Πλειάς...στον δρόμο για την Κελαινώ

"Βρίσκονται εκεί πάνω και ορούν το αστρικό χάος μυριάδες λαμπερές σε έξαρση. Στης γαίας τους άτρωτους εκφραστές της κυανής φλόγας δίνουν τα μηνύματα για θρόνους Αμαζόνων για παλάτια βασιλιάδων"               Πως θα μπορούσες να προσπεράσεις την θαυμάσια μορφή της Πλειάδας, εκείνου του θαυμάσιου σχηματισμού που η μορφή του σαν στολίδι, αστρικό υφαντό, φωτίζει με το δικό του φωτεινό κώδικα το ουράνιο στερέωμα. Φρουροί του γαλαξία μα και συνοδοιπόροι στις ονειρικές παρατηρήσεις των ταξιδευτών και του κάθε τραβαδούρου που εμπνέουν. Μια αστρική συνοικία που όταν την παρατηρείς σε περιορίζει σε σκέψεις ότι κάτι θέλει να σου πει. Ένας αινιγματικός στροβιλισμός των λάμψεων που αχνοφαίνεται και αναβοσβήνει στο σημάδι τους. Μια οικογένεια Ήλιων που στην περιοχή τους αράζουν όλοι οι ευγενείς οίκοι των μυστικών παραδόσεων, όπου εκεί, παραμένουν σαν ένας σταθμός αναψυχής και μιας υπερκόσμιας Ατλάντιας αίγλης. Υπέροχοι κρυσταλλικοί αυλοί δονούν την αιώνια ηχώ στους αντίστοιχους μικροκοσμικούς συναγωνιστές των σωμάτων που διαυγείς και καθαροί ακούν και οδηγούνται. Οι επτά αδελφές, κόρες του Άτλαντα και της ξακουστής Πλειόνης, αγναντεύουν και περιμένουν το κάλεσμα των τοξοβόλων νυμφών στης Αρτέμιδος το ξέφρενο ρυθμό. Βήματα και ματιές στα μεγάλα άστη των γήινων πόλεων καραδοκούν, με μια λέξη με μια ηχώ να ανοίξουν οι δρόμοι. Μα οι δρόμοι ανοίγουν σε τακτά διαστήματα σε άτακτα μέρη. Πως θα μπορούσαν άραγε να αφήσουν την κρυμμένη Πόλη τους, όπου σαν σταθμός πλέον στα αχανή βάθη δίνει το δικό της τραγούδι και ρυθμό έμπνευσης στους κυνηγούς των χρυσοκύανων παλατιών; Βυθίστηκε η Πόλη; Όχι δεν έγινε έτσι, εχάθη από τα μάτια της απληστίας και της άγνοιας. Έτσι έμεινε αόρατη από τους οφθαλμούς και από εκεί ανοίγει τους δρόμους για την Κελαινώ στον οίκο του Τρίτωνα και του Ευρύπυλου. Μα πως θα μπορούσε η γαία να μείνει εκτός από τα σταυροδρόμια της Πλειάδας; Πως θα γινόταν αυτό χωρίς την αμιγή επικοινωνία με αυτόν τον οίκο του Ποσειδώνα; Πως θα άφηναν την Άρτέμιδα χωρίς το υφαντό της που επεκτείνεται σε όλους τους χώρους; Τα σταυροδρόμια κινούνται όπως κινείται η σκέψη σε άλλους ορίζοντες με την αρχή της να αλλάζει συνεχώς. Τα χνάρια των άστρων μεταβιβάζουν τις όψεις τους μέχρι ο οδοιπόρος να τα ανακαλύψει μέσα από λέξεις μέσα από σκέψεις μέσα από πορείες και αγάπη στο να μετακινηθεί εκεί όπου ανήκει στις τάξεις των Ευγενών της Πλειάδος......G.A.                                                   

Κρυμμένοι τόποι..

