Ολική σιωπή..

Υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες μέρες που παρατηρείς ότι έχουν(κατά ένα παράξενο τρόπο) μια περίεργη ησυχία. Σαν ένας άγνωστος παράγοντας του χρόνου έχει αφαιρέσει το κομφούζιο της δραστηριότητας. Σαν η κίνηση της όλης διαδικασίας αυτής να δείχνει ότι έχει ένα μυστήριο και μη εξηγήσιμο κενό σαν ένα άδειασμα της πραγματικότητας. Πιθανόν να έχει τον δικό του ρυθμό εμφάνισης με έξαρση και ύφεση, συνήθως εμφανίζεται με ρυθμό μίας ημέρας. Η όλη ατμόσφαιρα δείχνει ότι όλα έχουν σταματήσει και κυριαρχεί μια κατάνυξη από το πουθενά δίχως ανέμους η μικρούς αέρηδες.  Ένας άλλος κώδικάς της φύσης; Μια  ανάπαυλα  της ζωής; Μια αναπροσαρμογή του χρόνου στα σχεδιά του; Η μήπως, οι κόσμοι ανοίγουν μια άλλη σκηνική παρουσίαση; Όταν συμβαίνει νομίζεις ότι όλο το περιβάλλον θέλει να σου ψιθυρίσει τα μυστικά του τις άλλες του πλευρές. Ίσως να είναι και θέμα ευαισθησίας και λίγοι τυχεροί να μπορούν να το αισθανθούν.....Γ.Α.

Μπερδέματα στις όψεις, στου χρόνου τα ρευστά ρεύματα ..

Η περιπλάνηση στις πόλεις είναι μια τελετή μετουσίωσης για αυτούς που την χαίρονται και όχι για εκείνους που τη θεωρούν μια ανούσια πορεία αγγαρείας σκεπτόμενοι τις αποστάσεις και τα προβλήματα που απασχολούν το είναι τους. Είναι μια μαγευτική πορεία σε στενά και λεωφόρους σε όλο αυτό το κομφούζιο που περνά όχι απαρατήρητο από έναν χαρούμενο διαβάτη. Αλλά εκεί που οι δρόμοι δείχνουν γνώριμοι εκεί κατά έναν παράξενο τρόπο σε μια χρόνοδίνη άγνωστη για τον περιπατητή ξάφνου μπορεί να συμβούν πράγματα που δεν συνάδουν με την κανονική εικόνα σταθερών καταστάσεων που συμβαίνουν στην διαδικασία της ροής και των "γνωστών" δραστηριοτήτων που συμβαίνουν καθημερινά. Έτσι μια μέρα.. ο Άλκμαν ξεκίνησε να κάνει την γνωστή διαδρομή σε έναν δρόμο που τον ήξερε πάρα πολύ καλά και τον βάδιζε χαρούμενα χωρίς πρόβλημα η εμπόδια στην απόσταση από άγχη η άλλες σκοτούρες. Είχε διανύσει την μισή απόσταση και εκεί στα μέσα μιας μεγάλης λεωφόρου που ο δρόμος της ήταν κατασκευασμένος για την κίνηση μικρών οχημάτων αλλά και μεγάλων επιβατικών ξάφνου εμφανίστηκαν με μεγάλο θόρυβο κάτι τεράστια οχήματα που δεν γινόταν να κυκλοφορήσουν εκεί. Δεν "κόλλαγαν" με την όλη εικόνα της κυκλοφορίας και ήταν τόσο γιγάντια που για να κινηθούν εκεί (σε έναν δρόμο με πλάτος μικρό για αυτά) έπρεπε να σταματήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα η κίνηση και απαγόρευση της κυκλοφορίας και δεν ήταν μόνο αυτό..το ύψος τους έφτανε τα δέκα μέτρα, πως θα μπορούσαν να κινηθούν ακουμπώντας σε σύρματα του ρεύματος; Η όλη εικόνα ήταν τόσο παράξενη τόσο θορυβώδης που έδειχνε σαν μια άλλη πόλη να είχε εισχωρήσει στην γνωστή και να είχαν κατά κάποιο τρόπο ενωθεί σε εκείνο το σημείο την κατάλληλη ώρα..ο ΄Αλκμαν σε αυτήν την παράξενη και συνάμα μη βατή εικόνα που είχε στην όλη όψη της ένα τόνο διαφορετικό σαν να σε έδιωχνε χωρίς δισταγμό άλλαξε αμέσως στενό.Δεν το συνήθιζε ειδικά από εκεί, αλλά ήταν τόσο μη βατό και αρκετά ξένο προς αυτόν όλο το οπτικό πεδίο που χτύπησε σαν ένα εσώτερο κουδούνι συναγερμού και άλλαξε πορεία. Η συνέχεια αυτού του παράξενου περιστατικού συνεχίστηκε όταν μετά από μερικά λεπτά επανερχόμενος στην γνωστή λεωφόρο κάνοντας τον κύκλο από το πρώτο παράλληλο στενό η εικόνα είχε αλλάξει στην γνωστή όψη της λεωφόρου που γνώριζε. Με την γνωστή ροή ανθρώπων και οχημάτων στα γνωστά μέτρα της γνώριμης πόλης...τι να ήταν εκείνη η άλλη η όψη; Η άλλη  πόλη που σαν αντίγραφο της γνωστής έδειχνε μια άλλη δραστηριότητα σε έναν άλλο χρόνο και τόπο; Ότι συνέβη έγινε με έναν γρήγορο ρυθμό μιας άλλης άγνωστης αντίδρασης η μήπως μιας όψης που "εσκεμμένα" πέρασε τα "σύνορα" της πραγματικότητας και έδωσε μια γρήγορη παρουσία στην πορεία του κινούμενου στοχαστή;...Γ.Α.

