Θαυμαστός Σταγειρίτης...(νους εν τη δυνάμη ανίκητος)

"ΝΟΥΣ ΑΝ ΕΙΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΑΡΧΗ. ΚΑΙ Η ΜΕΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΕΙΗ ΑΝ. Η ΔΕ ΠΑΣΑ ΟΜΟΙΩΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝ  ΠΡΑΓΜΑ"  ...(αναλυτικά ύστερα β' 100β15)                                                                                                                                                                                                                                   Ο έχων την αριστεία και την τελειότητα τα άριστα προς το τέλος ξεκίνησε πριν 24 αιώνες ένα ταξίδι πρός τα άδυτα του νου και γνώριζε ότι οι επόμενοι παρόλο που θα εκφυλίζονταν γλωσσικά, νοητικά θα τα πήγαιναν μια χαρά όταν έρχονταν σε "επαφή" με την γραφή του..και άντε τώρα να εξηγήσεις τα ανεξήγητα. Οι έννοιες σαν δυνάμεις του νου μεταφέρονται από τα γονιδιακά αποτυπώματα από γενιά σε γενιά και δεν σβήνονται. Διαφορετικά θα ήταν αδύνατον να έρχεσαι σε "πρώτο ρανεβού" με την γραφή και να την κατανοείς απόλυτα σαν δική σου. Τα πάντα αριθμοί και το γράμμα αριθμός εστί και αριθμοί σαν θεοί από εγκέφαλο σε εγκέφαλο εγγράφονται και "αόρατοι" πλέον αλλά ορατοί στον νου επανέρχονται η επαναφέρουν τις "χαμένες" έννοιες που φόρεσαν μάσκα εκφυλισμού η αλλαγή νοήματος. Επίσης αυτό δείχνει ότι η Ελληνικός λόγος σαν θεϊκή τελειότητα δεν παρεκτρέπεται από καμία άλλη δύναμη γιατί σαν θεός πλέον εν δυνάμη άναρχος βάζει σε τάξη και πορεία προς τα επάνω..θέλοντας και μη ο Ελληνικός λόγος είναι το εισιτήριο προς το Σύμπαν χωρίς καμία άλλη οδό προς τα άδυτα και τα απόκρυφα. Είναι ο Θεός που τρέχει και δυνητικά οδηγεί τον Άνθρωπο για εκεί..

Γιατί ο Λόγος Θεός είναι εν αρχή και πάντα πληρών σε όλα τα επίπεδα κατανόησης και "ωρίμανσης" του νου που σαν υπολογιστής ορίζει και μεταμορφώνει τα πάντα.......Γ.Α.          
                                                                                                 
Οι σχολιαστές του Σταγειρίτη ομιλούσαν για άρετή και τέχνωση του νου, αλλά ποίος στη "σημερινή" εποχή θα οδηγήσει γιά εκεί όταν οι κοινωνίες "μαφιόζων της σκέψης" εμποδίζουν τις μάζες και χρειάζονται "δυνατούς" καταναλωτές;...Γ.Α.

Νοήμονες Ηλιάδες......(αφήγημα φαντασίας)