Ο χρόνος είναι σαν ένα βιβλίο που οι σελίδες του αντικατοπτρίζουν αναφορές εμπειριών. Σε ένα σημείο αναφοράς όπως η γη που ζούμε, αν υπάρχει μια υποκειμενική γεννήτρια ιδεών τότε αυτή θα είναι καλά κρυμμένη από τα μάτια των παιχτών της κάθε εμπειρίας. Η κάθε σελίδα αναφοράς των εποχών του χρόνου θα έχει κάποια μυστική παράδοση για κρυμμένα μέρη όπου θα μπορούσε η κρυφή γεννήτρια να εξιδανικεύει σκοπούς και αρχές εκτός χρόνου και τόπου. Μέρη όπου θα λειτουργούν σαν μαγνήτες μιας ενέργειας διαφορετικής όπου τα σήματα(σε κώδικές διαφορετικούς από τους ανθρώπινους) θα επικοινωνούν σε όποιους θα τα αντιλαμβάνονται σαν κάποια κλειδιά όπου τα στοιχεία της ύλης θα τα αποκαλύπτουν σε κατάλληλες στιγμές όταν οι εμπλεκόμενοι ουτοπιστές θα είναι έτοιμοι.**********

Μέρη όπου το τραγούδι τους είναι ένας αγέρας που ξαφνικά σηκώνει σε στροβιλισμούς τα φύλλα, μια γλυκιά ανάμνηση από μια κιτρινισμένη σελίδα. Ένα όνομα από μια απότομη έμπνευση που άραγε είναι του κατόχου; Μια παράξενη μυρωδιά από άλλες εποχές που σαρώνει την κατάλληλη στιγμή το νου. Λέξεις μέσα από όνειρα και οι οδηγοί σε προτρέπουν να ψάξεις σαν δάσκαλοί μιας άλλης πορείας. Παλαιές μνήμες που έρχονται και φεύγουν σαν χάρτες ενός άλλου σχεδίου πόλεων....άγνωστες γλώσσες που ψήγματα υπάρχουν σε πολιτισμούς που χάθηκαν τα ίχνη τους. Κάθε σελίδα του βιβλίου και μια εποχή δημιουργίας. Ακούσματα που έχουν την δική τους αίγλη από κτήρια και γιγάντιες πέτρες να ανεμίζουν στις άδειες ερήμους του τόπου αναφοράς. Σοφοί που ομιλούσαν για μάθημα χρόνου και για άλλες ακοές     
Αυτοί οι μυστικοί τόποι αυτές οι κρυμμένες πολιτείες με διαφορετικά ονόματα σε κάθε κουλτούρα είναι οι κρυφοί οδηγοί σε ένα παιχνίδι που οι όροι ίσως να μην παραδοθούν ποτέ σε θνητούς παρά μόνο σε εκείνους που τα άστρα είναι και ένα άλλο νησί. Η το πέπλο του ουρανού είναι και αυτό ένα βιβλίο με πολλές σελίδες. Τόποι όπου ξεχάστηκε ο χρόνος και οι πηγές τους ξεχειλίζουν από το νερό της ζωής. Διαφορετικές ονομασίες αλλά το ίδιο νόημα σε σκοπό και τρόπο. Εσώτερα σκιρτήματα που τον ενδιαφερόμενο τον οδηγούν πέρα από τις δομές και το δίχτυ αυτού του χρόνου να περιφέρεται από μέρος σε μέρος μέχρι να βρεί την κατάλληλη στιγμή να παρασυρθεί σε μια δίνη όπου θα βρεθεί στο μυστικό εκείνο τόπο. Η παρατήρηση της κάθε εποχής της κάθε σελίδας είναι και ο κώδικάς όπου κάθε κλειδί περιμένει να ανοίξει..........G.A.                                                                                                                                                                                           

Αστικές υπογραφές στην μνήμη του χρόνου Ζ'...τέχνη στους καμβάδες των τοίχων

" Οι υπογραφές, είναι μια ακολουθία υποσυνείδητη, από την αχανή άβυσσο αποτυπώσεων κοσμικών ροών που το γεωμετρικό τους σημάδι είναι ένα σημείο επικοινωνίας η ένας οδηγός της αρχικής πηγής και του δέκτη"...                              

