Lost Osiris

 Στις δοσοληψίες των θεών υπάρχουν πολλά μικρά γράμματα, όπως και στα ανθρώπινα συμβόλαια. Οι υπογραφές μπερδεύονται σε ένα κουβάρι ή ένα μίτο στους λαβύρινθους των κόσμων. Ψάχνοντας τα ομώνυμα τα ετερώνυμα ζευγάρια των αντιθέτων, σε ερωτικούς παροξυσμούς δημιουργίας αναγκάστηκαν να αλλάζουν ρόλους πολικότητας. Αλλά δεν γινόταν διαφορετικά. Η κατανόηση χρειάζεται θυσίες και αλλαγές για να ευδοκιμήσει στο επέκεινα. Έτσι μια μέρα, σε ένα από τα παλάτια του Αλγκόλ, η γλυκιά Ίσιδα σκουπίζοντας τα όμορφα χείλη της τα δάκρυα του Θεού και κρατώντας σφιχτά ακόμη το σπαθί του στάθηκε συνοφρυώμενη και του είπε . Για να το πάρεις πίσω θα ψάξεις να με βρεις κρυμμένη κάτω από τους πόθους των ονείρων σου. Εκεί θα καταλάβεις ότι για να βρεις αυτό που έχασες θα υπάρχει μέσα σε σένα. Δεν είναι τόσο εύκολο αυτό το κλειδί. Έτσι μια μέρα ο θεός κατέβηκε στα μέρη των θνητών παίρνοντας και ο ίδιος την μορφή και όλες τις αδυναμίες που ακολουθούν τα δρώμενα στο βασίλειο της δράσης. Εκεί με ένα σώμα που έδειχνε αρσενικό μα και εύρωστο αναζητούσε απεγνωσμένα την θεά μα και την θέα ενός θηλυκού θύλακα ώστε να κουμπώσει τα αντίθετα των θεϊκών δυνάμεων, αλλά μάταια. Οποίες αναζητήσεις έκανε δεν έδωσαν αποτέλεσμα. Κυκλοφορούσε απαρατήρητος σαν ένας αόρατος άγγελος. Όπου και αν γυρνούσε αναζητώντας την χαμένη Σουζάνα δεν έβρισκε καμία ανταπόκριση. Στον κόσμο των θνητών τα θεϊκά ονόματα είχαν αλλάξει γιατί ήταν απαγορευμένο να υπάρχουν στην δράση των κατωτέρων . Το δικό του ήταν το Λουίζι η Λούσι  από το Λούζερ ο χαμένος,  όπως τον είχαν βαφτίσει οι γονείς του. Είχαν δει από τα πρώτα βήματα της ζωής του, ότι ήταν ντροπαλός και απέφευγε την κοινωνικότητα αλλά και χαμένος κοιτώντας με απλανές βλέμμα τον κόσμο των θνητών. Η ζωή κυλούσε αδυσώπητα και ο χρόνος άλλο τόσο. Η αναζήτηση κατάντησε μια ρουτίνα που όλο έφτανε σε ένα τέλμα αδιέξοδων. Εξάλλου ήταν και αυτό το έρημο το κλειδί που ήταν άφαντο, δεν υπήρχε πουθενά. Απηύδησε, είχε φτάσει στα όρια και στο τέλος τα παράτησε εξαντλημένος. Είναι ανώφελο να περιμένεις κάποιον σε ραντεβού στις 10 και να έχει πάει 11 παρά και να περιμένεις. Ποιον τι ; Μια απάντηση πήρε κοιτώντας μια νύχτα  δύο κόκκινα φώτα που έδειχναν άναρχα. Ο Άρης και ο Αντάρης . Ήταν τόσο έντονα που σου απαντούσαν σε πνεύμα ανταρσίας και ανυπακοής. Μαντάρα κάντα μαντάρα σκορπισέτα και βρες εκεί ίσως το κλειδί που ψάχνεις. Ο Σκορπιός έχει  την απαράμιλλη γοητεία να αυτοκαταστρέφεται . Το κεντρί του ίσα με τρεις φορές το μπόϊ του δεν χαρίζεται πουθενά. Μια μέρα πήρε φόρα και περπάτησε σε στέκια ομοφυλόφιλων να βρει το χαμένο κλειδί. Εξάντλησε όλα τα όρια καταφέρνοντας κεντρίσματα στον εαυτό του και κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέπτη καθώς τον σκότωνε. Μέσα από την εικόνα του ερμαφροδιτισμού ίσως και να έπιασε μια αύρα του χαμένου κλειδιού. Αν δεν σιχαθείς τον εαυτό σου πρώτα, έπειτα πως θα τον εκτιμήσεις; Αλλά και αυτό ήταν μια ήταν γιατί πιο βαθειά μέσα στα έγκατα της κόλασης και του νου έπεισε μια εικόνα του εαυτού του να δείχνει σε γυναικεία όψη. Ναι, αυτό ίσως και να είναι το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα προς την αναζήτησή της Σουζάνας. 

