Χρονική πλοκή

Λαβύρινθοι στις πόλεις, οδοί που επεκτείνονται που είτε αλλάζουν όνομα και άλλες φορές μένουν στάσιμες σε κάποια μέτρα με το διό τους όνομα με την δική τους παράξενη εικόνα αρχιτεκτονικής και χρονικής πλοκής. Κτήρια που δίνουν την υπογραφή του χρόνου κατασκευής, πλατείες και δρόμοι με τα διάφορα επίπεδα ανάπλασης. Άραγε, σε αυτό το παιχνίδι του χρόνου μπορεί ο εμπλεκόμενος να παρέμβει με την δική του θέληση ώστε να παρακάμψει τα χρονικά όρια και σύνορα και να βρεθεί από την μια στιγμή στην άλλη σε ένα άλλο αστικό περιβάλλον όπου εκεί θα είναι η θέση του; Μια ταινία του 1980 με πρωταγωνιστή τον Κρίστοφερ Ρίβς με τίτλο "Somewhere in time" δίνει με τον δικό της τρόπο μια τεχνική όπου ο ταξιδιώτης μεταβαίνει εκεί που έπρεπε να είναι...βέβαια εκεί το κίνητρο ήταν ο έρωτας, αλλά αυτό είναι μια εκδοχή. Πόσες άλλες εκδοχές υπάρχουν; Πόσα κίνητρα και εσωτερικοί σπινθήρες καραδοκούν στην ανθρώπινη υπόσταση με ώθηση το ποθούμενο του ταξιδιού στον χρόνο; Εικασίες; Μπορεί ναι, αλλά μπορεί και όχι! Τι συναίσθημα υπάρχει σε μια αλλαγή της πραγματικότητας; Πως μπορεί κανείς να διαχειριστεί μια κατάσταση όπου όλα θα έχουν αλλάξει; Η περιπλάνηση σε γωνιακούς ρυθμούς και όχι σε ίσιες ευθείες τι μπορεί να δώσουν σε μια απρόσμενη στιγμή; Πως θα φαινόταν το χρονικό άλμα όπου οι ρυθμοί θα ήταν διαφορετικοί; Περπατάς σε γνωστά μέρη η άγνωστα και ξάφνου γυρνάς και βλέπεις ένα περίπτερο μιας άλλης εποχής, στην αρχή σε ξαφνιάζει μέχρι που η όλη μορφή του αστικού πεδίου προδίδει μια άλλη εποχή κοντά σε σένα η μακριά από το σημείο "εκκίνησης" του δικού σου πεδίου. Ζητάς ένα πακέτο τσιγάρα αλλά με έκπληξη παρατηρεί ότι ο πωλητής σου ζητάει την συναλλαγή σε άλλο νόμισμα. Υπάρχει το ενδεχόμενο να έχεις και εσύ το ίδιο αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν έχεις...πως θα λύσεις το αίνιγμα! Και καλά αυτό, το σοκ του τρόμου όπου θα είσαι σαν "παρείσακτός" μιας άλλης εποχής πως θα το διευθετήσεις; Ποιές θα είναι οι ανάγκες σου να μείνεις; Θα αναζητήσεις τρόπους διαφυγής η το ισχυρό κίνητρο που θα έχεις θα σε κάνει να εξερευνήσεις την δική σου παρουσία εκεί, σε αυτό το σημείο; Τα ερωτήματα μένουν με παρακλάδια αποριών και μάλλον για τους περισσοτέρους άλυτα. Από την άλλη υπάρχει και το εξής παράδοξο, οι περισσότεροι χρειάζονται και θέλουν τέτοιες συγκινήσεις εκκινήσεις, αλλά... σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο τρόμος της αλλαγής θα τους παρακινήσει να αναζητήσουν τα "γνωστά" τους μέρη. Σαν ένα ξένο σώμα όπου θα θελήσει να τον πετάξει έξω η φάλαινα από τα σπλάχνα της σαν τον ιωνά και το κήτος. Τελικά υπάρχει κίνητρο η όλα είναι ιστοριούλες για φαντασιακές αναπολήσεις; Όσοι ενδιαφέρονται δεν έχουν παρά να δούν την παραπάνω ταινία..........G.A.

