Βιμάνια αιθερική ανατένιση..

"ήν δ' απολείψας σώμα ες αιθέρ' 'ελθειις, έσσεαι αθάνατος άμβροτος, ουκέτι θνητός."...χρυσά έπη πυθαγορείων στίχος 71                                            

                                                                             

Ήλιοι του μεσονυχτίου, ηλιάδες του αιθέρα, φάροι του κοσμικού παλμού, φύλακες της γνώσης, αγαθοί μα και άγιοι θεοί στου ουρανού το αποκορύφωμα.Τους νόμους έδωσαν μα και τους νόμους παίρνουν πίσω από βιογονικής μηχανής επόπτες εν ριπή οφθαλμού εμφανείς δότες και έπαρχοι στις επάλξεις της όρασης.Ορούν τα μέλλοντα μα και τα παρελθόντα στου χρόνου τις παράξενες εξισώσεις του πέπλου της θεάς.Άναρχοι, αυτεξούσιοι, χαιρετούν χωρίζοντας το υπερκόσμιο σώμα τους εκεί που θέλουν σε ένα κάλεσμα άλλης διάστασης.Παντοτινοί δρομείς στων γαλαξιών τα σταυροδρόμια. Ενεργειακές σπείρες του μυστικού χορού των επτάδων τα μεγέθη ξεπέρασαν και τα μέρη ένωσαν σε μια μαγική μέθη γνώσης. Τους θνητούς ανταμώνουν σε μέρη ξεχασμένα μα και όχι εκεί. Ακήρατοι Α-γύρατοι σε μια άλλη δόνηση που έκτισε το είναι τους και τώρα κτίζουν παντού αρχιτέκτονες μιας άλλης γεωμετρίας όπου τα τρίγωνα λάμπουν και οι κρύσταλλοι ηχούν από το υπερπέραν.......Γ.Α.

Σέπτα.. (ιερή μολπή των ιερών)

Ιερή μολπή των ιερών κινήσεων,αστράπτουσα και ηχούσα στα ώτα και τους οφθαλμούς των μετρημένων και υπάκουων καβαλάρηδων. Ψάχνοντας τις μαθηματικές ακολουθίες της δίνης των μουσών όπου τα μουσικά όργανά τους επαίρονται βαθυστόχαστα στων μυστών των μυστικό. Ηνιοχικές ματιές στα έξω και μέσα του ενεργειακού ρευστού που ανανεώνεται σε αργά μα και γοργά βήματα στο αντίκρισμα των Μ-ορφών ορόφων επιπέδων του Μ-ικρού και του Μ-ακρού του Μ-ακροκοσμικού και Μ-ικροκοσμικού. Τα κύμβαλα των υπερκόσμιων Φάρων να κρούουν την ένταση στο φώς και τον ήχο. Μια κλείδα που επανεκκινεί τις θύρες των κοσμικών δρόμων στο επέκεινα. Κάτι σαν σιγοψιθύρισμα από κάτι μακρινό αλλά και κάτι κοντινό περιμένει και ορμώμενο δίνει το θεϊκό κονσέρτο του στις στις ανθρώπινες φρυκτωρίες που και εκείνες με την σειρά τους το ξαναδίνουν σαν ένα αρχαίο και νέο σύνθημα με αποδέκτη εκείνο που ενέμενε και αναμένει αναμμένο, άσβηστο εξ αρχής και μη αρχής. Μια συνοχή από απόκρυφες νότες στο πεντάγραμμο των Θεών δονείται αλλά και  δινή-ται στου περιττού και του άρτιου το απάνθισμα. Έρχεται και επανέρχεται σε παραλλαγές του ίδιου σχεδίου ανερχόμενο από τα βάθη των αβύσσων, φευγαλέο μεν αλλά δυνατό δε να κτίζει άκρη προς άκρη τον Ναό του νεοσσού που αναγεννάται σε μια αγαθή αλλά και ζώσα αίτηση να κροτεί και να αιτεί τα άξια και τα ηθικά της Νικομάχειας έπαρσης του Ζωντανού στου μη θνητού μαρασμού της λήθης..........Γ.Α.