Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015

Γεροντικόν..

Σε μια πράξη απελπισίας, ο υπέργυρος φαντάζεται τον εαυτό του ισάξιο του Φάουστ και υπογράφει συμβόλαια γάμου για να διαιωνίσει ακόμη το είδος του, την ποιοτητά του, μια τελευταία πράξη αδυναμίας να υπερβεί τα όρια. Μιά μάχη ανταπόδοσης σε μια σίγουρη αιτία φθοράς, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς έλεος χωρίς δάκρυ, το εισιτήριο έχει ήδη το όνομα, το πρόσωπο και η αφετηρία έχει ήδη φανεί στον ορίζοντα..μα αυτός τρελός δεν αποδέχεται το τέλεσμα και ετοίμασε άλλη τελετή, ερωτική, να πλανέψει να ανανεωθεί, αντικρίζοντας μια νεότερη παραλλαγή της ουσίας του που αναγεννώμενη θα απειλήσει νόμους συμπαντικούς σε πραγματικότητες που η φαντασία του αναζωογόνησε τα κυταρά του έστω, σε άλλο επίπεδο κατανόησης. Αν ο νέος έμπρακτα κολάζεται, γνωρίζει ότι το είναι του,  έχει διασφαλίσει χρόνο να ενδώσει σε δικά του παιχνίδια..αλλά ο Γέρος? Ορμώμενος προσπαθεί να καταπατήσει σκιές και φοβέρες, να κάνει γύρες, παλινδρομήσεις σε παρελθόντα και άλλες εικόνες της υποστασής του..που για αυτόν δεν έφυγαν.Θέλει και αυτός με τη σειρά του να διασφαλίσει ακόμη χρόνο, ακόμη χαρές, μια ανέμελη εικόνα παιδικής αθωότητας να δαμάσει των κυττάρων το σχέδιο, να μπερδέψει τον Χάρο στην έτοιμη φαρέτρα για το επόμενο πέρασμα..αλλά για τον μαραζομένο χορευτή αυτό σαν να μην υπάρχει, θέλει να χορέψει ένα δικό του κρεσέντο ανυπακοής σε αυτόν που διαφεντεύει τα τεφτέρια ...που δεν τον συντρόφευε στη αυγή της παρουσίας του και τώρα στο σούρουπο ετοιμάζει τα μύρα και τα σάβανα. Για τον τρελό γέρο, μόνο η πρώτη ανάσα της γέννησης  θα είχε υπόσταση .Στο πεδίο αυτής της ανούσιας διένεξης ακόμη και ο θάνατος, ταλαντεύεται από σπρωξιές που μια απροσδόκητη αφέλεια μπορεί να φέρει....Γ.Α.(γεροντικόν).....

κατά καιρούς ακούμε γέρους να θέλουν να παντρεύονται και έπειτα να θέλουν τεκνοποιήσουν..θα πρέπει να είναι πολύ τρελοί...αλλά ποιός έδωσε σημασία στις παρορμήσεις της τρέλας, οι έκπτωτοι την άρπαξαν για να εδραιώσουν τη δική τους ανεξάρτητη ελευθερία και φυγή από δεσμά και όρια..

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

Διάττοντες..

διάττοντες αστέρες που πέρασαν αφήνοντας χνάρια και εμπνεύσεις,παροδικό ονείρεμα που σε μνήμες μένει και έπειτα χάνεται με τη σειρά του για να έρθουν άλλα φώτα και μνήμες..Γ.Α.

περάσματα...

περάσματα στη ζωή και έπειτα στο θάνατο, τρεφόμαστε με τον θάνατο για να επεκταθούμε ως ζωή και έπειτα το έπαθλο είναι η δική μας σειρά. Παρερχόμενοι και παρατρεχάμενοι σε φιέστες με αρλεκίνους τραμπολίνο, θέατρα και αυλαίες με κρυμμένο τον Πάνα να χασκογελά..αν ο άνεμος είχε φωνή θα άκουγες τη λέξη ΖΉΣΕ και άσε τη βοή να σκιάζει τις θλίψεις..Γ.Α.

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2015

Πόλεις..


πόλεις και φώτα, κοσμικά ψηφιδωτά με διαδρομές και εξώστες, στέκια κουλτούρας, με υπόγεια ψυχών που σχεδιάζουν στου χρόνου την ορμή..
Αλλάζουν οι άνθρωποι αλλάζουν και αυτές με τη σειρά τους, άλλοτε μύριζες το μεθυστικό άρωμα των αυλών, σε ένα ξέφρενο παιχνίδι της όσφρησης, τώρα εμπνέεσαι από χρώματα και τον ατελείωτο θόρυβο των μηχανών των λάμψεων και των ήχων.Μεγαλώνουν και όλο γίνονται πιο επιβλητικές, με τα υψηλότερα σημεία να είναι οι αυριανοί εξώστες, όπου οι αυριανοί ένοικοι θα πετούν σε περιοχές που ακόμα περιμένουν....Γ.Α.

Φώτα..



φώτα σε δρόμους, φώτα σαν ψυχές που περιμένουν για αντίκρυσμα.. το ιδιαίτερο αντίκρισμα της μοναχικότητας και όχι μόνο, σημαδούρες της νύχτας και λύχνοι που διαφεντεύουν όνειρα, σε σκουντάν εσώτερα να σχεδιάζεις τους τρόπους σου..Γ.Α.

