι ίδιοι να ήθελαν δεν μπορούσαν να τις ελέγξουν .Οι εποχές του χρόνου έρχονται αλλάζουν παραμορφώνουν την στατική κατάσταση της φύσης και φανταστικοί χρωματισμοί δίνουν το ρεσιτάλ για εναύσματα εμπνεύσεων.Οι κύκλοι των ισημεριών τα ζενίθ των ηλιοστασίων σε μια συμφωνία με την ημιτονοειδή κίνηση του πλανήτη δίνει μια άλλη χροιά στην επιφάνεια που αναζητά να φωτιστεί από τα φώτα του ήλιου και της σελήνης, όπου σαν συμπληγάδες πέτρες αφήνουν κάποια έξοδο στο χρυσοκύανο χρώμα της κάθε αυγής, του κάθε σούρουπου.

Ένα από τα χαρίσματα που έχει ο άνθρωπος είναι το περπάτημα. Του δόθηκε σαν ένα προσόν να κινείται σε ότι αφορά τις υποχρεώσεις του στην πραγματικοτητά του.Υπάρχουν εκείνοι που θα το θεωρήσουν μια αγγαρεία,κάποιοι άλλοι δεν θα το σκεφτούν καν, υπάρχουν και εκείνοι που από ένα εσώτερο σκίρτημα φεύγουν και χάνονται στα αρχιτεκτονήματα της πόλης και είναι κάτι από το είναι τους σαν να τους δίνει ζωή.

Εκείνη την εποχή πριν την μεγάλη ανακατάταξη του κόσμου υπήρξαν περιστατικά που ταξιδιώτες χάθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα και επανεμφανίσθηκαν έπειτα από μέρες. Αυτό όμως που  που κάνει εντύπωση είναι τα περιστατικά όπου σε ανύποπτες στιγμές περιπατητές χάνονταν σε άγνωστο χρόνο και εμφανιζόντουσαν μακριά σε άλλες περιοχές χωρίς να θυμούνται τίποτα Άλλοι πάλι βάδιζαν απερίσκεπτα χωρίς να ξέρουν που πηγαίνουν. Το πιο παράξενο από αυτά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι που υπάρχει άκρη στις εικόνες που βλέπεις, είναι οι παράξενες εμφανίσεις ταξιδιωτών που λες και βγήκαν από κάπου αλλού. Μέχρι και το χρώμα του δέρματος είναι διαφορετικό σαν η βιογονική σύσταση να μη δέχεται τις συνθήκες αυτής της ατμόσφαιρας. Παράξενα περιστατικά όπου διαβάτες έχασαν τον χρόνο και βρέθηκαν να ξυπνούν αλλού χωρίς να θυμούνται κάτι. Ιστορίες όπου αφημένοι στων δρόμων την πορεία ονειροπόλοι παρατηρούσαν σε κάθε σοκάκι διαλόγους και τα θέματα αφορούσαν αυτούς τους ίδιους. Παράξενες πορείες που σαν να σχεδιάστηκαν από το ίδιο το μυαλό και τον σε συνεργασία με τον κόσμο. Η  κίνηση μπορεί να είναι μια λιτανεία, μια τελετή στον θρόνο της φύσης, μια μουγκή απαγγελία που κινεί άλλους τόνους και ήχους που ανοιγοκλείνουν σαν τα μαγικά κουτιά και αφήνουν να περάσουν μελωδίες από κάτι άλλο, κάτι μη εξηγήσιμο που ίσως να είναι έτσι, ώστε να μην χαθεί το μυστήριο των κόσμων που ρεμβάζει σε άχρονους ρυθμούς και προσπαθεί να μας φυσήξει στο πρόσωπο τους ανέμους μιας άλλης κατάστασης όπου αρχαία βασίλεια δεν πέθαναν ποτέ παρά μόνο κοιμούνται.................(Γιώργος Αποστολέας αφιερωμένο και ξεσηκωμένο από κάτι παλιές σημειώσεις....κάπου στα 1999)

