Οι Άνεμοι της Νόρια...(αφηγηματική φαντασία)

Η Νόρια είναι μια αιθέρια υπόσταση, σε ένα βαθή χρονικό επίπεδο διακυμάνσεων. Είναι ο μυστικός σταθμός  που προβάλλει σε ένα αχνό άλγος οπτικής παρατήρησης, σαν ένα αόρατο πανδοχείο που ξεπροβάλλει σαν φάρος, στους ξένους που αγναντεύουν στα χρονικά χάσματα αλλαγών. Μια πόλη ξεχασμένη από τα παλάτια της Αλκυώνης αναμένοντας την τελική ανάδυση, σε ένα μάθημα χρόνου που οι Ιερείς του Μελκάρτ και του Αξίερου στέκουν να παρατηρούν από τις μυστικές κρυστάλλινες οθόνες τους τις πόλεις του Άτλα να αλλάζουν τον σχηματισμό τους σε ένα μυστικό και άτυπο παιχνίδι ρόλων.Είναι μια πόλη μέσα στις πόλεις, είναι ο κρυφός παίχτης του χρόνου σε μια εμπλεκόμενη κάστα γαλαξιακής υπογραφής που δυναστείες Αρχαίων βασιλέων ζουν και βασιλεύουν και τον κόσμο κυριεύουν. Στην ιστορική και πανάρχαια Νηίθ οι πλατείες και τα μεγαλοπρεπή κτήρια στεγάζουν και από μια κολόνα του αρχαίου πυρσού που δέσποζε στους δρόμους και τους Ναούς του Άργκον. Στο πέρασμα των εποχών η πόλη άλλαξε αλλά ότι έμεινε από εκείνη την παράδοση έμεινε σε περιορισμένο αριθμό μυημένων που και εκείνοι επιτηδευμένα

αλλάζουν ονόματα των μυστικών τους συνελεύσεων. Κάτι που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο σαν επτασφράγιστο μυστικό, δεν έπρεπε να μαθευτεί στις σύγχρονες χρονικές ροές.. και αυτό σήμαινε ότι και να έκαναν θα το έκαναν με απόλυτη μυστικότητα και εχεμύθεια από την πλευρά των συνεργατών τους...η κρυφή Νόρια έδινε το στίγμα της αλλά σε αυτό το σταυροδρόμι επαφής η όψη άνοιγε και σε άλλα μονοπάτια από τους κόσμους των σκοτεινών μορφών του Σαρδόνιου άστρου. Εκείνοι οι κόσμοι όπου και αν πέρναγαν ρουφούσαν πολιτισμούς και άστρικά συστήματα.**Επενέβαιναν πρώτα στις συνειδήσεις των Αρχόντων και έπειτα σαν υποχείρια που ήταν δούλευαν για τις σκοτεινές μορφές σταδιακά όλη η υποδομή μιας πόλης κράτους περνούσε στην άλλη πλευρά σαν ένας κρυφός πράκτορας. Οι Καρντίνιανς η πιο ιδιαίτερη αδελφότητα κρατούσε τα κλειδιά της πόλεως της Νήιθ, της νέας πλέον που μπορεί να άλλαξε αλλά στην σύγχρονη εποχή των μηχανών δεν έχασε τίποτα από εκείνη την μυστηριακή έλξη και δόνηση που την ακολουθούσε πάντα. Τα μέλη της σκέφτηκαν να ακολουθήσουν τις μυστικές τέχνες και εφάρμοσαν ένα δίκτυο προστασίας σε όλη την δομή και υπόσταση της πόλεως που είχε ως εξής..ορισμένοι από αυτούς "χάκαραν" το πολεοδομικό μοτίβο της πόλεως όπως ένα αντιϊκό πρόγραμμα χακάρει το άρχικό πρόγραμμα μιας υπολογιστικής μηχανής ώστε αυτή να αποκτήσει ένα τείχος προστασίας από διάφορα άλλα προγράμματα όπου θα μπορούσαν να προσβάλλουν την δομή και την λειτουργία του όλου συνόλου της. Μόνο που εδώ το όλο επίτευγμα είχε τα μαγικά σύμβολά της παράδοσης του Αξίερου όπου σαν άλλα bytes δρούσαν ως άγρυπνοι φρουροί σε όλη αυτή την κινητική χρονική ροή και δράση..αρχαίοι ρόδακες και οι ακτίνες του αρχικού Ηλίου της καταγωγής των, γέμισαν τα περισσότερα σημεία και από τότε έμειναν ξεχασμένα να ξεπροβάλλουν και να θυμίζουν ότι οι πόλη της Νήιθ στέκεται εκεί και περιμένει την ανάδυση των Βασιλέων της Νόρια....Γ.Α. 