Ο χείμαρρος της Ζωής

Απεραντοσύνη, χιλιάδες ήλιοι ατενίζουν κινούμενοι το δικό τους όνειρο. Μέσα σε αυτούς η ζωή να δίνει το δικό της ρεσιτάλ ονειρικής μέθεξης και απλώματος στο δικό της  όνειρο. Η έννοια του θεού και το ψάξιμο μιας δύναμης αόρατης που κοιτά και περιμένει αδαείς να γονατίσουν για τις απαιτούμενες τιμές ανήκει σε  ανεπαρκείς νόες τελειωμένους σε έναν τάφο γονυπετής σκέψης να περιμένει χωρίς μέλλον το απρόσμενο. Το είναι, τα φαινόμενα οι μορφές είναι μια ιδιομορφία που πηγάζει από την ίδια τη ζωή που κινείται αέναη σε μια ονειρική αιωνιότητα ύπαρξης μετασχηματισμών του εαυτού της μέσα από τα μυριάδες σχέδια των μορφών και της θέλησης. Μια υπόδειξη, μια φιγούρα, ένας χορός της γενέσεως ένας χορός της φθοράς για το είναι της και μόνο μια ανάσα που γυροφέρνει τα μέσα και τα έξω στις εναλλαγές του σκοταδιού και του φωτός. Ο πραγματικός χαρακτήρας του σπινθήρα της έμπνευσης μέσα από τη συνουσία του διπλού αρχέτυπου της αρσενικοθήλυκης αρχής παράγει τις μορφές της. Τον σχεδιασμό του οργασμού της. Το ποτάμι της ευχαρίστησης από αλλαγές σε αλλαγές. Πανταχού παρούσα σε ένα Πάνιο*** στροβιλισμό σχέσεων πρόσκρουσης και απώθησης. Το αλχημικό δισκοπότηρο που απολαμβάνει την γεύση μιας χάρης που δεν έχει τέλος ούτε αρχή. Η μεγάλη μητέρα, η μήτρα όπου οι αμέτρητοι κόσμοι είναι το φόρεμά της. Το ψηφιδωτό κόσμημα που μαστορεύουν τα πλάσματα σε διαφορετικούς ρυθμούς άλλα σε ένταση και άλλα σε ύφεση σε μια υπερκόσμια διαμάχη. Η χορωδία των πολέμων είναι οι νότες της νωχελικής φωνής της. Ένα σάλπισμα για κάθε φάρο των Πούλσαρς.Τα ακτινοβόλα πετράδια που στολίζουν τα αμέτρητα δάκτυλα των δρόμων που χαράζει. Το κοσμικό άσμα των διαστάσεων σε ανάδρομη υπογραφή της χρυσής τομής να είναι το πατρόν που ελίσσεται σε άλλα ανώτερα μέτρα καταγραφής και εμπειριών της κάθε μονάδας. Γιατί, η  μονάδα ανήκει σε κάθε πλάσμα, ακέραιο και άτρωτο να μεταβάλλεται σε άπειρες γεωμετρικές σχέσεις της δικής του θέλησης.                                                                                                                                                          Κάθε πλάσμα για τον εαυτό του μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό του..                  Κάθε πλάσμα στην ουσία του μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό του..                      Κάθε πλάσμα στο άστρο του μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό του..                      Κάθε πλάσμα στους σταθμούς αναψυχής της ονειρικής διαδρομής του...κίνηση και ζωή, ζωή και κίνηση σε κόσμους που αλλάζουν συνεχώς από τη θέληση....G.Apostoleas.                                                                                                *** Πάνιο..μια άλλη προσέγγιση δική μου στο όνομα του Πάνα που είναι της θέληση της ζωής.

Μνήμες...