Το ζαχαρωτό κ' η γραβάτα

Λαός μια λέξη, καμουφλαρισμένο ζαχαρωτό, γλυκαίνει τις ακοές, ξεστομίζεται από εκτυφλωτικά τσογλάνια με το κούρεμα του Κάφκα να προσαρμόζεται στις κεφαλές των ανόητων..και έπειτα, το ανεπαρκές μεταξωτό ντύσιμο να στολίζεται στα πολυτελή μέταλλα που οργώνουν γη θάλασσες και ουρανό της μπίζνας.Των μπουρζουάδων των βραβείων που κρύβουν όρους, δεσμεύσεις και ένα αόρατο σκοινί στη θέση της γραβάτας..κόμπος ο ένας κόμπος και ο άλλος, τα βρίσκουν πολύ καλά μεταξύ τους, γύρω από το λαιμό κάθονται και πιέζουν..υφάσματα και ίνες που κάθονται σε κρεμάστρες και ντουλάπες αλλά και σε κλαδιά όταν τα σώματα νεκρά λιώνουν.Τα ζαχαρωτά και τα υφάσματα, βιτρίνες της υποκρισίας.....Γ.Α.(το ζαχαρωτό κ΄ η γραβάτα)

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015

Γουργουρητό

Γουργουριτά νιαουρίσματα και παρακάλια, χωρίς να το θέλω βρέθηκα ολάκερος με γατοσάλια.
Και εκεί που φοβόμουν τις νυχιές, ξάφνου γέμισα με γρατζουνιές.
Μα τι δόντια είναι αυτά, σαν βελόνια, μα τώρα με δαγκάνουν, και θέλω να είναι αιώνια.
Και εκεί που χάίδευα την μαλλιαρή κάπα, ξάφνου με τύλιξε το ονείρεμα της άρπας.
Όλοι με κοιτούσαν περίεργα για το ξωτικό που μάζεψα, μα τώρα οι ίδιοι το ταίζουν και εγώ εχάζεψα....Γ.Α.(γουργουρητό)

Το μυστικό του Ντρόν..(διήγημα φαντασίας)

    
Πέρα από την Πλειάδα, στις περιοχές των λαμπερών σμαραγδιών και των αιώνιων καταρρακτών
που τα υδατά τους απλώνονται στις ολόχρυσες κατοικίες των Ντρόνιων υπάρχει ένα μυστικό που από την ίδρυση των κοινοτήτων της ομοσπονδίας του Άργκον φυλάσσεται  σαν επτασφράγιστο. 
Οι κάτοικοι παρόλο τις κακουχίες  τους νόμους και τις δεσμεύσεις που
τους είχαν εξαρτημένους από την κυριαρχία των ομόσπονδων κρατών, κατάφεραν να αποβάλλουν 
όλο αυτό το εμπόδιο που τους είχε δέσμιους και υποτελείς .
Σε όλη αυτή την χρονική μετοίκηση, ανέλαβαν τις ευθύνες τους  στο να επιβιώνουν και να εξερευνούν άκρη προς άκρη όλο αυτό το μαγικό μα συνάμα φιλόξενο περιβάλλον.
Η επιμονή τους αλλά και η αγάπη τους σε νέα αλλά και σε γνώριμα πράγματα τους έκαναν πιο χαλαρούς να εφευρίσκουν αλλά και να δημιουργούν.Το πιο κύριο για αυτούς όμως, είναι να έρχονται πιο κοντά στην κατανόηση και αλληλεπίδραση που είχαν με τα αιλουροειδή  της νέας πατρίδας τους.
Τα Γκάτομίνις τους πλησίαζαν και έδειχναν να προσαρμόζονται χωρίς ιδιαίτερη υποστήριξη μαζί τους, σαν να ήθελαν να τους δώσουν κάτι από τον κόσμο τους και το πέτυχαν με προσήλωση και υπομονή.Κατόρθωσαν να τους αντιγράψουν(κατά μια έννοια) τις ιδιοτητές τους και αυτό με τα υγρά του σάλιου τους και τα βακτήρια των οδόντων και των νυχιών τους.Στην αρχή οι ερευνητές νόμιζαν ότι έπαιζαν ανέμελα από την προστασία και την αγάπη που είχαν για αυτά, με επιφύλαξη για τυχόν ασθένειες που θα τους μετέδιδαν από αυτήν την αθώα επαφή.Αλλά μια η παρατήρηση, μια η απορία και το επιστημονικό ενδιαφέρον τους έκανε να δουν τα πράγματα με πιο σοφή προσέγγιση.Με την πάροδο του χρόνου διαπίστωσαν τα πρώτα συμπτώματα  επάνω τους και έμειναν έκπληκτοι με τις δυνατότητες που σταδιακά αποκτούσαν βήμα προς βήμα καιρό με καιρό.Οι πρώτοι είδαν πως τα σωματά τους είχαν μια ελαστικότητα και είχαν φύγει διάφορες βλάβες στο μυοσκελετικό τους σύστημα,άλλοι αισθάνθηκαν να αντιλαμβάνονται εικόνες από αόρατους κόσμους, άλλοι πάλι μπορούσαν να σκαρφαλώνουν άνετα σε δύσκολες επιφάνειες που πριν θα ήταν αδιανόητο να συμβεί.
Στις αρχές το σοκ ήταν σαν ένα μαγικό άγγιγμα να ήρθε από το πουθενά, το ξεπέρασαν και έπειτα προσαρμόστηκαν στις νέες συνθήκες και ορίζοντες που άνοιξε αυτή η επαφή  με αυτή τη μορφή.
Όμως..υπήρχε ένα πρόβλημα με όλο αυτό, δεν έπρεπε να μαθευτεί προς τα έξω κι ιδιαίτερα στους κυρίαρχους και στενόμυαλους αφέντες της ομοσπονδίας.Ήταν τόσο απροσάρμοστοι και εχθρικοί σε ότι περίεργο συνέβαινε και συμβαίνει σε αυτό το μέρος που θα ήταν ικανοί ,να τα ανατρέψουν όλα με μια επικείμενη κάθαρση και εξάλειψη αυτού του θαυμαστού είδους και την σταδιακή περιθωριοποίηση  και γενοκτονία(αν το θεωρούσαν απαραίτητο) των κατοίκων του Ντρόν.
Αποφάσισαν να μείνει όλο αυτό το επίτευγμα μυστικό  με όλες τις τιμές που θα απέδιδαν στις θεότητες αυτών των πλασμάτων με σεβασμό και προσήλωση και  έκριναν ότι η υποστήριξη αυτή θα είχε και άλλες περιπέτειες,όπως εχθροπραξίες με οτιδήποτε και οποιονδήποτε θα έμπαινε εμπόδιο σε αυτό το δώρο που έμελλε να ήταν αυτοί που θα το αποκτούσαν με "συμβόλαιο" την ίδια τους την ύπαρξη...Οι εποχές πέρασαν οι χρόνοι άλλαξαν, μα οι κάτοικοι του Ντρόν έμειναν για πάντα νέοι στην νέα μετάλλαξη που έδωσε ένα νέο είδος, απροσπέλαστο σε ότι παλαιό και εκφυλισμένο υπήρξε πρίν, Το έπαθλο που  επιφύλαξαν τα Γκάτομίνις στους φρουρούς του μυστικού, είναι να παίρνουν οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουν τη μορφή τους........(Γιώργος Αποστολέας 3/11/ 2015)                                     