Ακόμη προσπαθώ να συμβιβαστώ  με το παραπάνω, αν και το έγραψα σε πανοραμική θέα, να απλώνεται μπροστά μου μια από τις μεγαλύτερες πλατείες της πόλης που ιχνηλατώ στην ανεύρεση των αστικών υπογραφών. Ρόμβοι, Κύκλοι, γρίφοι τελειών, Τετράγωνα, πινακίδες διαφημίσεων σε μια κοσμογονική προσαρμογή στα σημεία που το κάθε ονειρικό ασυνείδητο τοποθετεί και έπειτα ρεμβάζει στην συνέχεια της πορείας του. Ίσως απάντηση στον προηγούμενο γρίφο  να δίνει μια μετουσίωση της κβαντικής διεμπλοκής η μια στιγμιαία όραση σε άγνωστες ακόμη πτυχές της εσώτερης και εσώτερης επικοινωνίας. Σε όλη αυτή την δημιουργική τάση, παρόν δίνει και μια παραλλαγή των εικαστικών τεχνών. -Αν μπορώ έτσι αυθαίρετα να τη χαρακτηρίσω με αυτόν τον προσδιορισμό-. Η συγκεκριμένη επιθετική παρόρμηση που σαν μαινόμενο χρωματικό ποτάμι, έχει σαρώσει τους δρόμους των πόλεων και τα απόνερα του δεν έχουν αφήσει σε ησυχία καμιά επιφάνεια που θα μπορέσει να φιλοξενήσει την κάθε καλλιτεχνική ιδέα. Αυτή δεν είναι άλλη από τα λεγόμενα "Γκράφιτι" "Graffiti " που τα τελευταία χρόνια έχουν καθιερωθεί σαν κεκτημένο δικαίωμα των χρηστών στο αστικό πεδίο των πόλεων.Τους συγκεκριμένους αρτίστες θα τους χαρακτήριζα  Αίλουρους όπως το "παιδί Πάνθηρας" το κόμικ που διαβάζαμε εδώ στην Ελλάδα την δεκαετία του εβδομήντα. Όπου ο ήρωας μεταμορφωνόταν στο τοτεμικό του στοιχείο και πηδούσε από ταράτσα σε ταράτσα αψηφώντας τον οποιονδήποτε κίνδυνο που ελλόχευε στην πορεία του προς την περιπέτεια. Κάτι σαν κασκαντέρ ή κάτι σαν παρκουρίστες της ζωγραφιάς που δεν διστάζουν ακόμη και σε σημεία δύσβατα να αφήνουν το σημάδι τους. Η τέχνη τους κυμαίνεται μεταξύ επικαιρότητας και μυστηρίου και αφήνουν με τον δικό τους τρόπο, το γρίφο τους να κυματίζει σαν νέο σημάδι του οπτικού πεδίου. Μια μεγάλη γκάμα  των σχεδίων τους αποτυπώνει μια κεντρική ιδέα σπειροειδούς κίνησης των γραμμάτων, των χαρακτήρων και των γωνιών όπου διασταυρώνουν την πορεία της υπογραφής τους. Η παραξενιά του όλου αυτού εσώτερου εγχειρήματος δείχνει να εξαπλώθηκε ως ένα άλλο ντόμινο έμπνευσης ενός αινιγματικού κώδικά εικαστικής επανάστασης. Άλλα σχέδια αφήνουν να απλωθεί μια ειρωνεία στο αποτέλεσμα και άλλα μια χάραξη της παρουσίας του αστικού "αφηγητή".....G.A.