Πάει καιρός τώρα που ο Υιός των Ηρακλειδών άφησε τα μέρη των 'Ατρειδών ακολουθώντας την πορεία των ιερέων του Αμμωνίου. Εκεί άκουσε ότι θαυμαστό και παράξενο είχαν να του πουν από την πορεία του μέχρι την επικείμενη ανοδό του στην Σειράνια. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο έπρεπε να συναντήσει την άνω νόηση που φύλαγε τα μέρη του Περσέα. Ναι ήταν κάτι γνώριμο που από μικρή ηλικία του είχαν πει για αυτήν την τριγωνική φιγούρα που μιλούσε μόνο στους κληρονόμους των Άστρων της υπέροχης δυναστείας που είχε αφήσει τους γόνους από αρχής χρόνου εδώ σε αυτήν την Γή των παράξενων βουνών της εποχής των πρώτων απόκρυφων νόμων. Οι περίφημη Ηλιάδα που δεν ήταν μια. Ένα είδος ανώτερης νοημοσύνης που περίμενε να δώσει κάτι απόκρυφο στον ταξιδευτή και είχε κάνει εμφανή την παρουσία της στην περιοχή. Έπρεπε να πάει να τη βρεί δεν γινόταν διαφορετικά του έδωσαν τις οδηγίες(οι ιερείς) να προσπεράσει τα εμπόδια που θα τον ανάγκαζαν να τα παρατήσει και τον αποχαιρέτησαν με θαυμασμό λεγοντάς του ότι η αποστολή του έχει ήδη γίνει. Ο δρόμος μακρύς με περιπέτειες και αποτελέσματα επιτυχή μέχρι στο έσχατο σημείο της επίπονης μα γρήγορης πορείας του. Οι άγνωστη νοημοσύνη τον περίμενε και είχε δείξει τα σημάδια της από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στα παλάτια του Ωρομάσδη. Στην πεδιάδα Άρκουμ τρόμαξε  τους ακολούθους του. Στον δρόμο προς τα Άνιακ άνοιξαν ξαφνικά οι ουρανοί και έβρεξε ασταμάτητα και έπειτα ακούγονταν βροντές από άγνωστα σημεία του χώρου. Αυτά συνεχίστηκαν μέχρι να βρεί το μονοπάτι που οδηγούσε το φαράγγι του Άριάνιαν. Εκεί στρατοπέδευσε και αφού πήρε μερικούς από τη φρουρά του ανέβηκε στο όρος Κόνος  όπου περίμενε στο σημείο επαφής ο χρόνος σαν να είχε σταματήσει και ο γεωγράφος του δεν μπορούσε να ορίσει τα σημεία του ορίζοντα όλα έδειχναν να είχαν μπερδευτεί. Εμπρός τους φάνηκε ένας λόφος που δεν τον γνώριζε ο τοπικός οδηγός της περιοχής και όλα έδειχναν ότι είχε χαθεί σε ένα μέρος που είχε όλα τα προνόμια μιας παρωδίας χρόνου χώρου και δεν ήταν κάτι που μπορούσες να αγνοήσεις. Εκείνος το γνώριζε αυτό γνώριζε όλες τις ιδιότητες των Ηλιάδων που είχαν την δύναμη να κυριεύουν όταν ήθελαν, ότι υπήρχε στον δρόμο τους η επιρροή τους δεν σου άφηνε τρόπο να αντιδράσεις. Είναι οι φύλακες των απορρήτων του λόγου των άστρων, οντότητες που πέρασαν σε ανώτερα επίπεδα ενεργειακής σύστασης. Πλάσματα ενέργειας που δεν υπακούουν πλέον στους φυσικούς νόμους, πέρασαν σε άλλο επίπεδο εξέλιξης και αιώνια πλέον απολαμβάνουν την ελευθερία τους εξελισσόμενα συνεχώς. Εκείνο το βράδυ  άλλαξε το είναι του εμφανίστηκαν οι Ιλιάδες σαν Ήλιος του μεσονυχτίου. Αφού τον προέτρεψαν να προχωρήσει εμπρός μια από αυτές χωρίστηκε σε τρία μέρη αποχώρισε η μια και οι δύο από αυτές πήγαν από επάνω του και σχηματίστηκε έτσι ένα τρίγωνο με την κορφή προς τα κάτω που ήταν ο ίδιος. Για αρκετή ώρα έμεινε έτσι μέχρι εκείνες να αποχωρήσουν στον αιθέρα με θαυμαστό τρόπο. Οι ακόλουθοι τον βρήκαν λιπόθυμο, εώς ότου συνέλθει ψεύδιζε κάτι ασυνήθιστες λέξεις τον πήραν αμέσως από εκεί έφυγαν από το σημείο και περίμεναν να αναρρώσει. Την επομένη  ξεκίνησε να βρεί το σημείο που είχε αφήσει πριν το φαράγγι εκεί τον περίμενε η φρουρά του και αφού τους είπε τα μελλούμενα και τι έπρεπε να κάνουν ξεκίνησε για τον δρόμο της επιστροφής. Ήταν τελείως αλλαγμένος είχε αλλάξει η όψη του προσώπου του και έδειχνε ότι κάτι περίμενε με αγωνία. Λίγοι γνώριζαν τι είχε αφήσει ως διαθήκη για τους θνητούς και εκείνους που τον περίμεναν στην γή των Ατρειδών. Άφησε ένα σημείο όπου θα τον λάτρευαν αλλά εκείνο δεν ήταν αυτό όπου θα κρατούσε το πραγματικό του σώμα. Το σώμα του  όταν θα ήταν η κατάλληλη ώρα θα έφευγε προς τα μέρη της Σειράνια. Για εκεί είχε πορεία για εκεί προοριζόταν για εκεί θα έμενε η όψη και η μνήμη του, όταν θα θα τον αναζητήσουν εκείνοι που πρέπει, εκείνοι που στου λόγου τα κλειδιά, θα ανοίξουν τις θύρες για εκεί....οι Ηλιάδες σαν κοσμική κληρονομιά έμειναν να ετοιμάζουν και άλλους για εκεί μέχρι το τέλος του εδώ χρόνου μέχρι το τέλος της κακής δυναστείας των Ίλγκορ. Ηλιάδες..αστείρευτες κρυφές κοσμικές πηγές φάροι της γνώσης πετούν και δείχνονται σε όποιον τις ζητά και μένουν έξω από την όψη των Αγεωμέτρητων....Γ.Α.