Οι θρησκόληπτοι της Νόρια

Πέρα από το γαλαξία και μέσα στα πεδία δοκιμών, κάπου στον αστερισμό της Αργούς υπάρχει ένας πλάνης των αστεριών. Ένας χρυσογάλανος μικροσκοπικός κόσμος όπου εκεί, συμβαίνουν τα θαυμαστά της περίεργης ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η μάλλον της χειραγωγήσιμης ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Εκεί λοιπόν, στις δραστηριότητες και την ατέρμονη δράση για επιβίωση οι άνθρωποι σχεδιάζουν αλλά και υποκρίνονται. Μα φυσικά η κωμωδία σε αντίθεση με το δράμα είναι all the money η μάλλον up the mask. Ναι, μια συνεχής απόδοση στον θεό της υποκρισίας με σκηνές και παρασκήνια με ηθοποιούς και θεατρίνους να απαγγέλουν το ποιήμα της ανάγκης τους. Η πιο περιβόητη κάστα σαρδανάπαλων είναι εκείνη των θεοκρατών που σαν καντηλανάφτες των κεριών τους, θεματοφύλακες των δογμάτων τους αγναντεύουν στις θάλασσες των ουρανών στις πεδιάδες των συμπαντικών ηλίων και περιμένουν, περιμένουν...κοιτούν όμως και χαμηλά με βλέμμα εμπιστοσύνης, βλέμμα συνωμοσίας με υπογραφές και συμβόλαια με κάτι αόριστο, αόρατο αλλά όμως εκδικητικό και αναίσθητο όπως και εκείνοι που με την πρώτη ευκαιρία ζητούν εξηγήσεις και απολογίες σε όσους τους αμφισβητήσουν σε όσους τους αγνοήσουν. Τους τρώει το θεϊκό δίκαιό τους μα πως να προσπεράσουν τα των θεών τους νομικά; Μα είναι τόσο ανόητοι, κάνουν μεγάλες επικλήσεις μα φυσικά για να τους παρατηρήσουν οι μεγάλοι αφέντες. Μα όσο πιο μεγάλη είναι η επίκληση τόσοι και οι έπαινοι  που παίρνουν. Προσπαθούν να δείξουν προς τα έξω -τον περίγυρό τους- το χαμόγελο, μα από μέσα βράζουν από οργή γιατί το αληθινό αναμένει και ξεσπά μόνο από μέσα. Φορούν την μάσκα του πλουσίου μα από μέσα δεν μπήκαν στην διαδικασία να αλλάξουν, να δουν τον εαυτό τους φτωχό και άξεστο όπως είναι στην εσώτερη πραγματικότητα του. Απαιτούν σαν τους αυλικούς του Βασιλιά σαν τον νάρκισσο που στον δικό του κύκλο ανανεώνει το χρώμα η το σχεδιασμό κάθε περιφέρειας κατά το δοκούν, κατά τα χαρακτηριστικά του μακιγιάζ που τον ανανεώνει από κατσούφη σε πρόσχαρο πανίβλακα. Οι θρησκόληπτοι της Νόρια είναι παρακαταθήκη των πανίσχυρων εξουσιών, είναι οι ηλίθιοι που έχουν ως σήμα την υπερηφάνεια  στρουθοκάμηλου και σημαία την πονηριά τοκογλύφου......G.A.

