Χρόνος και μνήμη...(αναδρομικές εμφανίσεις στο οπτικό και μνημονικό πεδίο)

Δεν είναι λίγες οι φορές που εκεί που ψάχνουμε κάτι δικό μας από τα αντικείμενα που μας ακολουθούν στις καθημερινές μας δραστηριότητες.. από τα κλειδιά μέχρι τα ενδύματα και τα οτιδήποτε χειριζόμαστε για να κινηθούμε στο ολικό χρονικό συνεχές. Ξαφνικά, εξαφανίζονται ως δια μαγείας από το οπτικό μας πεδίο σαν να άνοιξε ένας άλλος δίαυλος πραγματικότητας και προσπαθούμε να δούμε εκεί που ο χώρος έχει "μετακινηθεί" ..ψάχνεις απεγνωσμένα σε σημεία που γνωρίζεις καλύτερα από οποιονδήποτε και τίποτα δεν βλέπεις, πηγαίνεις σε άλλα σημεία χωρίς αποτέλεσμα και ξαναεπανέρχεσαι στο ίδιο σημείο που έχεις εξετάσει με λεπτομέρεια και ως δια μαγείας "εμφανίζεται" το αντικείμενο που ψάχνεις. Παιχνίδια του εγκεφάλου η κάτι άλλο πιο περίπλοκο συμβαίνει; Και όσο αφορά τα αντικείμενα αυτό  έχει παρατηρηθεί αρκετά και έχουν "δοθεί εξηγήσεις" έστω,  με τους "διπλωματικούς χειρισμούς" της επιστήμης που στρουθοκαμηλίζουν σε  πεδία δικής τους έμπνευσης ως επί το πλείστον και όχι πειραματικών η στατιστικών παρατηρήσεων. Αλλά..όταν αυτό το περίεργο φαινόμενο εκτός των υλικών αντικειμένων εμφανίζεται και στην λειτουργία της μνήμης; Δηλαδή, όταν γνωρίζεις πολύ καλά ονόματα η λέξεις που της μνημονεύεις επί συνεχή βάση και ιδίως όσο αφορά ονόματα προσώπων που τα βλέπεις και συνομιλείς και έπειτα  σου τα υπενθυμίζει κάποιος άλλος στο φιλικό σου περιβάλλον και κατά έναν περίεργο τρόπο αδυνατείς να θυμηθείς, ονόματα που τα ξεστόμιζες επί μόνιμη
 συνεχή χρονική βάση τότε το φαινόμενο προεκτείνεται και εκτός οπτικής κατάστασης. Σαν το χρονικό συνεχές να έχει τυλιχθεί κυριολεκτικά σε έναν περίπλοκο σχηματισμό παρελθόντος και μέλλοντος παρατηρητή και παρατηρούμενων στο οπτικό πεδίο(αντικείμενα) και μνημονικό πεδίο(ονόματα). Αν η ανθρώπινη πολύπλευρη φύση ταλαντεύεται σε "πηδήματα" "'άλματα" διαφορετικών αμφίπλευρων κατευθύνσεων τότε η πραγματικότητα αποκτά άλλη δυναμική κατάσταση από την υποκειμενική σταθερότητα και μεταβάλλεται σε κάτι άλλο πιό χαοτικό  παιχνίδι ρόλων υλικής και μη υλικής μορφής . Αν ο εγκέφαλος σε συνδυασμό με τις ηλεκτροχημικές διεργασίες των άλλων οργάνων επεξεργάζεται και κατά κάποιο τρόπο αναβαθμίζεται σε δικές του επινοήσεις να κάνει άλματα στο χωροχρονικό συνεχές τότε η ζωή αποκτά  η μετασχηματίζεται

σε κάτι πιο περίπλοκο μεταφυσικό ουσιώδες από την στρυφνή  πορεία του πριν και του μετά.....Γ.Α.

Διόνυσος..