 

Χρονοπύλες στις εικόνες....(Διήγημα στου χρόνου τα παράξενα)

«Νέοι ἐστέ τάς ψυχάς πάντες. Οὐδεμίαν γάρ ἐν αὐταῖς ἔχετε δι’ ἀρχαίαν ἀκοήν παλαιάν δόξαν οὐδέ ΜΑΘΗΜΑ ΧΡΟΝΩ πολιόν οὐδέν»..Αιγύπτιος ιερεύς προς Σόλωνα τον Αθηναίο..ΠΛΑΤΩΝ ΤΙΜΑΙΟΣ

Ο Άνθρωπος στην προσπαθειά του να έχει κάποια τεκμήρια από το παρελθόν του εφεύρε την φωτογραφία. Παρατρεχάμενος από του χρόνου τα δεσμά και την γνώση της απώλειας του από την πραγματικότητά που τον περιτριγυρίζει,αποτύπωσε σε ειδικό χαρτί τις στιγμές του ιδίου και του περιβάλλοντος που τον συντροφεύει ώστε να κάνει άλματα πίσω σκεπτόμενος τις αλλαγές που έχουν γίνει σε αυτόν και στα μέρη που επισκέφθηκε.Παράθυρα από μια άλλη εποχή που άλλες φορές τον ξενίζει και άλλες τον ευχαριστεί παρατηρώντας τον εαυτό του με αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα,χαμένος να αγναντεύει την παραξενιά και τις αλλαγές όπου ανήμπορος δεν μπορεί να ελέγξει. Είναι στιγμές που τις κοιτά με απλανές βλέμμα να του στέλνουν μηνύματα και άλλες να μην θυμάται καν του πότε του γιατί και πως ήταν εκεί(ναι υπάρχουν και αυτές) σαν από μια άγνωστη αιτία να χάθηκαν από τη μνήμη του οι χρονικές στιγμές αποτύπωσης της συγκεκριμένης χρονοπύλης στο παρελθόν του.Είναι πάλι άλλες φορές που νοητικά προσπαθεί να πάει πίσω έστω και ονειρικά να ξαναζήσει αυτό το κάτι που άφησε πίσω το σώμα του, η συνείδηση του αυτό το ταξίδι της ευθείας του νου του που όλο αφήνει το νήμα σε ένα λαβύρινθο γεγονότων, μέχρι αυτό να τελειώσει και να μείνει μια σκυτάλη, ένα ραβδί που θα το δώσει σε μια παραδοξότητα της φύσης που έχει ονομάσει θάνατο φθορά, σβήσιμο της υπόστασης αιτιατή αλλαγή, ξεκαθάρισμα της κοσμικής σοφίας σε άγνωστες βλέψεις ανανέωσης...ο άνθρωπος πάνω στον φόβο της απώλειας μένει ξεκρέμαστος και οι εικόνες μένουν να τον συντροφεύουν σιωπηλές να του δείχνουν τις αιωνιότητας το επέκεινα, το ατέρμονο δάκρυ της κρυμμένης φιλοσοφικής λήθης ίσως λίθου? Ποιός μπορεί να γνωρίζει? Η απελπισία της φθοράς αυτό που αγωνιά να εξέλθει από τα βάθη της φωτεινής έξαψης των νευρικών συνάψεων να μαρτυρά παρελθόντα που κατοικούσε σε κρυστάλλινους θρόνους και βασίλεια όπου δεν χάθηκαν, παρά και εκείνα με την σειρά τους έριξαν τον θνητό σε μαγικές εικόνες εμπειριών και δρόμων......................(Γιώργος Αποστολέας ιούνης 2016) 

Xρονική Ανεπάρκεια..(διήγημα, σκέψεις στου χρόνου τα παράξενα)

Αυτή η παραξενιά του χρόνου σε κάνει υποχείριο στις αλλαγές της. Να δεσμεύεσαι από τις αλλαγές της ημέρας εώς και στις κινήσεις των άστρων, των εποχών, τις αλλαγές της έμβιας ύλης, εν τέλει  στην επέκταση των πάντων σε ένα χορό αυθόρμητο που τέλος δεν έχει παρά μόνο αλλαγές μοτίβα σε μια υπερκοσμική  αλχημική κατάσταση. Ε αυτή την κατάσταση η επιφανής επιστήμη την έχει βάλει σε ευθεία..από κείθε το παρελθόν από δώθε το μέλλον και στη μέση η επίσημη επιστημονική γραβάτα του παρόντος...