Τρίτη 16 Ιουνίου 2015

Κόσμοι


Κόσμοι από άλλη πραγματικότητα..κόσμοι μαγικοί ονειρεμένοι στοιχειώνουν τα ονειρά μας σε κάθε βήμα της σκέψης μας..πάντα υπήρχαν εκεί και μας περίμεναν με τους θρόνους άδειους στρωμένους για εμάς..κλείσε τα μάτια και ονειρέψου..σβήσε την πίκρα και ανοίξου στους ορίζοντες της δικής σου ύπαρξης..το αλλόκοτο έσβησε από εδώ γιατί ξύπνησες στου άλλου το καπρίτσιο..τα παραμύθια είναι εκεί για να ζήσεις τον δικό σου μύθο..την δική σου ιστορία το δικό σου άχρονο θαύμα που εξ αρχής υπήρξε μέσα σου......(Αποστολέας Γιώργος..ιούλης 2012...δίπλα στο δωμάτιο υπάρχει κάτι αχνό..)

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012


ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ DR SALVATORE JESSUP(διήγημα φαντασίας)


ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ DR SALVATORE JESSUP(διήγημα φαντασίας αφιερωμένο στους αναζητητές της άλλης πλευράς.Αποστολέας Γιώργος.2012)

Άλλη μια μέρα έντασης στα περίχωρα της Νέας Ορλεάνης...ο Κλάρκ προσπαθεί απεγνωσμένα να επιβιώσει στην άβυσσο του νοητικού κόσμου του, χαλαρώνοντας με τους αγαπημένους του ήχους της jazz.Πρίν δυο μέρες το διαμέρισμα του αγαπημένου του καθηγητή έπιασε φωτιά,με αποτέλεσμα να καταστραφεί ολόκληρο το αρχείο του μαζί με τα επίσημα έγγραφα της c.s.s.(cosmos star secret) ο ίδιος δεν βρέθηκε.Οι επίσημες αρχές στην έρευνα που έκαναν, είπαν για απροσεξία απο το κάπνισμα. Αλλά ο προφεσόρος και πρόεδρος της εταιρίας που έψαχνε σε όλον τον κόσμο με τους επιστήμονες που την απάρτιζαν για παράξενα στοιχεία που να διαψεύσουν το ιστορικό επίσημο γίγνεσθαι,ήταν πολύ προσεκτικός και σχολαστικός. Ειδικά με το χώρο του και τα πράγματά του..Ο Κλάρκ σαν επίσημος αντικαταστάτης είχε λάβει από τον επικεφαλή το μόνο αντικείμενο που είχε σωθεί και αυτό ήταν ότι είχε απομείνει από ένα μπλοκ σημειώσεων αν και αυτό με πολύ μεγάλη προσπάθεια και πιέσεις..Τον τελευταίο καιρό τον απασχολούσε μια ανακάλυψη σε έναν ναό της Αιγύπτου στα ερείπια της αρχαίας πόλης Νήιθ..ήταν επιγραφή από έναν ναό και έγραφε σε ιερατική γραφή και αρχαία ελληνικά.."ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΠΑΝ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΟΝ ΚΑΙ ΕΣΣΟΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΟΝ ΠΕΠΛΟΝ ΟΥΔΕΙΣ ΠΩ ΘΝΗΤΟΣ ΑΠΕΚΑΛΥΨΕΝ"..Παράξενος ο κόσμος μας,παράξενη και η συμπεριφορά των ανθρώπων.Αλλά τι να πείς όταν οι λέξεις παύουν να είναι απλές και σαν πόρτες ανοίγουν ορίζοντες σε αυτούς που μπορούν να δουν.. έστω ένα μέρος του σκοταδιού..Ο Κλαρκ αφημένος στις σκέψεις του και σκεπτόμενος το επόμενο ταξίδι του στο Εκουαδόρ και στα μυστικά του, έπινε τις τελευταίες γουλιές από ένα παλιό καπνισμένο ουϊσκι και ξεκίνησε να διαβάζει για άλλη μια φορά ότι είχε απομείνει,από τις μισοκαμμένες σελίδες του ημερολογίου.....


