Στα ύδατα της Ατλαντίδος...

Ο χρόνος είναι μια σταθερά υποκειμενική σε μέτρηση και μη αντικειμενική σε αμφισβήτηση.Παρατηρητής είναι η ανθρωπότητα σε αέναη διαμάχη με τον εαυτό της, που καλπάζει πάντα και χωρίς διακοπή στις αντιθέσεις καλού είτε κακού. Εορτάζει τον χρόνο, εύχεται για τον χρόνο να την αλλάξει μα, η ίδια δεν εύχεται για την υπόστασή της..να αλλάξει η ίδια τον χρόνο από τα δινά που η ίδια φέρνει. Κάθε χρόνου και καλύτερα μα κάθε πέρυσι και καλύτερα. Και από τις πολλές ευχές στο τέλος..η ανθρωπότητα χρωστά στον εαυτό της και το μπροστά πάει πιο πίσω ακόμα, ώστε αποσβολωμένη να παραμιλάει είτε σε φιέστες γιορτινές είτε σε φιέστες καθαρά υποκειμενικές για χάρες γοήτρου ιδεολογιών, στην ουσία τους παραφροσύνη "αγάπες και λουλούδια" και όλα τα σχετικά καλούδια που η ίδια στην ουσία της παραμυθιάζει και παραμυθιάζεται σε αυτήν την άγνωστη γη η κόσμο που την περιβάλλει. Υποκειμενικός κόσμος υποκειμενικές προθέσεις υποκειμενική ασφάλεια υποκειμενική ευμάρεια με μεγάλο θεό και τρανό τοτέμ την δοσοληψία..τον μεγαλύτερο θεό που προβάλλει και ξεπροβάλλει σε όλους τους ρυθμούς της φύσης της εσώτερης και της εξώτερης.Αν δεν έχεις δεν έχει..και αν έχεις δώσε..και όλος αυτός ο κύκλος των συναλλαγών που αλλάζουν χώρους και χώρες μέχρι και η φύση (σαν ένορκος των διενέξεων) να ζητά και αυτή εξηγήσεις ..και από τα τεφτέρια της να βλέπει να πάρει πίσω όσα έδωσε.Ανταλλαγές διαμάχες αλλαγές συμφωνίες και οι επόμενοι θα συνεχίζουν των προηγουμένων. Αν ο χρόνος κάποτε γελάσει στους θνητούς θα το κάνει γιατί οι ίδιοι πιά δεν θα πιστεύουν σε αυτόν.....Γ.Α.