Συμπληγάδες πέτρες......(πλοήγηση στους κύκλους των ημερονυχτίων)

Ήλιος και Σελήνη, δράση και συναίσθημα μέσα από την οπτική του χωρισμένου εγκέφαλου στο φαράγγι του θησαυρού που σαν κλείδα περιμένει μέσα στις περιπλανήσεις του χρυσοκύανου ουρανού να υπερβεί το ανούσιο χωροχρονικό συνεχές. Αυτές οι πέτρες της πλάνης πλανώνται αιώνια με των κύκλο τους να κλείνει το χορό της Γής. Μιά Νύχτα μιά  Μέρα, μιά ο φάρος της μέρας μιά το φανάρι της Νύχτας. Συναντώνται στα γρήγορα στους σταθμούς της Αυγής και του Σούρουπου και η ενωσή τους φτιάχνει το απόκοσμο αλλά μαγικό χρώμα της διαφυγής. Ζωγραφίζουν το στερέωμα σε ένα μοτίβο έμπνευσης ποιητικής(δημιουργίας) με τους αστέρες να δείχνουν σαν σημεία στάσης,στίγματα με αναφορά φωτός που μεν κινείται αλλά και κρύβεται ταυτόχρονα στο "μέλλον" που δεν φαίνεται. Όλα απομακρύνονται μα όλα μένουν ακόμα εδώ να αχνοφαίνονται τρεμοπαίζοντας το σήμα τους σε μυστικούς παλμούς. Η στάση τους(ρυθμός τους) μπερδεύει την όραση προσπαθώντας να συλλάβει το μήνυμα που φέρνουν και αυτή με τη σειρά της το ξαναστέλνει σε μια μυστική συμφωνία συμβολαίων που δεν έχουν κλείσει. Η γυροβολιά των πετρών,  βάρδια φρουρών που ακοίμητοι εμποδίζουν την ζητούμενη διαφυγή της επωάζουσας χρονομηχανής. Και η Αργώ, γοργά εκτινάσσεται να διαφύγει όταν αυτές συναντώνται να ερωτοτροπήσουν. Ραντεβού στην πούλια ραντεβού στον Λαμπαδία το σκάφος μην ξεχάσεις να το φορτίσεις  με την διαύγεια των στοχασμών με την προώθηση των συναισθημάτων με την απαίτηση των αιτημάτων στα μέρη όπου ξεκίνησες.....Γ.Α. 