""Σε αυτόν τον ανθρώπινο κυκεώνα γεννήσεως και θανάτου στο εργαστήριο που ονομάζουμε μπλε γή .. ποιός θα μπορούσε να σκεφτεί τον παραλογισμό σε αυτό που συμβαίνει από την αρχή του χρόνου.....το παράλογο είναι ότι αυτή η έννοια αρχίζει και χάνει την αξία της όταν ανακαλύπτεις παραμέτρους που σε φέρνουν αντιμέτωπο με αυτό το αίνιγμα της ψευδαίσθησης...ναι αυτό το θαύμα που με τόση χαρά το σπούδασα και το μελέταγα χρόνια τώρα είναι ένα μαγικό ρευστό που αλλάζει χωροχρονικά κατά το δοκούν της σκέψης του οποιοδήποτε θέλει να παίζει με τα πράγματα..αλλά το να ήταν μόνο έτσι απλό..θα μπορούσε να ήταν ένα ψυχεδελικό υφαντό από όνειρα και βλέψεις του καθενός μας..αν και εφόσον η φύση του  σταματούσε από τις κακές παρορμήσεις διεκδίκησης..και το γελοίον του πράγματος είναι ότι το σύμπαν έχει να μας κρύψει πολλά μυστικά για αυτήν την αλαζονεία που διακατείχε την επιστημονική κοινότητα των "παπαγάλων" αποθήκευσης γνώσης και τίποτα παραπάνω..ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψή μου για το δυαδικό σύστημα παρακολούθησης της εξέλιξης της ανθρωπότητας τα πράγματα ακόμα θα παραμείνουν εφιαλτικά για πάντα αν δεν γίνει από κάποιο θαύμα ανακατάληψη η αν αποτινάξουμε τον ενεργειακό ζυγό του παρατηρητή...