Όλα αυτά τα περίεργα της φύσης ταλάνιζαν τους κατοίκους αλλά και τους παράξενους ταξιδιώτες στο νησί της μεγάλης σπηλιάς από εκεί που πέρασαν βασιλιάδες πειρατές εώς και παρατρεχάμενοι και διωκόμενοι αντιθέτων πολιτικών παρατάξεων. Εκείνο το πρωϊνό στην πλατεία της χώρας το καφεδάκι πήγαινε και ερχόταν στα στρογγυλά τραπεζάκια των καφενείων και οι συζητήσεις, είχαν του καθενός τα προβλήματα τα άγχη τους σχεδιασμούς για το μετέπειτα.Ακούγοντας τους διαλόγους ο γεροδήμος ένας ξερακιανός θαλασσοπόρος έγνεψε με το χέρι του ότι δεν συμμερίζεται τους σχεδιασμούς και μίλησε για το τώρα που θα έπρεπε να δώσουν έμφαση χωρίς πολλά πολλά.Άλλοι πάλι έλεγαν για το παρόν που είναι ότι έχουμε και ότι πρέπει να το ζούμε σαν κάτι νέο. Άλλοι πάλι τα έριχναν σε μοίρες και σε θεούς και τις ευθύνες βέβαια δεν τις παίρναν οι άνθρωποι.Ο ταξιδιώτης με το ξεβαμμένο καπέλο που μόλις είχε καθίσει να απολαύσει τον καφέ του πήρε το θάρρος να αλλάξει θέση και να ζητήσει την άδεια να καθίσει σε ένα άλλο τραπεζάκι μιας και πολύ θα ήθελε να συμμετάσχει στην κουβέντα.Αφού έγνεψε καταφατικά ένας από τους ντόπιους του νησιού(στο να κάτσει στην παρέα τους) δεν έχασε το "χρόνο του" και είπε μονομιάς. -Χθες επισκέφτηκα το σπήλαιο του νησιού ήταν πραγματικά όμορφο και τα χρειάστηκα από το κρύο που έκανε στο τέρμα αν υποθέσουμε ότι είναι τέρμα και σταματά εκεί...- Δηλαδή τι εννοείς όταν λες ότι αν σταματά εκεί, του είπε με σθένος ένας ντόπιος που το γνώριζε  από μικρός  σαν χαρτογραφία. Ο ταξιδιώτης τον κοίταξε με απλανές βλέμμα και είπε-γνωρίζετε για τους μύθους των ινδιάνων και πόσο ιερά τα είχαν τα σπήλαια?- Όύχι δεν γνωρίζουμε από ότι μπορέσαμε και μάθαμε για την δική μας παράδοση οι αρχαίοι κατέβαιναν για περισυλλογή. -Ναι αυτό είναι γνωστό συνεχίστηκε και μετέπειτα με την αλλαγή σε άλλα πιστεύω..κάτι άλλο παράξενο έχετε ακούσει που να συνέβη στο σπήλαιο?- ούχι δεν έχει ακουστεί κάτι - Στους ινδιάνους υπήρχαν παραδόσεις ότι ο χρόνος είναι υποκειμενικός όταν έμπαινες στις σπηλιές..μπορεί να χανόσουν για μέρες..στους έξω ο χρόνος μπορεί να περνούσε κανονικά και να σε έχαναν για μεγάλο χρονικό διάστημα  ενώ για σένα μπορεί να περνούσαν λίγες ώρες αυτό από μόνο του δεν είναι παράξενο?