Από τα βάθη του χρόνου πήρε εντολή να ξαναγυρίσει στα μέλαθρα όπου τα άφησε ο θεός και παραβιασμένα να βγαίνουν από εκεί φιγούρες του Άδη. Ηλιάδες είχε σαν οδηγούς και όχι μόνο, να παρεμβαίνουν όταν αυτό ήταν δυνατόν να γίνει. Η κρυφή τους φύση έπρεπε να παραμείνει έτσι, σε αυτήν την μορφή, ώστε σαν κρύφιες και εν δυνάμη ορατές να δίνουν αυτό που ορίζει η υπερβατική τους σοφία και ισχύ. Από τα όρια της Ιωνίας μέχρι τα βουνά και τις πεδιάδες της Βακτριανής και μέχρι τα έσχατα όρια της Μογγολίας οι Αλεξάνδρειες οι μια μετά την άλλη ξεφύτρωναν σαν λαμπερά μανιτάρια στο χάρτη της ξέφρενης πορείας του νέου Διόνυσου. Δεν άφησε όρος για όρος φαράγγι για φαράγγι πεδιάδα για πεδιάδα ώστε να τελειώσει εις πέρας την αποστολή του σαν περικοκλάδα κισσού όπου απλώθηκε στα πέρατα και τα βάθη της Ασιατικής Ηπείρου..Πολυστασιακός Αγύρατος φύτρωνε κίονες και αυτοί άκμαζαν και μαρτυρούσαν την πολυδιαστασιακή μορφή του. Τα μέρη του περάσματος έγιναν και αυτά με τη σειρά τους μυστήρια και αινιγματικά να μαρτυρούν ότι εκεί κάτι έμεινε και παραμονεύει να παρακάμψει πορείες μέχρι την ημέρα όπου ο χρόνος θα κινηθεί σε άλλη ταχύτητα θέασης. Αναμένουν και διώχνουν περιμένουν και μετρούν σε υπολογισμούς ανωτέρας διάνοιας τον επόμενο Διόνυσο την επόμενη Αμφικτυονία να ξανάρθει. Φρουροί του χρόνου άχρονοι μεν σοφοί δε καιροφυλακτούν να φανεί ο Φάνητας του χρυσούν γένους της Ποσειδωνίας υγρό και έτοιμο να ξανακτίσει τον χρόνο και τον λόγο και μέσα από τις στάκτες της λήθης να ξαναγεννηθούν,φανούν τα μέλαθρα που κρύφτηκαν από τους βέβηλους εκτός όρασης και δείχνονται στον νού της επόμενης σποράς που ετοιμάζει η Διαιώνιση και ντύνει ο Άρης την ψυχή της.........Γ.Α.

Το σκήπτρο της θεάς..

Απομεινάρι αγνώστων χρόνων αντικείμενο πόθου και δύναμης άλλαξε ιδιοκτήτες και μέρη φέροντας πάνω του την σφραγίδα της Ποσειδωνίας. Μυστικός πομπός τού 'αχρονου εκπέμπει στις μεριές των Πούλσαρς των αναδυομένων Ιλιάδων  Αμφιτρύωνος, των Ασπίδων των Αχαιών, των παλατιών του Ωρίωνα.  Πέρασε από τα χέρια του Άτλαντα στα χέρια του Ωρομάσδη και του Σαγχουνιάθωνα, από τις υγρές υπόγειες πόλεις του Ωάννη ανακατεύοντας τα ύδατα και ρουφώντας ότι περνούσε από την μανία της. Από τα βασίλεια των Αχαιμενίδων στα χέρια του Αλέξανδρου και από αυτόν στις πύλες του Αμμωνίου αφημένο εκεί να περιμένει σαν 'ενας φύλακας απ'τα παλιά να περιμένει και να αποζητά να εκπέμψει πάλι. Άραγε ο οίκος των Ιουλίων το έκρυψε, όταν το παζάρευε στην αγκαλιά της Κλεοπάτρας;Τι να απέγινε το περίφημο σκήπτρο...Κάποια πράγματα είναι να μένουν εκεί που είναι..φτιαγμένα από του Ήφαιστου την σοφία αναμένουν και γνωρίζουν σε πιανού τα χέρια πρέπει να βοούν την βροντερή Μολπή τους. Θεϊκή δίνη που επιλέγει να κτυπά και να ανοίγει πόρτες μα συνάμα να καταστρέφει και να διαλύει ότι βρίσκεται εμπόδιο. Αναγνωρίζει το χέρι και την παλάμη που κλειδώνει.Μα τα χέρια τα βρώμικα τιμωρεί και θαμπώνει. Δεν θα σταματήσει αν δεν βρεί τον αληθινό κάτοχο στων Υάδων τα μέλαθρα και των Πλειάδων τις πλατείες.....Γ.Α.