Το δώρο και ο πράσινος σκαραβαίος..

 Πρώτα επικρατούσε η σιωπή και μόνο η σιωπή. Χαμένες μνήμες από μια ξεχασμένη ουτοπία, όταν οι θεοί ομιλούσαν με τους ανθρώπους χωρίς τις φωνή. Δεν χρειαζόταν να γίνει κάτι στην επικοινωνία, αυτή την ανέλαβαν οι πολύτιμοι λίθοι τα σύμβολα οι μεγάλιθοι και τα αστραφτερά χρώματα των κτισμάτων που τις νύχτες το φώς του φεγγαριού αντανακλά στις επίπεδες λείες επιφάνειες ενός μαγικού γρανίτη. Όλα ήταν πιθανά σε μια αλληλουχία στροβίλων και τα ταξίδια ήταν μόνο μεταστάσεις των εαυτών, σε όλη την γαλαξιακή επικράτεια και όχι μόνο εκεί. Τα μέρη και οι χώροι ήταν απλά αφετηρίες και τερματικοί σταθμοί σε ένα παιχνίδι υπαρξιακό χωρίς εντάσεις χωρίς κόπους και χρόνο..άνθρωποι και θεοί ήταν ένα και το αυτό. Τα σημάδια των υπάρξεων, της παρουσίας είχαν χαραχθεί σε κάθε έπαυλη σε κάθε παλάτι που δεν υπήρχαν νόμοι βαρύτητας και συνόρων..αυτά ήταν άγνωστες έννοιες και λέξεις. Η κατάσταση ήταν σε τέτοιο βαθμό δημιουργίας που όλο το σύμπαν ήταν μια γιγάντια καρδιά παλμών και ήχων. Η κάθε οντότητα άλλαζε την πολικότητα της ανά πάσα στιγμή και όταν είχε την ανάγκη να βιώσει μεγάλες ηδονές και γνώση και οι αλλαγές των ονομάτων ήταν απλά ένας νέος επαναπροσδιορισμός τους ενός. Ακόμη και οι παλαιοί κλειδοκράτορες των αρχείων των πόλεων των κόσμων δεν μπορούν να περιγράψουν αυτά τα μυστηριακά θαύματα που σαν δαυλοί επανέρχονται τις μαγικές νύχτες των ισημεριών και των ηλιοστασίων. Κάπου στις άρρωστές μνήμες την περιγράφουν με το όνομα "χάθορ η εποχή του πράσινου σκαραβαίου" όπου τα πλάσματα μεταμόρφωναν τους εαυτούς τους σε ένα καλειδοσκοπικό μοτίβο υπάρξεων ώστε να βαδίζουν με την κάθε λεπτομέρεια στα δημιουργικά πεδία της ύπαρξης. Και κάποια πράγματα δεν μπορούν να ειπωθούν παρά μόνο να σημαίνουν κάποιο κάλεσμα, από μακριά αλλά κάπου κοντά σε κάποιο πυρήνα των κυττάρων που δεν έσβησε από αυτό το ύπουλο δώρο που ήρθε σαν μια άλλη δημιουργία. Αυτό ήταν που έφερε το κακό και το φόβο αυτό ήταν που έφερε την αδράνεια και την απώλεια..αλλά ποιός να θυμάται πως προέκυψε; Κάποιοι από τους θεούς και ανθρώπους ισάξιοι και παίκτες αποφάσισαν να δώσουν στους υπολοίπους μια νέα τακτική μια νέα "επικοινωνία" μια νέα μέθοδο αναγνωριστικού συνθήματος. Το αποκάλεσαν δώρο και έτσι φαiνoταν να είναι. Ένας νέος δίαυλος συνθημάτων και ήχων ναι έτσι ήταν και είναι. Και αυτό δεν ήταν άλλο από τον λόγο την γλώσσα τα γράμματα...μια παγίδα που στήθηκε έντεχνα με τα συγκεκριμένα μαγικά σύμβολά των γραμμάτων και των ήχων και πρώτα με τις έννοιες που χαράζουν σύνορα..