Εσώτερες πολύπλευρες μεταλλάξεις..

Μύθοι και ιστορίες από παραδόσεις λαϊκές αλλά και αληθινές στην μυστήρια εμφάνιση της ζωής και της ανθρώπινης μορφής.."στις πεδιάδες των αρχαίων πόλεων οι σαμάνοι έδειξαν με την στάση τους ότι το σώμα αλλάζει όχι μόνο εσωτερικά αλλά και εξωτερικά.Οι ίδιοι παρόλο που γνώριζαν μυστικές τέχνες και θαύματα αυτά τα μοιράζονταν σε μόνο λίγους που μπορούσαν να δουν πέρα από τα τετριμμένα.Το σώμα του το άλλαζαν σε γνωστά είδη του ζωϊκού βασιλείου αλλά μπορούσαν ακόμη να παίρνουν όποια μορφή ήθελαν σε αυτό που ονόμαζαν "μάθημα χρόνου". Αυτή η διαδικασία μετάλλαζε το σώμα τους σε άλλες μορφές, σε διάφορες παραλλαγές της κάθε μίας. Όταν γινόταν αυτό συνέβαινε μια μετάλλαξη που έδειχνε μεν το ίδιο σώμα αλλά με διαφορετικά χαρακτηριστικά που το πρόσωπο είχε αλλάξει σαν να φορούσαν μια άλλη φυσική μάσκα αλλά κάπως ξεχώριζε το παλαιό. Το σώμα το έφερναν είτε σε στάδια γήρανσης είτε σε στάδια νεότητας και έτσι κυκλοφορούσαν στον κόσμο των θνητών. Όσοι τους γνώριζαν ήξεραν ότι ήταν αυτοί αλλά και όσοι δεν τους γνώριζαν περνούσαν απαρατήρητοι από δίπλα τους. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερναν να κινούνται πέρα από την περίμετρο του χώρου και του χρόνου και σαν άλλα δυναμικά όντα να ταξιδεύουν στο εδώ και στο εκεί και στο πέρα χωρίς εμπόδια. Ότι είχαν να πουν και να κάνουν το έπρατταν χωρίς ενδοιασμούς και έπειτα εγκατέλειπαν προς άλλα μέρη όταν άνοιγαν τους δικούς τους τυφώνες και τότε οι επόμενοι συνέχιζαν την παράδοση..μια παράδοση που δεν χάθηκε, παρά έμεινε  ανέγγιχτη από την φθορά του ανούσιου θανάτου και το άγγιγμα της πλανεύτρας λήθης....Γ.Α.