Ναυαρχείο Αργοναυτών....(αφηγηματική φαντασία)

Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή για τον Άλκμαν στην περιπλάνηση των διαδρομών της Νόρια. Είχε κάνει απεριόριστες από εκείνες που τον οδηγούσαν στην ανεύρεση της κυανής ομίχλης και προσπαθούσε να βγάλει έστω έναν χάρτη που να τον οδηγήσει στο κατάλληλο σημείο εκκίνησης.Εκτός των ορίων της πόλης η μνήμη εξασθενούσε και άρχισαν να του δίνονται νέα ονόματα και πλεύσεις. Οι εκκινήσεις των πλοίων χρειαζόντουσαν νέα "πατούμενα" και είχε δίλημμα στο να χρησιμοποιήσει αυτά να βαριά φτερά που είχε αποθηκευμένα  από καιρό. Παρόλο που απέκτησε νέα οι πλεύσεις αποκτούσαν δυσκολίες και έπρεπε να τα χρησιμοποιεί με εναλλαγές. Ωστόσο, εκεί που δεν το περίμενε, το Ναυαρχείο του συνέστησε να εκκινήσει κάτι ξεχασμένα, ελαφριά αλλά δεν τους είχε δώσει την απαιτούμενη σημασία .Τότε χωρίς δεύτερη σκέψη τα φόρεσε και ξεκίνησε να οδηγεί το πλοίο με τέτοια εκκίνηση που ούτε ο ίδιος το περίμενε. Οι διαδρομές είχαν αποκτήσει τέτοια δυναμική που ούτε ο ίδιος περίμενε τα αποτελέσματα που είχαν. Ναί..οι "απόστρατοι" γνώριζαν και δεν είχαν καιρό για χάσιμο στο παιχνίδι που μόλις τώρα άρχιζε στην ανεξέλεγκτη μετακίνηση των ανοιγμάτων που οργίαζαν από σημεία μετατοπίσεων...έπρεπε ναι, έπρεπε να τα φορέσει και να ανοιχτεί εκεί που του όριζε η μοίρα του...Γ.Α.

Πέπλο του Παροκέθ...(διαδρομές στα σημεία των κοσμικών διατομών)

Ο κόσμος μας έχει χωρίσει τον εαυτό του σε ζώνες χρωμάτων συνειδήσεων τακτικών. Ένα μοτίβο δυϊσμού που οι περιοχές, κατά κάποιο τρόπο, χωρίζονται από πέπλα που αυτά αναλόγως την περίπτωση παίζουν τον ρόλο τους. Έτσι στην π.χ. στην περίπτωση εναλλαγής νύχτας σε μέρα η το αντίστροφο, η αυγή παίρνει έναν ρόλο ονειρικού διαχωριστή, η ενός πέπλου που παίζει τον ρόλο των συνόρων σε μια διατομή κοσμικής χρωματικής αύρας. Στην περίπτωση της ανθρώπινης ύπαρξης, η εγρήγορση του "αντικειμενικού" συνειδητού, χωρίζεται από την "υποκειμενική" ονειρική αδράνεια του υποσυνείδητου. Το σύνορο μεταξύ αυτών των λειτουργιών δίνει την δική του όψη και εικόνα σε μια κατάσταση ενδιάμεσου διαχωρισμού του "αληθινού" της ξύπνιας όρασης και του "ψεύτικου" της κοιμισμένης μη όρασης. Εκεί, στο σύνορο του αντικειμενικού και υποκειμενικού, το πέπλο μπορεί να κάνει τα δικά του τρικ η τακτικές ώστε τα σύνορα να πάρουν μια ιδιαίτερη  εικόνα μπερδέματος η παντρέματος ώστε να δείχνουν το ένα να έχει πάρει τα χαρίσματα η λεπτομέρειες του άλλου. Αν η ανθρώπινη οντότητα έχει περιορισμούς, αυτούς τους έχει αναθέσει σε αυτό το πέπλο που σαν φύλακας καθορίζει το που και πότε η κάθε οντότητα αναλόγως το δυναμικό που έχει, να βάζει περιορισμούς η να έχει προσβάσεις εκεί που πρέπει. Αν ο κόσμος μας έχει απεριόριστες διαδρομές και συγκινήσεις-εκκινήσεις τότε αυτό το σύνορο-όριο παίζει τον ρόλο του τελώνη που πρέπει να διαχειριστεί του τι έχεις και τι δεν έχεις για να περάσεις η να μείνεις..και αν ο άνθρωπος είναι μια χωροχρονική μηχανή τότε χρειάζεται και το "καύσιμο" και τα "κόμιστρα" για να περάσει τα "περάσματα" και σε αυτά χρειάζεται η "εργασία" η το ανάλογο συγκινησιακό "αντίτιμο" η χαιρετισμό στους κοσμικούς διαδρόμους που τον περιμένουν.....Γ.Α.