η ύπουλη συντεχνία γνώριζε καλά ότι η νέα γλώσσα αντί να ανοίγει πόρτες δημιουργίας αυτή με τις νέες έννοιες θα κλειδώνει όσους την χρησιμοποιούν και έτσι με τις συνεχή αφομοίωση και χρήση οι άνθρωποι θα έχαναν τις δυνάμεις που είχαν και σταδιακά θα εξασθενούσαν σε πειθήνια όργανα και μέρη ενός πράγματος που ήταν άγνωστο στις μέρες του σκαραβαίου...και αυτό ήταν η αρχή του χρόνου και της απώλειας. Γιατί ο λόγος είναι η έναρξη του χρόνου η έναρξη του κύκλου σε τομές και μέρη "παρελθοντικά" και "μελλοντικά" που έστησαν την μεγάλη παγίδα.. οι υπάρξεις το δέχτηκαν το ύπουλο "δώρο" σαν μια άλλη πανάκια όπως ένα επιτραπέζιο παιχνίδι η τα αστεία μαθηματικά που το μόνο που έκαναν και κάνουν είναι να χωρίζουν την μονάδα σε μέρη χιλιάδων εκατοντάδων μονάδων σε ένα αέναο κύκλο κυνηγιού μιας αστείας ουράς που βρίσκεται ξοπίσω σε κάθε θηλαστικό. Το κόλπο "έπιασε"  ο κατήφορος η αλλαγή η εξασθένηση από τις μεγάλες δυνάμεις άλλαξαν τα όντα που ξέχασαν την χρυσοκύανη βασιλεία και η γέννηση του χρόνου ήταν πλέον γεγονός..ένας ιός της απώλειας που στέκεται σαν ένα θηρίο στην απόγνωση. Οι κλειδοκράτορες του Ωρίωνα προειδοποίησαν για αυτό το άνοιγμα μιας άλλης Πανδώρας μα ήταν πλέον αργά. Ο κόσμος ξέχασε και ο χρόνος αφαίρεσε από τις επιφάνειες των μεγαλοπρεπών κτηρίων τον μαγικό γρανίτη. Κάπου ξεχασμένο στην δίνη του χρόνου υπάρχει και ένα αντίδοτο, κάτι που λάμπει ακόμα στα μάτια ενός ενός θηρίου ενός κατοικίδιου που σουλατσάρει ανέμελο στους δρόμους των πόλεων και θυμάται την άλλη ύπαρξη, γιατί δεν μιλούν παρά μόνο αισθάνονται και αυτή η αίσθηση κάπου φωλιάζει και στα σώματα τα ανθρώπινα περιμένοντας....σαν μια νέα ρεβάνς ενός αγώνα αντίπαλων παρατάξεων που αναμένει την κατάλληλη στιγμή του χρόνου  μια άλλη παγίδα στην υπάρχουσα. Αν αποφασίζαμε να αλλάζαμε τις χρονικές έννοιες από τον λόγο, να αλλάζαμε το πεδίο ύπαρξης σε κάτι πιο απτό πιο αιώνιο πως θα το κάναμε; Τι άλλο από την αίσθηση του να απορρίπτεις αυτό που μοιάζει με τέλειο σε κάτι άλλο πιο διαφορετικό που μηδενίζει το προηγούμενο. Να διώχναμε από την πλάτη μας τον λόγο σαν κάτι αποκρουστικό -γιατί σε αυτόν πάτησαν κάποιοι θεοί και είναι ¨"θρονούχοι" - μια κίνηση ματ του να διώχνεις δυο εχθρούς που δεσμεύσαν την ονειρική κατάσταση των χάθορς και τον πράσινο σκαραβαίο σε κάτι άλλο που βασίζεται σε έννοιες και πράξεις. Ωστόσο.. κάπου εκεί, στις ερήμους των μεγαλοπρεπών κτηρίων κάποια σκαθάρια λούζονται στο φώς του ηλίου και επαναπροσδιορίζουν τον εαυτό τους φτιάχνοντας με άμμο γεωμετρικά σχήματα όπου μέσα εκεί τοποθετούν το κύτταρο που γέννησαν να αναπτυχθεί και να ξαναζήσουν μέσα από εκεί........George V. Apostoleas