Οι Νεράϊδες των Ηλιάδων..

Αγέραστες όπως ο αιώνιος αιθέρας εμφανίζονταν σε εκείνους που παρατηρούσαν κάθε πτυχή και λεπτομέρεια του βίου τους. Τους αντάμωναν, όταν ήταν μικροί, με τη συνοδεία νάνων σε έναν εκστατικό χορό που θύμιζε το φλαμέγκο της Σεβίλης. Εξωτική ομορφιά και λάμψη που οι έντονη ματιά από εκείνα τα σπινθηροβόλα μάτια τους μίλαγε για άλλον χρόνο έντασης και νιότης. Τα χρόνια πέρασαν μα εκείνες επανέρχονταν ίδιες και απαράλλαχτες παίρνοντας την ανθρώπινη υπόσταση, μα μόλις τις έβλεπαν, ένας μυστικός διάλογος των οφθαλμών τους έκανε να τις θυμηθούν πάλι. Όπως τότε, σε μια άλλη πλοκή πιο ερωτική πιο πλανεύτρα να αγναντεύουν τις άλλες πλευρές τις άχρονες ενός τόπου που άφησαν και αχνά θυμούνται κοιτάζοντας τα άστρα...Γ.Α.

Εσώτερες διαθλάσεις..

Ξάφνου στην πόλη της Παλλάδος οι κάτοικοι παραπονέθηκαν για περίεργα προβλήματα στο οπτικό πεδίο τους. Σε ορισμένες ώρες στο πεδίο εμφανιζόταν ένα διάφανο τόξο που ξεκινούσε από το κέντρο και επεκτεινόταν ως την περιφέρεια της όρασης. Στην περίμετρο αυτού του τόξου τα αντικείμενα αποκτούσαν μια διάθλαση, όπως συμβαίνει, όταν έχεις έναν μεγενθυτικό φακό και τον απομακρύνεις σταδιακά από το αντικείμενο που εστιάζεις. Με κλειστά τα μάτια το τόξο φαινόταν πολύχρωμο με έντονο φωτισμό.   Το όλο φαινόμενο κρατούσε μέχρι και μισή ώρα και έφευγε απότομα. Οι γνώστες της παθολογίας δεν μπόρεσαν να βρουν κάποια άκρη παρά σε γνωστά συμπεράσματα περί αβιταμίνωσης. Το θέμα έμεινε ως παράξενο και κάποιοι τολμηροί μίλησαν για "μνήμες" από το "μέλλον"......Γ.Α.

Η κατάλληλη στιγμή της ακατάλληλης λογικής...

Υπάρχουν στιγμές, άλλοι χρόνοι, άλλοι άνθρωποι, άλλες οπτικές που σαν ιοί σαρώνουν το πέπλο που τυγχάνει να το λέμε πραγματικότητα. Μπορεί οι λόγοι να παραμένουν μυστικοί  σε 'εναν άλλο διάλογο με αυτό που αποκαλούμε κόσμο. Παρακάτω έχω κάποιες από αυτές τις παράξενες μη λογικές εμφανίσεις που έχουν άλλες επιδιώξεις..ίσως και αυτό με πολλά ερωτηματικά...**Η στιγμή της πλατείας**...καμιά φορά(εμένα μου έχει τύχει σε συγκεκριμένες μέρες που υπάρχει ένα απόκοσμο αίσθημα άτακτης φυγής και περιπλάνησης στην ψυχεδέλεια της πόλης)  εκεί που κάθεσαι με άπλανές βλέμμα και παρατηρείς ανθρώπους και γενικά όλη την κίνηση αυτής της χωροχρονικής στιγμής...ξάφνου κάτι δεν συνάδει με την όλη εικόνα..μπορεί να δείτε κάποιο άτομο που να μην ταιριάζει με όλο το σκηνικό.."μουρλοί' υπάρχουν και θα υπάρχουν..αλλά οι διαφορές κάνουν τη "στιγμή'"..φαίνονται σαν χαμένοι με διαφορετικούς χρωματισμούς στην ενδυμασία(εσκεμμένο καμουφλάζ ίσως)..αλλά ο τρόπος κίνησης και η συμπεριφορά..επίσης αυτά που κατά πάσα πιθανότητα που κουβαλάν..γενικά ένα αλλόκοτο σκηνικό που μόνο μπερδεύει..