Ο εφιάλτης μου ξεκίνησε τότε..που έπιασα στα χέρια μου εκείνο το καταραμένο έντυπο της αστρολογίας του μάγου Hanussen που αποκαλούσε το ουράνιο νησί ηλεκτρομαγνήτη που επιδρά στις ζωές των ανθρώπων και σε όλα τα έμβια όντα..αυτή η ναζιστική anenerbe είχε κάνει καλή δουλεία τουλάχιστον στον τομέα της αρχαιολογίας και ευτυχώς που στα αρχεία της είχαμε πρόσβαση και έπειτα κάναμε νέες ανακαλύψεις ειδικά στον Ελλαδικό χώρο των Κυκλάδων...έπειτα εκείνες οι κραυγαλέες ανακαλύψεις στην επιφάνεια της σελήνης όπου τα πορίσματα στα έντυπα ήταν το έναυσμα να δεχθώ αρκετό χλευασμό από τους συναδέλφους μου στο έπακρον..αυτά χρόνο με το χρόνο με άφησαν αδιάφορο γνωρίζοντας ότι η ανθρώπινη φύση όταν έρχεται αντιμέτωπη με το άγνωστο αρχίζει να πάλλεται σαν συναγερμός αντίστασης..αυτό ίσως να είναι μια δικλείδα ασφαλείας για αυτούς που μας βλέπουν...το να μένεις πίσω από το πέπλο ανενόχλητος είναι ένας βασικός κανόνας που σου δίνει το δικαίωμα να είσαι απαρατήρητος.. και την κατάλληλη στιγμή να παρεμβαίνεις όταν το κρίνεις απαραίτητο για την δική σου αφάνεια και ασφάλεια του πειράματός σου....όλα άρχισαν εκείνη την καταραμένη ημέρα της συναντησής μου με τον Βέρνερ στην οικεία του Ίαν στο Μαϊάμι...είχε ανάψει η κουβέντα για την ανθρώπινη ανάφλεξη μέχρι που ο Ίαν μας έκανε να νιώθουμε αμήχανα όταν πήρε τον λόγο και είπε πως αυτό είναι μια ενεργειακή εκκένωση από εμπλοκή του προγράμματος και έπειτα αυτό λειτουργεί ως ντόμινο με αντίστοιχα συμβάντα σε διαφορετικά εικονικά σενάρια....Εκείνη την βραδιά ξεκίνησαν τα περίεργα να συμβαίνουν στη ζωή μου..πρώτα οι περίεργες κινήσεις στη επιφάνεια..'έπειτα οι διαπιστώσεις για το πρόγραμμα..δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος να ξεσκεπάσω το πέπλο της θεάς που από την αρχή του ανθρώπου γοήτευε τους ποιητές..έπειτα από επίπονη εργασία έβγαλα τα παρακάτω συμπεράσματα που είναι οι βασικές αρχές του άστρου.. ..δημιουργία της ζωής εδώ στην γή και κυρίαρχος στις καταστάσεις ροής....τα ενεργειακά ποσά που χρειάζονται για να τίθεται σε λειτουργία αυτό είναι τεράστια....τα όντα που το καθοδηγούν πιθανόν να είναι εισβολείς και να έχουν αλλάξει το πρωταρχικό σχέδιο..επεμβαίνουν ανά πάσα στιγμή στη ζωή μας όταν για κάποιο λόγο κάποιος οι κάποιοι σαν βιολογικές ηλεκτροχημικές μονάδες το σπάσουν το πρόγραμμα χωροχρονικής πραγματικότητας ..και αυτό συμβαίνει αναλόγως τις πνευματικές δυνάμεις που έχει αναπτύξει ο καθένας..παρεμβάλει ενεργειακά στο ρευστό και το αλλάζει...  σε στιγμές που το κρίνουν απαραίτητο δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να προκληθούν εντάσεις στην ανθρωπότητα για την δημιουργία πολέμων..και αυτό σε συνεργασία με κάποιους από εδώ που σε όλο το φάσμα της ιστορίας τους βοηθούν...πιθανόν οι διάφορες αδελφότητες που κατακλύζουν τις πνευματικές ελίτ να παίζουν το ρόλο τους..αυτό ακόμα το ψάχνω και τα αποτελέσματα είναι αισιόδοξα..κανείς δεν γνωρίζει ότι η πραγματική αιτία των πολέμων είναι τα τεράστια ποσά ενέργειας που απορροφά η θεά από την τεράστια θυσία των ψυχών...έχουν βάσεις και εντός της θαλάσσης με υάλινα πυραμιδοειδή κτίσματα άγνωστος ο λόγος παρουσίας τους εκεί..πιστεύω ότι δεν είναι τυχαίος ο θάνατος του....όταν αποκάλυψε για τις χιλιάδες θεάσεις από το αρχείο του στη έδρα του στο Οχάιο..οι εξαφανίσεις επιστημόνων τα τελευταία χρόνια πιστεύω ότι έχουν σχέση με όλο αυτό το φάσμα των αποκαλύψεων.. ο Ρόμπερτ τα χρειάστηκε μια μέρα όταν άναυδος παρατήρησε ότι το κτίριο που στέγαζε το διαμέρισμα του είχε αλλάξει τελείως..σαν κάτι να άλλαξε την οπτική πραγματικότητα σε κάτι άλλο για να τον εγκλωβίσει...δύο τύποι που έμοιαζαν με κυβερνητικούς πράκτορες τον έβαλαν μέσα και έπειτα από τεχνικές πλύσεις εγκεφάλου και ύπνωσης την επομένη ξύπνησε στο κρεβάτι του  αναγνωρίζοντας τα οικεία του χώρου του..αυτό που είχε δεί την προηγούμενη μέρα δεν υπήρχε πλέον..και το σπουδαιότερο τα βασικά της έρευνας τα είχε ξεχάσει..επίσης έλειπε όλο το αρχείο  από την αρχαιότητα...εμφανίσεις παράξενων τύπων που αν εστιάσεις στο πρόσωπό τους είναι αν να βλέπεις τον χρόνο να σε κοιτά με το βλέμμα του απόλυτου σκοταδιού..Για τον Ίαν αυτοί είναι εκτός χωροχρόνου κάτι σαν επιτηρητές..επίσης είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από τις απαγωγές και αναφέρονται στις μεσαιωνικές πηγές σαν η επίσκεψη του διαβόλου...η εξέλιξη και ροή της ανθρώπινης ιστορίας είναι σαν ένα γραμμένο βιβλίο και αφορά μόνο αυτούς.. τα διάφορα  ιδανικά που κατά καιρούς έδωσαν είναι πλαστά και τα έδωσαν σαν ερχόμενοι καμουφλαρισμένοι θεϊσκοι ώστε η κατεχόμενοι να έχουν πλαστά όνειρα παραδείσων..δεν υπάρχει τίποτε πέρα από τη θεά και τη επιρροή της..  και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα να τα κατανοήσει κανείς ..τα χωροχρωνικά συμβάντα δεν έχουν ευθεία ροή όπως την έχει καθιερώσει  η κλασσική φυσική..είναι πρόγραμμα και όλα έχουν εν δύναμη γίνει"συμβεί" απλά η κάθε βιοχημική ηλεκτροχημική μονάδα τα ζει στην δομή του..θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα παζλ και μάθε κομμάτι είναι ένα χωροχρονικό σημείο γεγονότων..το οποιοδήποτε χρονικό σημείο που γεννηθήκαμε το θεωρούμε και το τελευταίο της ροής αυτό είναι μια ψευδαίσθηση..αυτοί μας έφεραν εδώ και ζούμε στον κόσμο τους στο όνειρό τους..είμαστε η ενεργειά τους και τους τρέφουμε  εγκλωβισμένοι σε ένα κολαστήριο ενέργειας"".. .............αυτά ήταν το τέλος του υπερβατικού κειμένου που ξεφύλλιζε ο Κλάρκ σε αυτό  το ταξίδι περιήγησης στα ψήγματα της παράκρουσης ενός επιστήμονα που για τους πολλούς ίσως θα μπορούσε να είναι ένας ακόμα που έχει παρεκτραπεί από τις  έρευνες στα βάθη των ωκεανών που μόνο λίγοι τολμούν να μπουν.
Όμως σκεφτείτε ότι υπερβατικό έχει κάνει η ανθρώπινη νόηση είναι γιατί κάποιοι ξεπέρασαν νοητικά τα σύνορα τα επιβεβλημένα και αφέθηκαν σε ένα όραμα που τους καθοδηγούσε σε κάτι που είναι πέρα αυτά που βλέπουν.....η μήπως τα βλέπουν άλλοι για αυτούς..........(Αποστολέας Γιώργος  Αύγουστος 2012 ..στην μπλέ σελήνη που θα έρθει)   

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

Απότομο σκίρτημα..διήγημα αφιερωμένο στον H.P.Lovecraft..

Αν θα μπορέσουμε κάποτε, να κατατάξουμε τις παράξενες "συμπτώσεις" σε μια φόρμουλα λογικής ροής, ίσως να βγάλουμε κάποια άκρη....