Χρονική πλοκή

Λαβύρινθοι στις πόλεις, οδοί που επεκτείνονται που είτε αλλάζουν όνομα και άλλες φορές μένουν στάσιμες σε κάποια μέτρα με το διό τους όνομα με την δική τους παράξενη εικόνα αρχιτεκτονικής και χρονικής πλοκής. Κτήρια που δίνουν την υπογραφή του χρόνου κατασκευής, πλατείες και δρόμοι με τα διάφορα επίπεδα ανάπλασης. Άραγε, σε αυτό το παιχνίδι του χρόνου μπορεί ο εμπλεκόμενος να παρέμβει με την δική του θέληση ώστε να παρακάμψει τα χρονικά όρια και σύνορα και να βρεθεί από την μια στιγμή στην άλλη σε ένα άλλο αστικό περιβάλλον όπου εκεί θα είναι η θέση του; Μια ταινία του 1980 με πρωταγωνιστή τον Κρίστοφερ Ρίβς με τίτλο "Somewhere in time" δίνει με τον δικό της τρόπο μια τεχνική όπου ο ταξιδιώτης μεταβαίνει εκεί που έπρεπε να είναι...βέβαια εκεί το κίνητρο ήταν ο έρωτας, αλλά αυτό είναι μια εκδοχή. Πόσες άλλες εκδοχές υπάρχουν; Πόσα κίνητρα και εσωτερικοί σπινθήρες καραδοκούν στην ανθρώπινη υπόσταση με ώθηση το ποθούμενο του ταξιδιού στον χρόνο; Εικασίες; Μπορεί ναι, αλλά μπορεί και όχι! Τι συναίσθημα υπάρχει σε μια αλλαγή της πραγματικότητας; Πως μπορεί κανείς να διαχειριστεί μια κατάσταση όπου όλα θα έχουν αλλάξει; Η περιπλάνηση σε γωνιακούς ρυθμούς και όχι σε ίσιες ευθείες τι μπορεί να δώσουν σε μια απρόσμενη στιγμή; Πως θα φαινόταν το χρονικό άλμα όπου οι ρυθμοί θα ήταν διαφορετικοί; Περπατάς σε γνωστά μέρη η άγνωστα και ξάφνου γυρνάς και βλέπεις ένα περίπτερο μιας άλλης εποχής, στην αρχή σε ξαφνιάζει μέχρι που η όλη μορφή του αστικού πεδίου προδίδει μια άλλη εποχή κοντά σε σένα η μακριά από το σημείο "εκκίνησης" του δικού σου πεδίου. Ζητάς ένα πακέτο τσιγάρα αλλά με έκπληξη παρατηρεί ότι ο πωλητής σου ζητάει την συναλλαγή σε άλλο νόμισμα. Υπάρχει το ενδεχόμενο να έχεις και εσύ το ίδιο αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν έχεις...πως θα λύσεις το αίνιγμα! Και καλά αυτό, το σοκ του τρόμου όπου θα είσαι σαν "παρείσακτός" μιας άλλης εποχής πως θα το διευθετήσεις; Ποιές θα είναι οι ανάγκες σου να μείνεις; Θα αναζητήσεις τρόπους διαφυγής η το ισχυρό κίνητρο που θα έχεις θα σε κάνει να εξερευνήσεις την δική σου παρουσία εκεί, σε αυτό το σημείο; Τα ερωτήματα μένουν με παρακλάδια αποριών και μάλλον για τους περισσοτέρους άλυτα. Από την άλλη υπάρχει και το εξής παράδοξο, οι περισσότεροι χρειάζονται και θέλουν τέτοιες συγκινήσεις εκκινήσεις, αλλά... σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο τρόμος της αλλαγής θα τους παρακινήσει να αναζητήσουν τα "γνωστά" τους μέρη. Σαν ένα ξένο σώμα όπου θα θελήσει να τον πετάξει έξω η φάλαινα από τα σπλάχνα της σαν τον ιωνά και το κήτος. Τελικά υπάρχει κίνητρο η όλα είναι ιστοριούλες για φαντασιακές αναπολήσεις; Όσοι ενδιαφέρονται δεν έχουν παρά να δούν την παραπάνω ταινία..........G.A.