**οι περιπλανώμενοι**...τα μέσα μεταφοράς και γενικά οι συγκοινωνίες μπορούν να μεταφέρουν τους πολίτες σε μεγάλες αποστάσεις..το παράξενο που είναι..όταν σε διαφορετικά μέρη που μόνο οχήματα μπορούν να κινηθούν σε χρόνους αντικειμενικούς για αυτά...ξαφνικά παρατηρείς περιπλανώμενους (δείχνουν σαν ρακοσυλλέκτες με άπειρη ενέργεια κίνησης με έντονα χαρακτηριστικά και με διαπεραστικό βλέμμα) που τους είχες δει σε διαφορετικά μέρη και είναι αδύνατον να παρευρεθούν στην ίδια χρονική στιγμή..μιας και ο χρόνος κίνησης του περιπλανώμενου είναι αντικειμενικός προς σε αυτόν..ενώ ο δικός σου (με το όχημα )διαφορετικός..α και αν κατά λάθος τους συναντήσεις πεζός να κάθεσαι π.χ. σε στάση..και να περάσουν από δίπλα σου..το περίεργο είναι ότι θα είσαι μόνος ..θα αντικρίσεις κάτι διαφορετικό από τα ανθρώπινα δεδομένα..δείχνουν σαν παρατηρητές..δεν ξέρω αν πρέπει να αναφέρω και την ενδυμασία '"μαύρη"...

**ο αρλεκίνος**...είσαι ξεκούραστος και αν είναι και καλοκαίρι τι πιο καλή ιδέα για μια απόδραση εκτός πόλεως..αν είναι κάποια παραλία καλώς έχει..αν είναι είναι ερημιά τόσο το καλύτερο για να μην ""πατείς σε πατώ""..και εκεί που όλα δείχνουν ότι είναι οκ σε ένα μοτίβο θάλασσας πράσινου και ήλιου..ξάφνου εμφανίζεται μια οντότητα σαν να το έσκασε από "τσίρκο""...σαν την ταινία "it" αν θυμάμαι καλά..και αυτός ο τσαρλατάνικος χρωματισμός είναι που με βάζει σε πολλές σκέψεις θα έλεγα..είναι από τις στιγμές που σε κάνουν να τα μαζεύεις και να φεύγεις όπως όπως..το να κάτσεις δεν ξέρω τα ρίσκα..

**Η βρώμα** και το στοιχειό...περιπλανάσαι αμέριμνα σε σοκάκια και διαδρομές κοντά στην περιοχή σου..κάποιες στιγμές  αποφασίζεις να αλλάξεις την διαδρομή (ίσως υποσυνείδητα) και να βρεθείς σε πιο απομονωμένες περιοχές (παλαιά κτίσματα από οικίες μέχρι βιοτεχνίες που είναι εγκαταλειμμένες..

και εκεί που ρεμβάζεις με σύντροφο την ησυχία..ξάφνου μια απόκοσμη παρουσίαση από πλάσμα που παραμόνευε αιώνες στοιχειώνει την εικόνα του όλου πεδίου..σαν απόκοσμο γουρούνι που σε προειδοποιεί να ""αλλάξεις πορεία""..φοβισμένος γυρνάς και προσευχόμενος σαν να άλλαξες τα δεδομένα του χώρου ακούς ένα παράξενο κρότο και η όλη περιοχή έχει γεμίσει από μια παράξενη και αποκρουστική μυρωδιά..(συνήθως σε τέτοια περιστατικά μνημονεύεται η εικόνα ενός γουρουνιού με το να συνοδεύει μικρά γουρουνάκια..μια παράδοση που είναι γνωστή παλαιότερα σε χωριά και επαρχίες)..δεν έχω κάτσει να το αναλύσω..όσο για την παράξενη μυρωδιά που θυμίζει θειάφι είναι γνωστή σε εμπειρίες τέτοιου είδους..

