Πέπλο του Παροκέθ...(διαδρομές στα σημεία των κοσμικών διατομών)

Ο κόσμος μας έχει χωρίσει τον εαυτό του σε ζώνες χρωμάτων συνειδήσεων τακτικών. Ένα μοτίβο δυϊσμού που οι περιοχές, κατά κάποιο τρόπο, χωρίζονται από πέπλα που αυτά αναλόγως την περίπτωση παίζουν τον ρόλο τους. Έτσι στην π.χ. στην περίπτωση εναλλαγής νύχτας σε μέρα η το αντίστροφο, η αυγή παίρνει έναν ρόλο ονειρικού διαχωριστή, η ενός πέπλου που παίζει τον ρόλο των συνόρων σε μια διατομή κοσμικής χρωματικής αύρας. Στην περίπτωση της ανθρώπινης ύπαρξης, η εγρήγορση του "αντικειμενικού" συνειδητού, χωρίζεται από την "υποκειμενική" ονειρική αδράνεια του υποσυνείδητου. Το σύνορο μεταξύ αυτών των λειτουργιών δίνει την δική του όψη και εικόνα σε μια κατάσταση ενδιάμεσου διαχωρισμού του "αληθινού" της ξύπνιας όρασης και του "ψεύτικου" της κοιμισμένης μη όρασης. Εκεί, στο σύνορο του αντικειμενικού και υποκειμενικού, το πέπλο μπορεί να κάνει τα δικά του τρικ η τακτικές ώστε τα σύνορα να πάρουν μια ιδιαίτερη  εικόνα μπερδέματος η παντρέματος ώστε να δείχνουν το ένα να έχει πάρει τα χαρίσματα η λεπτομέρειες του άλλου. Αν η ανθρώπινη οντότητα έχει περιορισμούς, αυτούς τους έχει αναθέσει σε αυτό το πέπλο που σαν φύλακας καθορίζει το που και πότε η κάθε οντότητα αναλόγως το δυναμικό που έχει, να βάζει περιορισμούς η να έχει προσβάσεις εκεί που πρέπει. Αν ο κόσμος μας έχει απεριόριστες διαδρομές και συγκινήσεις-εκκινήσεις τότε αυτό το σύνορο-όριο παίζει τον ρόλο του τελώνη που πρέπει να διαχειριστεί του τι έχεις και τι δεν έχεις για να περάσεις η να μείνεις..και αν ο άνθρωπος είναι μια χωροχρονική μηχανή τότε χρειάζεται και το "καύσιμο" και τα "κόμιστρα" για να περάσει τα "περάσματα" και σε αυτά χρειάζεται η "εργασία" η το ανάλογο συγκινησιακό "αντίτιμο" η χαιρετισμό στους κοσμικούς διαδρόμους που τον περιμένουν.....Γ.Α.