 Είναι δύσκολη η εξήγηση των κλειδιών στα μυστήρια του χρόνου. Αλλά όπως και να έχει σε μια γλώσσα που η ίδια αποτυπώνει με τους "χρόνους" και τις κλίσεις την γραμμικότητα, αναγκάζεσαι να παίξεις με τους ίδιους κανόνες κάνοντας απλά τα νοητικά κόλπα που έστω θα αποδώσουν κάποια εξήγηση σε νόες που σκέπτονται γραμμικά η αλλιώς ΄'εχουν πέσει στην παγίδα αυτή που σαν δίνη ρουφά όλους τους εμπλεκόμενους.........Αυτό το κεφάλαιο είναι η συνέχεια του προηγουμένου με την ονομασία "Μνημοσύνη" .                                                                                                  Στην ουσία η μνήμη δεν αποτελεί σύνδεση με τις κατευθύνσεις ροής του γραμμικού χρόνου-Μέλλον, Παρών, Παρελθόν-παρά συνεχόμενες εμπειρίες η θεατρικές παραστάσεις ενός αέναου σεναρίου έμπνευσης. Η μνήμη δεν ορίζεται από χρόνο γιατί χρόνος δεν υφίσταται παρά μονάχα μνήμη, το κάθε σενάριο είναι μια πύλη εμπειριών την περνάς μέχρι την "επόμενη", αλλά, το "επόμενη" είναι λάθος και μέσα στα πλαίσια της γραμμικότητας. Το σωστό και εκτός της λανθάνουσας γραμμικότητας είναι το εξής..ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ. Τα όνειρα είναι κάτι σαν ευχάριστο διάλειμμα μιας εμπειρίας που βρίσκεται σε εγρήγορση "κάπου αλλού"... Υπενθυμίζουν(μνήμη) στην συνείδηση τις άλλες διαδρομές που ήδη συμβαίνουν!!! Ο εναλλακτικός θα έλεγα αφυπνισμένος άνθρωπος έχει ήδη δεί την πραγματική εικόνα του σε ένα κβαντικό και αέναο σύμπαν που οι έννοιες χώρος και χρόνος είναι ανύπαρκτες........G.A.

Μνημοσύνη και Χρόνος..

Φθορά και γένεση ζεύξη και διάλυση στις αλχημικές χοάνες του σύμπαντος. Αν υπάρχει μια κλείδα όπου θα ενώνει όλα τα στοιχεία που αλληλο-διασπώνται στις αντιδράσεις αυτή είναι η μνημοσύνη. Μια ουσία αν χάνεται τότε μεταστοιχειώνεται σε κάτι άλλο. Τα όντα σαν συμπαντικές βιομηχανές όπου θα αποσυντεθούν σαν κυκλώνες σε άλλα περάσματα χρειάζονται την μνήμη να δώσει την υπογραφή της την εικόνα της στις επόμενες βιο-μηχανές όπου και αυτές με την σειρά τους θα κινήσουν το σύμπαν με τις μεταλλάξεις σε ένα κοσμικό ηφαίστειο όπου θα θεμελιώνει την ύπαρξη...Τόμοι μνήμης τόμοι έκφρασης γραπτά από τα σήματα των εγκεφαλικών(πούλσαρ) φάρων, όπου καταγράφεται μνήμη. Αυτή η μνήμη αποτυπώνεται σε τόμους χάρτου σε ηλεκτρικά κυκλώματα επεξεργαστών σε χαράγματα στα πέτρινα μυστηριώδη κτίσματα σε υπερμεγεθή μνημεία από τις στοές των σπηλαίων. Δεν έχει σημασία ο χρόνος, ο χρόνος χάνεται σε ένα γράμμα ένα σύμβολο ένα τεχνούργημα, αποτυπώσεις των σκέψεων. Μια εικόνα, αποτυπώσεις της μορφής που αλλάζει στις σειρές της ύπαρξης. Ένα πεδίο δραστηριότητας, το βασίλειο  των μορφών., το βασίλειο των εικόνων. Η μνήμη το νήμα που τα ενώνει. Αν θα μπορούσαμε να διαγράψουμε τον χρόνο τη θέση του θα την έπαιρνε η μνήμη.