- Κάποιοι από τις παρεάκια έκαναν κάποιες νύξεις για ξωτικά αλλά στο θέμα του χρόνου ήταν αμετάπειστα σκληροί για την δομή του και για το αδάμαστο πρόσωπο του. Ο ταξιδιώτης σιώπησε και αφού επεξεργάστηκε τον τρόπο σκέψης των συνδιαλεγόμενων απάντησε με απορία -Μα καλά δεν σας έχει τύχει να χάσετε τον χρόνο σας όταν για έναν άγνωστο τρόπο είχατε απορροφηθεί σε κάτι που σας απασχολούσε έντονα?..δηλαδή για εκείνη τη στιγμή αισθανθήκατε ότι περνούσε ο χρόνος για λίγο( ενώ έπειτα που κοιτάξατε την ώρα είχε περάσει πολλή ώρα..αυτό μπορεί να συμβεί και αντίστροφα..τι ήταν αυτό? δεν ήταν μια παρέμβαση της αντίληψης στη τόσο σκληρή δομή του χρόνου ώστε να τον κάνει να χάσει κάπως το έδαφος?- Κάποιος πήρε τον λόγο με απόγνωση και είπε.- Μα καλά αυτό είναι παιχνίδι του μυαλού- ο ξένος απάντησε - Ναι έτσι δείχνει όλα από το μυαλό ξεκινάν και τελειώνουν, αλλά θα το πάμε διαφορετικά σε ποιόν αιώνα πιστεύετε ότι ζούμε?- οι περισσότερο απάντησαν καταφατικά στον 21ο...-δηλαδή στην σύγχρονη εποχή όπου υπάρχει άφθονο το παρελθόν έτσι?- Ναί έτσι δείχνει είπαν χωρίς δεύτερη σκέψη.Ωραία απάντησε ο ξένος και πήρε και πάλι την σκυτάλη για ερωτήσεις.-Ας υποθέσουμε ότι γεννηθήκαμε και ζούσαμε σε οποιαδήποτε εποχή του χρόνου έτσι όπως τον έχει ορίσει ό άνθρωπος.. τώρα μπορεί να είμαστε στον 21ο ..αν γεννιώμασταν στον 5ο η τον 7ο η τον 15ο τι θα λέγαμε? δεν θα λέγαμε ότι θα ζούσαμε στην σύγχρονη εποχή χωρίς να υπάρχει μέλλον παρά άφθονο παρελθόν?-..ναι σίγουρα έτσι θα ήταν..του είπαν και ξανααπάντησε χαμογελώντας -ε γιατί να είναι τώρα η σύνχρονη εποχή και γιατί  να μην είναι ένα καλό παρελθόν που ίσως η συνείδηση αποφάσισε να βιώσει σε έναν ατέρμονο κύκλο βιωμάτων?- έπεσε για λίγο σιγή κάποιοι χαμογέλασαν και κάποιοι είπαν για παιχνίδια λογικής ναι ίσως να είναι και έτσι αλλά όταν σίγασαν τα σχόλια ξαναπήρε τον λόγο και είπε -Κάποιοι από εσάς δεν είχατε δει κάποιο όνειρο κάτι που να σας έδινε έστω ένα ψήγμα από το μέλλον?- ναι είπε κάποιος που έδειχνε πολλή αμφιβολία σε αυτούς τους συνειρμούς σκέψεων..-αυτό δεν δείχνει από μόνο του ότι το μέλλον δεν είναι και τόσο άγνωστο αλλά σαν πληροφορία ,μεταβιβάζεται σε κάποιον που το καλεί αθελά του ίσως?- δεν συνέχισε να τους "τσιγκλάει" άλλο παρά μόνο άναψε το πούρο του και έφυγε αφήνοντας ένα γενικό χαμόγελο..............(Γιώργος Αποστολέας Αντίπαρος Αύγουστος 2007)