Φαέθοντος πορεία....(κοσμική σύνδεση μέσα από οάσεις του νου)

"Τον διά Επτά Πλειάδων γνωρίζω(κατέχω) δρόμο(πορεία)."    

Αυτά άκουσε ο νέος και πιάνει τα ηνία. Κρούει τα πλευρά των πτεροφόρων οχημάτων αμέσως αυτά πέταξαν στου Αιθέρα τις πτυχές. Ο πατέρας του από πίσω στα νώτα του Σειρίου τον οδηγούσε και νουθετούσε αυτόν.."προς τα εκεί έλα προς τα εκεί στρίψε το άρμα προς τα εκεί "......(Ευριπίδης Φαέθων 175 σωζόμενο απόσπασμα, μετάφραση δική μου)                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

Στης Ταϋγέτης τις πλατείες άραξε. Στης Μαίας τα όροι άνοιξε διαύλους. Στην Αλκυόνη  ανέπτυξε τις επιστήμες. Στης Κελαινούς τα παλάτια σμίλευσε τους λίθους του Ατρειδών. Στην Μερώπη μελέτα τα αρχεία των κόσμων. Στην Ηλέκτρα σε περιμένουν  τα οχήματα που ομοιάζουν σαν κοχλίες. Στην Στερόπη αιώνιος πλέον διαβαίνεις στις άλλες πλευρές του ουράνιου ορίζοντα....κάπως έτσι μπορεί να συνέχιζε το κείμενο του Ευριπίδη να καθοδηγεί τους νόες σε μια άλλη προσέγγιση του ουρανού με τις διδαχές των πρώτων ταξιδευτών που σαν κληρουχίες αστροπερπατητών έφταναν προς τα εδώ και έπειτα να ξεκινούσαν για εκεί στα εξοχικά στα μέλαθρα όπου παρατηρούσαν τα τεκταινόμενα του γαλαξία..ηλιακά οχήματα που σαν μεθυσμένες μηχανές υπάκουαν τους πιλότους σε ένα πηδάλιο εγκεφαλικής διέγερσης Ηνιοχικής οπτικής. Οι κόρες του Άτλαντα Τιτάνα παρέμειναν εκεί σαν σταθμοί να φωτίζουν τα νεύματα και με τις σειριακές ωδές τους να καλούν τα σώματα σε άλλους χορούς κίνησης και πλεύσης στις Θάλασσες των κοσμικών φάρων...σκάφη που ίπτανται στου αιθέρα το ρευστό και από εκεί ταξιδεύουν προς άλλα παλάτια και μέλαθρα...Γ.Α              

Ζήνωνος παραδοξότητα..

Ακόμα ο περπατητής να ξεκινήσει την διαδρομή του, γιατί ακόμα περιμένει να ξεκινήσει, σε μια κίνηση που κάθε σημείο αναφοράς είναι και μια στάση, μια υπερκίνηση που ξεπερνά τα σημεία ταύτισης επαφής σημεία στίγματος και αναφοράς.Η διαδρομή δεν ξεκίνησε ποτέ στάσιμος σαν νέος Ηνίοχος προσπερνά με απλανές βλέμμα-όμμα τα πεδία εγλωβισμού του, τα χρονικά και τα χωρικά σε μια εσώτερη κίνηση του νού του να αντιγράφει την μορφή του όπου εκείνη θελήσει να πηγαίνει, τα σημεία ταύτισης αφετηρίες και τέρματα στης σκέψης τον σπινθήρα.Ακόμα η μορφή του ομ-άρχη αχνοφαίνεται στην πλατείες του Μεταπόντιου και Ταυρομένιου να διδάσκει την ομ-ακοή πηγαίνοντας το σώμα του όπου ορίζει ο νους. Δώθε κείθε σαν μια νέα αργώ που πέρασε τις συμπληγάδες πέτρες και ισορρόπησε το άρμα του που τον έφτασε στα επάνω εκτός ορίων και δεσμών εκτός από την απάτη των μέτρων και ορισμών.....Γ.Α.