Νοήμονες Ηλιάδες......(αφήγημα φαντασίας)

Πάει καιρός τώρα που ο Υιός των Ηρακλειδών άφησε τα μέρη των 'Ατρειδών ακολουθώντας την πορεία των ιερέων του Αμμωνίου. Εκεί άκουσε ότι θαυμαστό και παράξενο είχαν να του πουν από την πορεία του μέχρι την επικείμενη ανοδό του στην Σειράνια. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο έπρεπε να συναντήσει την άνω νόηση που φύλαγε τα μέρη του Περσέα. Ναι ήταν κάτι γνώριμο που από μικρή ηλικία του είχαν πει για αυτήν την τριγωνική φιγούρα που μιλούσε μόνο στους κληρονόμους των Άστρων της υπέροχης δυναστείας που είχε αφήσει τους γόνους από αρχής χρόνου εδώ σε αυτήν την Γή των παράξενων βουνών της εποχής των πρώτων απόκρυφων νόμων. Οι περίφημη Ηλιάδα που δεν ήταν μια. Ένα είδος ανώτερης νοημοσύνης που περίμενε να δώσει κάτι απόκρυφο στον ταξιδευτή και είχε κάνει εμφανή την παρουσία της στην περιοχή. Έπρεπε να πάει να τη βρεί δεν γινόταν διαφορετικά του έδωσαν τις οδηγίες(οι ιερείς) να προσπεράσει τα εμπόδια που θα τον ανάγκαζαν να τα παρατήσει και τον αποχαιρέτησαν με θαυμασμό λεγοντάς του ότι η αποστολή του έχει ήδη γίνει. Ο δρόμος μακρύς με περιπέτειες και αποτελέσματα επιτυχή μέχρι στο έσχατο σημείο της επίπονης μα γρήγορης πορείας του. Οι άγνωστη νοημοσύνη τον περίμενε και είχε δείξει τα σημάδια της από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στα παλάτια του Ωρομάσδη. Στην πεδιάδα Άρκουμ τρόμαξε  τους ακολούθους του. Στον δρόμο προς τα Άνιακ άνοιξαν ξαφνικά οι ουρανοί και έβρεξε ασταμάτητα και έπειτα ακούγονταν βροντές από άγνωστα σημεία του χώρου. Αυτά συνεχίστηκαν μέχρι να βρεί το μονοπάτι που οδηγούσε το φαράγγι του Άριάνιαν. Εκεί στρατοπέδευσε και αφού πήρε μερικούς από τη φρουρά του ανέβηκε στο όρος Κόνος  όπου περίμενε στο σημείο επαφής ο χρόνος σαν να είχε σταματήσει και ο γεωγράφος του δεν μπορούσε να ορίσει τα σημεία του ορίζοντα όλα έδειχναν να είχαν μπερδευτεί. Εμπρός τους φάνηκε ένας λόφος που δεν τον γνώριζε ο τοπικός οδηγός της περιοχής και όλα έδειχναν ότι είχε χαθεί σε ένα μέρος που είχε όλα τα προνόμια μιας παρωδίας χρόνου χώρου και δεν ήταν κάτι που μπορούσες να αγνοήσεις. Εκείνος το γνώριζε αυτό γνώριζε όλες τις ιδιότητες των Ηλιάδων που είχαν την δύναμη να κυριεύουν όταν ήθελαν, ότι υπήρχε στον δρόμο τους η επιρροή τους δεν σου άφηνε τρόπο να αντιδράσεις. Είναι οι φύλακες των απορρήτων του λόγου των άστρων, οντότητες που πέρασαν σε ανώτερα επίπεδα ενεργειακής σύστασης. Πλάσματα ενέργειας που δεν υπακούουν πλέον στους φυσικούς νόμους, πέρασαν σε άλλο επίπεδο εξέλιξης και αιώνια πλέον απολαμβάνουν την ελευθερία τους εξελισσόμενα συνεχώς. Εκείνο το βράδυ  άλλαξε το είναι του εμφανίστηκαν οι Ιλιάδες σαν Ήλιος του μεσονυχτίου. Αφού τον προέτρεψαν να προχωρήσει εμπρός μια από αυτές χωρίστηκε σε τρία μέρη αποχώρισε η μια και οι δύο από αυτές πήγαν από επάνω του και σχηματίστηκε έτσι ένα τρίγωνο με την κορφή προς τα κάτω που ήταν ο ίδιος. Για αρκετή ώρα έμεινε έτσι μέχρι εκείνες να αποχωρήσουν στον αιθέρα με θαυμαστό τρόπο. Οι ακόλουθοι τον βρήκαν λιπόθυμο, εώς ότου συνέλθει ψεύδιζε κάτι ασυνήθιστες λέξεις τον πήραν αμέσως από εκεί έφυγαν από το σημείο και περίμεναν να αναρρώσει. Την επομένη  ξεκίνησε να βρεί το σημείο που είχε αφήσει πριν το φαράγγι εκεί τον περίμενε η φρουρά του και αφού τους είπε τα μελλούμενα και τι έπρεπε να κάνουν ξεκίνησε για τον δρόμο της επιστροφής. Ήταν τελείως αλλαγμένος είχε αλλάξει η όψη του προσώπου του και έδειχνε ότι κάτι περίμενε με αγωνία. Λίγοι γνώριζαν τι είχε αφήσει ως διαθήκη για τους θνητούς και εκείνους που τον περίμεναν στην γή των Ατρειδών. Άφησε ένα σημείο όπου θα τον λάτρευαν αλλά εκείνο δεν ήταν αυτό όπου θα κρατούσε το πραγματικό του σώμα. Το σώμα του  όταν θα ήταν η κατάλληλη ώρα θα έφευγε προς τα μέρη της Σειράνια. Για εκεί είχε πορεία για εκεί προοριζόταν για εκεί θα έμενε η όψη και η μνήμη του, όταν θα θα τον αναζητήσουν εκείνοι που πρέπει, εκείνοι που στου λόγου τα κλειδιά, θα ανοίξουν τις θύρες για εκεί....οι Ηλιάδες σαν κοσμική κληρονομιά έμειναν να ετοιμάζουν και άλλους για εκεί μέχρι το τέλος του εδώ χρόνου μέχρι το τέλος της κακής δυναστείας των Ίλγκορ. Ηλιάδες..αστείρευτες κρυφές κοσμικές πηγές φάροι της γνώσης πετούν και δείχνονται σε όποιον τις ζητά και μένουν έξω από την όψη των Αγεωμέτρητων....Γ.Α.