**χάσιμο διαδρομής**...και εκεί που βαδίζεις αμέριμνα..ξαφνικά σε ανύποπτη στιγμή βρίσκεσαι μερικές εκατοντάδες μέτρα από το σημείο χασίματος..σαν από ένα άγνωστο λόγο και μηχανισμό του χωροχρονικού συνεχές να τηλεμεταφέρθηκες..και το παράξενο πιο είναι, όταν μετά από αυτό το απρόσμενο σοκ που σε τρομάζει..έπειτα το ανακαλύπτεις σε κείμενα ενός "μυθιστορήματος"..(προσωπικά το βρήκα σε κείμενα του κύκλου του H.P.Lovecraft..

τα παραπάνω είναι μερικές από τις περιγραφές παράξενων εμπειριών που σαρώνουν το πεδίο των φαινομένων αλλά ποιός να γνωρίζει τους λόγους που συμβαίνουν;Η μήπως εδώ έχουμε αλληλεξάρτηση παρατηρητή και πεδίου πραγματικότητας;.......(Γιώργος Αποστολέας..6/2014)..

Διαθλάσεις..(εν-τυπώσεις σε αιθερικές διαβαθμίσεις)

Οι σκόνες των άστρων με αλχημικές αναδράσεις αποτυπώνονται σε εξάρσεις μιας μυστικής διαδρομής χρωμάτων σε μια οπτική καλαισθησία που κατευνάζει την ένταση των φαινομένων η την ανεβάζει σε άλλη προοπτική όρασης. Ενθυμήσεις από χρόνους που οι υπογραφές τους δεν ξεχάστηκαν ερχόμενες με δίνες  παρουσιάζονται και καλύπτουν το φάσμα αυτού που αποκαλούμε κόσμος. Αν εμείς τον φωτογραφίζουμε τον σχεδιάζουμε τον αποτυπώνουμε, την ίδια διαδικασία κάνει και ο ίδιος σε δικούς του σχεδιασμούς και διαχείριση της θαυμαστής εικόνας του το κάνει για εμάς η ίσως το κάνει για αυτούς που σε κατάλληλες στιγμές και συνθήκες βρίσκονται στα σημεία του για να τον ανταμώσουν. Ναι μια μυστική διαδικασία μιας μυστικής γέφυρας με εμάς και την φύση που μεταστοιχειώνει πίσω από τα βλέμματα την ένταση της ύπαρξης. Αυτής της υποκειμενικής η αντικειμενικής αποτύπωσης του να θαυμάσεις κάτι που έχεις ξεχάσει και με απελπισμένες κινήσεις ψάχνεις η θα ήθελες να το δεις με άλλη ανταπόδοση. Εκείνες οι άλλες όψεις που υπάρχουν σαν καθρέπτες στο είναι μας από την ίδια ουσία και μαγνητίζονται όταν το συναίσθημα καλπάζει να μετουσιωθεί σε κάτι πανάρχαιο αλλά συνάμα και γνώριμο. Εκείνο που ξυπνά σε κατάλληλες συνθήκες και αγκαλιάζει όταν η αγαλλίαση κυριεύει την εξασθενημένη παρόρμηση που όλο και όλο χάνεται στις αποτυπώσεις των εικόνων και μορφών. Ενα όμορφο παίγνιο που οι συνήθεις "Αντίπαλοι" φύση και άνθρωπος ανταμώνουν σε ένα πλέον διαυγές απαύγασμα κατανόησης των μεταμορφώσεων......Γ.Α.