Αστικές υπογραφές στην μνήμη του χρόνου..

Στην δίνη του χρόνου η ανθρωπότητα πέρα από τις λέξεις τις γλώσσες την δημιουργική τάση να εφεύρει αντικείμενα που να την συνοδεύουν σε όλο αυτό το φάσμα της εικόνας των δομών που ζεί και επεκτείνεται, ανακάλυψε και ανακαλύπτει όλο και νέα πράγματα που μένουν στην χρονική ροή να της υπενθυμίζουν αυτό το παιχνίδι ανακαλύψεων..                        

Οι πόλεις από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας εξελίχτηκαν μεταλλάχτηκαν σε ένα ρυθμό από αρχιτεκτονικές παραλλαγές και εφευρέσεις που δίνουν η κάθε μία την δική της υπογραφή στην εικόνα που συντροφεύει κάθε γενιά που περνά από την πολυπλοκότητα των κάθε κτισμάτων, οδών λεωφόρων και πλαταιών. Άνθρωποι κτίσματα δρόμοι και συνοικίες μεταλλάσσονται και κάθε τεχνίτης αφήνει το δικό του αποτύπωμα σε κάθε χρονική διαδρομή. Παλαιά κτίσματα ταμπέλες πινακίδες πλακόστρωτοι δρόμοι μεταλλικά αντικείμενα που κάθε ένα από αυτά έχει την δική του ιστορία και έμπνευση του δημιουργού του. Κάποια από αυτά τα αντικείμενα που έδωσαν την δική τους ιστορία και περιγράφουν την οποιαδήποτε αισθητική του καλλιτέχνη που τα έφτιαξε, είναι τα περίφημα Ποδόμακτρα. Συντρόφευαν τους περαστικούς τους ιδιοκτήτες των κατοικιών και δημόσιων κτιρίων σε εποχές που οι χωμάτινοι δρόμοι και όχι μόνο γέμιζαν με λάσπες και χώματα και έπρεπε οι περαστικοί να σκουπίζουν τα Υποδηματά τους, να καθαρίσουν από το περιττό βάρος. Κάθε μάστορας κάθε σιδεράς έδινε την δική του "υπογραφή"  και σχήμα ώστε να είναι πιο εμπορικά προσιτό και να κοσμεί στο κάθε σκαλοπάτι των οικιών και των κτιρίων. Με τις μεγάλες αρχιτεκτονικές αλλαγές και το γρήγορο ρυθμό ανάπτυξης των μεγάλων Πόλεων κάποια από αυτά έμειναν να κοσμούν την εικόνα των πεζοδρομίων σαν ακοίμητοι φρουροί ενός άλλου παρελθόντος. Το καθένα με την δική του μορφή και σχήμα μαρτυρεί έναν άλλο χρόνο και μια άλλη εικόνα στους περαστικούς που οι περισσότεροι τα προσπερνούν σκεπτόμενοι τα προβλήματα που τους απασχολούν. Αγέρωχα με όλο το αυτοκρατορικό τους σχήμα στέκουν να μας υπενθυμίζουν την δική τους ιστορική αναδρομή και πορεία στο μετασχηματικό "ανάγλυφο" των πόλεων.....Γ.Α.