Lost Osiris

 Στις δοσοληψίες των θεών υπάρχουν πολλά μικρά γράμματα, όπως και στα ανθρώπινα συμβόλαια. Οι υπογραφές μπερδεύονται σε ένα κουβάρι ή ένα μίτο στους λαβύρινθους των κόσμων. Ψάχνοντας τα ομώνυμα τα ετερώνυμα ζευγάρια των αντιθέτων, σε ερωτικούς παροξυσμούς δημιουργίας αναγκάστηκαν να αλλάζουν ρόλους πολικότητας. Αλλά δεν γινόταν διαφορετικά. Η κατανόηση χρειάζεται θυσίες και αλλαγές για να ευδοκιμήσει στο επέκεινα. Έτσι μια μέρα, σε ένα από τα παλάτια του Αλγκόλ, η γλυκιά Ίσιδα σκουπίζοντας τα όμορφα χείλη της τα δάκρυα του Θεού και κρατώντας σφιχτά ακόμη το σπαθί του στάθηκε συνοφρυώμενη και του είπε . Για να το πάρεις πίσω θα ψάξεις να με βρεις κρυμμένη κάτω από τους πόθους των ονείρων σου. Εκεί θα καταλάβεις ότι για να βρεις αυτό που έχασες θα υπάρχει μέσα σε σένα. Δεν είναι τόσο εύκολο αυτό το κλειδί. Έτσι μια μέρα ο θεός κατέβηκε στα μέρη των θνητών παίρνοντας και ο ίδιος την μορφή και όλες τις αδυναμίες που ακολουθούν τα δρώμενα στο βασίλειο της δράσης. Εκεί με ένα σώμα που έδειχνε αρσενικό μα και εύρωστο αναζητούσε απεγνωσμένα την θεά μα και την θέα ενός θηλυκού θύλακα ώστε να κουμπώσει τα αντίθετα των θεϊκών δυνάμεων, αλλά μάταια. Οποίες αναζητήσεις έκανε δεν έδωσαν αποτέλεσμα. Κυκλοφορούσε απαρατήρητος σαν ένας αόρατος άγγελος. Όπου και αν γυρνούσε αναζητώντας την χαμένη Σουζάνα δεν έβρισκε καμία ανταπόκριση. Στον κόσμο των θνητών τα θεϊκά ονόματα είχαν αλλάξει γιατί ήταν απαγορευμένο να υπάρχουν στην δράση των κατωτέρων . Το δικό του ήταν το Λουίζι η Λούσι  από το Λούζερ ο χαμένος,  όπως τον είχαν βαφτίσει οι γονείς του. Είχαν δει από τα πρώτα βήματα της ζωής του, ότι ήταν ντροπαλός και απέφευγε την κοινωνικότητα αλλά και χαμένος κοιτώντας με απλανές βλέμμα τον κόσμο των θνητών. Η ζωή κυλούσε αδυσώπητα και ο χρόνος άλλο τόσο. Η αναζήτηση κατάντησε μια ρουτίνα που όλο έφτανε σε ένα τέλμα αδιέξοδων. Εξάλλου ήταν και αυτό το έρημο το κλειδί που ήταν άφαντο, δεν υπήρχε πουθενά. Απηύδησε, είχε φτάσει στα όρια και στο τέλος τα παράτησε εξαντλημένος. Είναι ανώφελο να περιμένεις κάποιον σε ραντεβού στις 10 και να έχει πάει 11 παρά και να περιμένεις. Ποιον τι ; Μια απάντηση πήρε κοιτώντας μια νύχτα  δύο κόκκινα φώτα που έδειχναν άναρχα. Ο Άρης και ο Αντάρης . Ήταν τόσο έντονα που σου απαντούσαν σε πνεύμα ανταρσίας και ανυπακοής. Μαντάρα κάντα μαντάρα σκορπισέτα και βρες εκεί ίσως το κλειδί που ψάχνεις. Ο Σκορπιός έχει  την απαράμιλλη γοητεία να αυτοκαταστρέφεται . Το κεντρί του ίσα με τρεις φορές το μπόϊ του δεν χαρίζεται πουθενά. Μια μέρα πήρε φόρα και περπάτησε σε στέκια ομοφυλόφιλων να βρει το χαμένο κλειδί. Εξάντλησε όλα τα όρια καταφέρνοντας κεντρίσματα στον εαυτό του και κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέπτη καθώς τον σκότωνε. Μέσα από την εικόνα του ερμαφροδιτισμού ίσως και να έπιασε μια αύρα του χαμένου κλειδιού. Αν δεν σιχαθείς τον εαυτό σου πρώτα, έπειτα πως θα τον εκτιμήσεις; Αλλά και αυτό ήταν μια ήταν γιατί πιο βαθειά μέσα στα έγκατα της κόλασης και του νου έπεισε μια εικόνα του εαυτού του να δείχνει σε γυναικεία όψη. Ναι, αυτό ίσως και να είναι το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα προς την αναζήτησή της Σουζάνας.