Ο χείμαρρος της Ζωής

Απεραντοσύνη, χιλιάδες ήλιοι ατενίζουν κινούμενοι το δικό τους όνειρο. Μέσα σε αυτούς η ζωή να δίνει το δικό της ρεσιτάλ ονειρικής μέθεξης και απλώματος στο δικό της  όνειρο. Η έννοια του θεού και το ψάξιμο μιας δύναμης αόρατης που κοιτά και περιμένει αδαείς να γονατίσουν για τις απαιτούμενες τιμές ανήκει σε  ανεπαρκείς νόες τελειωμένους σε έναν τάφο γονυπετής σκέψης να περιμένει χωρίς μέλλον το απρόσμενο. Το είναι, τα φαινόμενα οι μορφές είναι μια ιδιομορφία που πηγάζει από την ίδια τη ζωή που κινείται αέναη σε μια ονειρική αιωνιότητα ύπαρξης μετασχηματισμών του εαυτού της μέσα από τα μυριάδες σχέδια των μορφών και της θέλησης. Μια υπόδειξη, μια φιγούρα, ένας χορός της γενέσεως ένας χορός της φθοράς για το είναι της και μόνο μια ανάσα που γυροφέρνει τα μέσα και τα έξω στις εναλλαγές του σκοταδιού και του φωτός. Ο πραγματικός χαρακτήρας του σπινθήρα της έμπνευσης μέσα από τη συνουσία του διπλού αρχέτυπου της αρσενικοθήλυκης αρχής παράγει τις μορφές της. Τον σχεδιασμό του οργασμού της. Το ποτάμι της ευχαρίστησης από αλλαγές σε αλλαγές. Πανταχού παρούσα σε ένα Πάνιο*** στροβιλισμό σχέσεων πρόσκρουσης και απώθησης. Το αλχημικό δισκοπότηρο που απολαμβάνει την γεύση μιας χάρης που δεν έχει τέλος ούτε αρχή. Η μεγάλη μητέρα, η μήτρα όπου οι αμέτρητοι κόσμοι είναι το φόρεμά της. Το ψηφιδωτό κόσμημα που μαστορεύουν τα πλάσματα σε διαφορετικούς ρυθμούς άλλα σε ένταση και άλλα σε ύφεση σε μια υπερκόσμια διαμάχη. Η χορωδία των πολέμων είναι οι νότες της νωχελικής φωνής της. Ένα σάλπισμα για κάθε φάρο των Πούλσαρς.Τα ακτινοβόλα πετράδια που στολίζουν τα αμέτρητα δάκτυλα των δρόμων που χαράζει. Το κοσμικό άσμα των διαστάσεων σε ανάδρομη υπογραφή της χρυσής τομής να είναι το πατρόν που ελίσσεται σε άλλα ανώτερα μέτρα καταγραφής και εμπειριών της κάθε μονάδας. Γιατί, η  μονάδα ανήκει σε κάθε πλάσμα, ακέραιο και άτρωτο να μεταβάλλεται σε άπειρες γεωμετρικές σχέσεις της δικής του θέλησης.                                                                                                                                                          Κάθε πλάσμα για τον εαυτό του μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό του..                  Κάθε πλάσμα στην ουσία του μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό του..                      Κάθε πλάσμα στο άστρο του μέχρι τον επόμενο ανασχηματισμό του..                      Κάθε πλάσμα στους σταθμούς αναψυχής της ονειρικής διαδρομής του...κίνηση και ζωή, ζωή και κίνηση σε κόσμους που αλλάζουν συνεχώς από τη θέληση....G.Apostoleas.                                                                                                *** Πάνιο..μια άλλη προσέγγιση δική μου στο όνομα του Πάνα που είναι της θέληση της ζωής.

Μνήμες...

 Είναι δύσκολη η εξήγηση των κλειδιών στα μυστήρια του χρόνου. Αλλά όπως και να έχει σε μια γλώσσα που η ίδια αποτυπώνει με τους "χρόνους" και τις κλίσεις την γραμμικότητα, αναγκάζεσαι να παίξεις με τους ίδιους κανόνες κάνοντας απλά τα νοητικά κόλπα που έστω θα αποδώσουν κάποια εξήγηση σε νόες που σκέπτονται γραμμικά η αλλιώς ΄'εχουν πέσει στην παγίδα αυτή που σαν δίνη ρουφά όλους τους εμπλεκόμενους.........Αυτό το κεφάλαιο είναι η συνέχεια του προηγουμένου με την ονομασία "Μνημοσύνη" .                                                                                                  Στην ουσία η μνήμη δεν αποτελεί σύνδεση με τις κατευθύνσεις ροής του γραμμικού χρόνου-Μέλλον, Παρών, Παρελθόν-παρά συνεχόμενες εμπειρίες η θεατρικές παραστάσεις ενός αέναου σεναρίου έμπνευσης. Η μνήμη δεν ορίζεται από χρόνο γιατί χρόνος δεν υφίσταται παρά μονάχα μνήμη, το κάθε σενάριο είναι μια πύλη εμπειριών την περνάς μέχρι την "επόμενη", αλλά, το "επόμενη" είναι λάθος και μέσα στα πλαίσια της γραμμικότητας. Το σωστό και εκτός της λανθάνουσας γραμμικότητας είναι το εξής..ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ. Τα όνειρα είναι κάτι σαν ευχάριστο διάλειμμα μιας εμπειρίας που βρίσκεται σε εγρήγορση "κάπου αλλού"... Υπενθυμίζουν(μνήμη) στην συνείδηση τις άλλες διαδρομές που ήδη συμβαίνουν!!! Ο εναλλακτικός θα έλεγα αφυπνισμένος άνθρωπος έχει ήδη δεί την πραγματική εικόνα του σε ένα κβαντικό και αέναο σύμπαν που οι έννοιες χώρος και χρόνος είναι ανύπαρκτες........G.A.