Βαρύτητα..

Το σώμα μας πιέζει τη γη και αντίστροφα δέχεται τη δική της, μια αδυσώπητη και σκληρή ιδιότητα μαγνητισμού της μάζας, μια πρόσκρουση αντιθέτων. Όποια στάση και να πάρει το σώμα δέχεται το αντίστοιχο μοίρασμα.Θα μπορούσαμε να το δούμε αυτό το μαρτύριο αν αναλογιστούμε τον εαυτό μας διαφορετικά από την όποια στάση έχουμε, π.χ. όρθιοι με την αντίστοιχη πίεση, η αν βαδίζαμε προς τα επάνω, η ανάποδα με την αντίστοιχη επίσης πίεση. Μια σκληρή κατάσταση μαγνητισμού που μας συνοδεύει πάντα σαν συμβόλαιο με την παρουσία μας σε αυτόν τον κόσμο. Η μηχανική του σώματος είναι διαμορφωμένη έτσι ώστε η μάζα μας, να αλλάζει τις στάσεις της και έτσι να δέχεται τις συγκεκριμένες πιέσεις σε αυτά τα σημεία. Σε όλες τις κινήσεις υπάρχει και η αντίστοιχη πίεση που χρονικά ενοχλεί και μεταβάλλει το ανθρώπινο μυοσκελετικό σύστημα

στα διάφορα σημεία που ξεσπά. Καθιστοί όρθιοι ξαπλωμένοι πιεζόμενοι και αδύναμοι, στο να δαμάσουμε αυτό το φαινόμενο που δεν θα κάνει μαζί μας συζητήσεις... αυτός ο όρος του συμβολαίου με την ύπαρξη στο εδώ θα μας βασανίσει ανελέητα χωρίς παύσεις. Αν θα βρίσκαμε ποτέ τον τρόπο να το κάναμε πιο ανάλαφρο πιο εύκαμπτο το σώμα να εμποδίζει όλο αυτό το pressing που είναι η ίδια η υπογραφή μας πως θα γινόταν? Δεν εννοώ αυτό που γίνεται στο διάστημα με την εκεί παρουσία μας σε μηδενικά επίπεδα βαρύτητας, αυτό το θεωρώ πρωτόγονο και "μη επίσημη παρουσία" εφόσον ακόμη το σώμα λειτουργεί με βάση τις ιδιότητες που σχηματίσθηκε για την γή. Εννοώ η πύκνωση να γίνει πιο "μαλακή" πιο "φωτεινή" σαν το γνωστό "μη μου άπτου"..άραγε τι να εννοούσε ο γνώστης και μύστης του? Αν μπορούσαμε να κατανοήσουμε την ενεργειακή φύση του ηλεκτρισμού μέσα μας  και αν μετέπειτα μπορούσαμε να τον μεταβάλλουμε συνειδησιακά στην σωματική μας "ακεραιότητα" τι θα μπορούσε να αλλάξει?..θνητή η φύση και θνητός   ο νούς "παραμυθιάζεται" στην εικόνα της φθοράς. Αν αυτό γινόταν ανάποδα και εφεύρισκε τον τρόπο μετάλλαξης σε μια πιο φωτεινή μορφή ηλεκτρικού πεδίου τι θα μπορούσε να συμβεί στο σώμα και στην επέκταση του "συμβολαίου" της βαρύτητας?........Γ.Α.   

ταξίδια στις μορφές..

Στις διάφορες περιπλανήσεις που κάνει ο οποιοσδήποτε είτε εμπνεόμενος από τις τάσεις φυγής, είτε από τους καθορισμένους περίπατους, είτε από εικόνες που του έρχονται στο νου από ξεχασμένα μέρη των ονείρων του, έρχονται στιγμές που σκοντάφτει συνειδησιακά   σε κτήρια που του θυμίζουν η τον μεταφέρουν σε διαφορετικά πεδία εικόνων και πραγματικότητας ..

Μορφές που παίρνουν την θέση τους στον συγκεκριμένο χώρο θυμίσεις και νοερά σχήματα από περιστατικά ενός άγνωστου χωροχρόνου να ταλαντεύονται στο οπτικό του πεδίο και να αλλάζουν οι αισθήσεις σε πιο ευχάριστο και ελεύθερο ρυθμό..

Ένα δέλεαρ της φαντασίας που εδρεύει σε υπολανθάνουσα

 κατάσταση και στην κατάλληλη στιγμή να ανοίγει την θύρα των εμπνεύσεων των άλλων χρόνων, που συνέβησαν η συμβαίνουν σε παράλληλους βίους η ταξίδια του νου στις μορφές που ξέχασε......Γ.Α. 

Ακολουθία..

Στα μαθηματικά υπάρχει η ακολουθία Φιμπονάτσι, αν  στον κόσμο μας υπάρχει μια αντίστοιχη  ακολουθία, όπου γεγονότα που βιώνουμε επανέρχονται σαν μια ειρωνική παρένθεση υπενθύμισης? Τότε ναι , οι Πυθαγόριοι ίσως να είχαν δίκαιο στην αριθμητική γλώσσα του Κόσμου. Αν ο χρόνος ταλαντεύεται μεταξύ παρελθόντος και Μέλλοντος η αν ανανεώνεται σε δίνες που καθρεπτίζονται η αν απλά ειρωνεύεται παραμένει μυστήριο.

Μπορεί ο χρόνος να είναι η όψη μέσα σε καθρέπτες συμβάντων 

με λίγες παραλλαγές απόκοσμης ειρωνίας που πρεσβεύει στην σιωπή της μια αινιγματική μέθεξη. Ισως να είναι μια υπογραφή του παρατηρητή σε μία εκτός χρόνου συνεισφορά στο παιχνίδι της ύλης......Γ.Α.