Ο Ρούντι το πήρε τελικά απόφαση. Να αποδεσμευτεί από τα απρόσμενα, και να συνταχθεί σε μια ονειρική διαδρομή, έστω για να μπορέσει να επιβιώσει, από όλον αυτόν τον κυκεώνα σταθερής και προμελετημένης σύνταξης, με την πραγματικότητα, που όλο και οδηγεί τους περισσοτέρους σε καθορισμένους σκοπούς της ζωής. Ήταν η περίοδος που δεν εργάζονταν και μπορούσε έτσι να φέρνει στο νου του εικόνες και μέρη. Τα βράδια ιδίως χανόταν σε πίνακες και σχέδια από ζωγραφιές που έδειχναν τις παραξενιές του κάθε δημιουργού.Έπειτα με μια ισχυρή δόση μουσικής απόχρωσης, καθόταν και έφερνε στο νου του εικόνες δικές του, με τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί στις σκηνές σαν να βρισκόταν επί αιώνες εκεί και να εξασκούσε μια επιρροή στον χώρο σαν να ήταν κάτι δικό του..Πότε σταματούσε με επιμονή ώστε η σταθερότητα της εικόνας να μένει αποτυπωμένη στην μνήμη και έπειτα ξεκινούσε μια κίνηση στη σκηνή ώστε η όλη εικονική σχεδιασμένη πραγματικότητα να παίρνει σάρκα και οστά στης μνήμης του τον καμβά. Αυτά τα παιχνίδια τα είχε πλέον συνηθίσει μιας και είχαν γίνει ένα μέρος του εαυτού του και τα έπαιζε με το κέφι και την ζωντάνια ενός τροβαδούρου που προσπαθούσε με αυτόν τον τρόπο να γεμίσει την αδράνεια της κλειστής του ζωής. 
Εκείνο το βράδυ σε μια κατάσταση χαλάρωσης, του ήρθε μια εικόνα στο νου ότι ταξίδευε σε ένα αγαπημένο του νησί, φευγαλέα αλλά έντονα. Το προσπέρασε αλλά όχι επίτηδες, ξαπλωμένος άνοιξε πάλι τις μουσικές αποχρώσεις και περίμενε χωρίς σκέψεις την επόμενη μέρα. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ, του έφερε ένα ισχυρό σοκ από ένα τηλεφώνημα φίλου που του έλεγε, ότι τον προσκαλούσε σε ένα από τα αγαπημένα του νησιά για μια καμπάνια που είχε ξεκινήσει εκεί και υπήρχε η πιθανότητα να κάτσει με οίκημα για πάντα.

"Ίσως και να το παρατράβηξα" είπε χαριτολογώντας με τον εαυτό του αλλά δεν ήταν μόνο αυτό στα παράξενα παιχνίδια της σκέψης και της θέλησης. Αναρωτήθηκε υπάρχει μοίρα, η όλο αυτό το μοτίβο κίνησης, αυτού που βλέπουμε σαν ζωή είναι ένα αποκύημα μιας μανιακής φαντασίας που όλο αλλάζει και αλλάζει από παίκτες σε παίκτες?..............Γιώργος Αποστολέας Ιούνιος 2015

Τρίτη 7 Απριλίου 2015

Οι άλλες πραγματικότητες.....(διήγημα για τα χνάρια των άστρων)



Ήταν ένα από τα συνηθισμένα βράδια στον λόφο του Ηραίου. Ο Αιμίλιος μόλις τελείωνε την εργασία του για το πανεπιστήμιο και ήταν έτοιμος να κάνει το συνηθισμένο διάλειμμα  του. 
Το έντονο φως  που είχε δει την  προηγουμένη μέρα ακόμη ήταν έντονο στην μνήμη του, με πολλά ερωτηματικά για το πώς θα συνήθιζε να κοιτά την ζωή. Τι ήταν εκείνο το φώς? Από που προήλθε? Τι ήθελε από εκείνον? Η μήπως ήταν κάτι που απλά εξερευνούσε τον κόσμο του? Ερωτήματα που ταλαντεύουν την ύπαρξη για κάτι παραπάνω από ελευθερία στα επίπεδα των συνόρων  που επιβάλει ο κοινός νους αλλά και η κοινωνία στο επίπεδο που την  ζουν οι περισσότεροι..  Τι είναι ο κόσμος μας? Ποιος μας έφερε εδώ? Άραγε αυτά που βλέπουμε είναι και η απόλυτη οπτική πραγματικότητα, η κάτι άλλο συμβαίνει? Στα τεράστια σταυροδρόμια των άστρων  πόσοι ταξιδιώτες έχουν περάσει? Αλλά μετά από εκεί τι συμβαίνει? Υπάρχουν  περάσματα για κάπου αλλού… σαν τις πόρτες του δωματίου που ανοίγεις και εμφανίζεται μπροστά σου η εικόνα του δικού σου κόσμου? Κόσμοι μέσα σε κόσμους… Όνειρα μπερδεμένα σε ανυποψίαστες στιγμές έρχονται να ταράξουν τα σύνορά μας σε ένα άγνωστο παιχνίδι με το άγνωστο… Η κάθε στιγμή είναι μαγική για τον καθένα μας. Σαν να ζούμε τις στιγμές του λούνα  παρκ  που όλα γύριζαν φωτεινά να μας πάρουν σε άλλον μαγικό κόσμο του παιδικού ονείρου.. .Άραγε όλα τελειώνουν εδώ στη γη η συνεχίζουν ακάθεκτα στα αμέτρητα βιβλία της ζωής που οι σελίδες αλλάζουν και όλο αλλάζουν…….;;;
Αποστολέας Γιώργος… Νοέμβρης 2012..

Ο Παρατηρητής έξω από το χωροχρόνο....(διήγημα βασιζόμενο σε αληθινό περιστατικό)

Πίνω σκεπτόμενος το αγαπημένο μου ουϊσκι αναζητώντας την χαμένη ανάμνηση της παρουσίας μας…σκεπτόμενος μέσα στους γρίφους του μυαλού μου,αφήνομαι να με πάρει το ρεύμα του απείρου...παραπατώντας σε μια ζάλη που το αρωμά της, έχει τα άνθη του χρόνου,στολισμένα με αγκάθινα κλειδιά,για να ματώνεις όταν αγγίζεις τα όρια της ύπαρξης..



Όταν κυνηγάς το πέρασμα της συνείδησής σου, σε κάτι πιο αιώνιο..Κάτι που μόνο η παιδική αθωότητα δαμάζει, κατά διαστήματα, όταν συναντά τις νύμφες του ονείρου..Εκείνες τις χάρες του αλλόκοτου μαγικού παιχνιδιού, τις μαγικές βοές της άλλης πλευράς που σαγηνεύουν τα σώματα σε μαγικούς χορούς δημιουργίας..Που σταματούν απότομα όταν πετάς τις μάσκες που ορίζουν το θαυμαστό ταξίδι σου..ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΕΝΑ ΑΙΝΙΓΜΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ,Η ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΕΝΑ ΑΙΝΙΓΜΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ?..



Εδώ η λογική κάπου χάνει την αυτοκυριαρχία της όταν συμβαίνουν πράγματα, όπου σαν ιοί αυτόνομοι, αναζητούν κάποιον ξενιστή να του αλλάξουν για πάντα χαράζοντας στην μνήμη ερωτήματα που δεν θα έρθουν (ίσως) ποτέ...λένε ότι οι εποχές έχουν την αξία τους..Κάτι ιδιαίτερο, που σαν μούσες οργώνουν το δικό τους χωράφι στην καταχνιά του χρόνου....


Ήταν εκείνο το καλοκαίρι,Ιούλιος,λιοπύρι παντού και ο ιδρώτας να τρέχει άφθονος στο πρόσωπο του Άλκμαν..Δεν ήταν συνηθισμένος να περιμένει αρκετή ώρα για taxi στους δρόμους της πρωτεύουσας..τον τελευταίο καιρό το κράτος έχει οργανώσει πολύ καλά τις συγκοινωνίες  και οι μετακινήσεις από το ένα μέρος στο άλλο γίνονται χωρίς ταλαιπωρία..Όμως,εκείνη η ημέρα είχε κάτι ασυνήθιστο, κάτι το ανεξήγητο που ορίζει την οπτική πραγματικότητα και την αλλάζει κάτα το δοκούν του παρατηρητή..

Είχε αρχίσει να αγανακτεί περιμένοντας αρκετή ώρα και σκέφτηκε να συνεχίσει πεζός, να μην περιμένει άλλο χάνοντας χρόνο..Εκεί που ήταν έτοιμος να φύγει αντικρίζει στο βάθος του δρόμου 3 taxi, αλλά παρόλο που βιαζόταν σαν κάτι να μην τον άφηνε να πάρει τα πρώτα και με μηχανική κίνηση πήρε το τρίτο..Αυτό ήταν και η κίνηση που του χάραξε για πάντα τα θεμέλια της λογικής, όπου σαν αριστοτελικός που ήταν είχε σταθερές απόψεις για τα πράγματα..Η όψη του οδηγού σου έδινε την εντύπωση πως είχε έρθει από κάπου αλλού,επισκέπτης στον σκοτεινό κόσμο του γεμάτος μυστήριο μελαμψός σαν Ασιάτης με απόκοσμο βλέμμα σε αποπροσανατόλιζε ανά πάσα στιγμή..Το παράξενο όμως ήταν η ενδυμασία του..Δεν ήταν προσαρμοσμένη με τα δεδομένα της εποχής..Μάλλινη ζακέτα με μαύρο σακάκι, ήταν μια περίσταση ... ήταν μια περίσταση για να αρχίσεις να αμφιβάλλεις για πολλά....!!! σταθερά μοτίβο της ανθρώπινης κατάστασης..

Σοκαρισμένος  ο Άλκμαν δεν δίστασε να πει τον προορισμό του..Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη ο μυστηριώδης τύπος τον πρόλαβε απαντώντας του ότι τον προορισμό δεν τον γνώριζε παρόλο που ήταν γνώριμη και πολύ γνωστή περιοχή σε όλους τους οδηγούς των taxi..Αυτή την απάντηση θα μπορούσαμε να την βάλουμε στα πλαίσια της λογικής αν σταματούσε εκεί...οι επόμενες κινήσεις του οδηγού ήταν μηχανικές..Με κολλημένα τα χέρια στο τιμόνι απαίτησε από τον Άλκμαν να τον οδηγήσει αυτός στην περιοχή, σιωπηλός(ο οδηγός) μέχρι το τέρμα δεν είπε τίποτα και ούτε γύρισε το κεφάλι έστω να τον κοιτάξει..Ενώ σε όλη τη διαδρομή το o κλιματισμός φυσούσε ιδιαίτερα στο κούτελο του νέου με ιδιαίτερο ψύχος..Όλο το σκηνικό του φάνηκε σαν να ήθελε να ελέγξει τα επίπεδα της μνήμης...Όταν έφθασε στον προορισμό κατέβηκε γρήγορα κρατώντας μόνο τον αριθμό με την υποψία που είχε για κάτι αλλοπρόσαλλο με όλο αυτό το περιστατικό...οι λόγοι θα παραμείνουν άγνωστοι..Όπως άγνωστα και τα μυστήρια των κόσμων..

Το επόμενο σοκ δεν άργησε να έρθει όταν ζήτησε από την υπηρεσία μεταφορών τα στοιχεία του οχήματος..Η απάντηση που πήρε ήταν αρνητική..Ένα ανύπαρκτο όχημα, με έναν ανύπαρκτο οδηγό για την ανθρώπινη διάνοια και τα ερωτήματα θα παραμείνουν να βασανίζουν τη λογική, να στοιχειώνουν την μνήμη για τους λαβύρινθους της ύπαρξης..Για το κοσμικό χάος που τυλίγει το αυτοφώτιστο μυστηριώδες σύμπαν..Ίσως η ανθρωπότητα αν στοχαζόταν περισσότερο σε αυτό, θα άφηνε να σβήσουν οι δική της εγωϊσμοί, εμπνεόμενη από τη φλόγα της εξερεύνησης..Κόσμος..Ένα χαλί στρωμένο αναμνήσεων, προθέσεων, αποκαλύψεων, με αναβάτη τον άνθρωπο να βατεί  και να αιθεροβατεί στους αιθέρες όπου οι χρόνοι και οι τόποι έχουν σβηστεί.......

(Αποστολέας Γιώργος ιανουάριος 2013)

Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ..(Διήγημα αφιερωμένο στον Η. P. LOVECRAFT.


ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΝΕΟΣ,ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΟΛΗ, ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΧΡΟΝΟ.ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ,ΑΙΣΘΑΝΟΤΑΝ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΧΑΝ ΜΙΑ ΦΥΣΙΚΗ ΡΟΗ, ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΣΠΑΕΙ,ΝΑ ΑΔΡΑΝΕΙ, ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ,ΣΟΥ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ-ΥΠΝΩΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ-ΝΑ ΓΥΡΝΑΕΙ ΠΑΛΙ ΜΠΡΟΣΤΑ...ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.Ο ΝΕΟΣ ΕΝΟΙΩΘΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΣΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ,ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΡΟΗ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΜΕΡΑ,ΟΤΑΝ Ο ΗΛΙΟΣ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΟ ΖΩΔΙΟ ΤΟΥ ΚΡΙΟΥ,ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΕ ΕΝΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΣΚΙΡΤΗΜΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΛΕΙ.ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ ΔΡΟΣΕΡΟ ΑΕΡΑΚΙ ΧΑΙΔΕΨΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ,ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΝΑΥΣΜΑ,ΝΑ ΒΓΕΙ ΕΞΩ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΝΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΕΙ,ΤΟ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΡΙΝ...ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΝΕΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΧΡΟΝΟ.....ΚΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΧΩΡΟΥΣΕ....ΕΒΛΕΠΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥΣ,ΟΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ.ΕΛΕΓΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΟΤΙ..""ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΛΕΓΜΑ, ΕΝΑ ΥΦΑΝΤΟ,ΠΟΥ ΕΙΠΑΡΧΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,ΑΡΚΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ..ΝΑ,ΤΗΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ,ΑΥΤΗ ΟΜΩΣ Η ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ,ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ- ΑΙΘΕΡΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ-ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΘΕΡΙΚΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΡΕΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΟΝΟΜΑΖΩ ΝΕΥΡΩΝΕΣ.""ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ ΓΩΝΙΕΣ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΙΝΟΥΝΤΑΝ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.ΗΤΑΝ ΟΜΟΡΦΟ ΜΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.ΟΜΩΣ...ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ ΕΝΟΙΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΟΙΡΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΛΕΙ,ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΑΣΤΡΑΨΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΟΥ ΤΟΥ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ,ΜΙΑ ΤΡΕΛΛΗ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΜΠΕΡΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΣΩΝΑ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΡΙΝ,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΗ ΣΗΜΑΣΙΑ..ΜΟΝΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ,ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΔΑΚΡΥΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΜΕ ΑΝΑΦΥΛΛΗΤΑ,ΜΗ ΜΠΟΡΩΝΤΑΣ ΝΑ ΚΟΥΝΗΣΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΣΟΚ.ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΘΗΚΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ,ΕΒΓΑΛΕ ΜΙΑ ΣΙΓΑΝΗ ΚΡΑΥΓΗ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ ΜΑ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥ,ΣΑΝ ΑΠΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΠΑΛΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΟΠΟΥ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ.ΒΓΗΚΕ ΕΞΩ ΜΟΝΟΣ,ΟΠΩΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ,ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΙΩΝΙΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ,ΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΧΡΟΝΟ..ΒΑΔΙΖΕ ΜΕ ΓΡΗΓΟΡΟ ΒΗΜΑ,ΕΝΩ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΕ ΜΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΗ ΗΣΥΧΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΣΥΝΑΝΤΙΣΕΙ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ.ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΣΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΑΟΡΑΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΕΙΧΕ ΣΤΑΜΑΤΙΣΕΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ,ΤΟ ΒΑΔΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΟ ΘΟΡΥΒΟ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ.Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΗΤΑΝ ΜΑΓΙΚΗ ΕΔΕΙΧΝΕ ΣΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ,ΤΕΧΝΙΤΗΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ,ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΙΣΕ ΤΙΣ ΤΡΟΧΑΛΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ,ΠΟΥ ΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ,ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ,ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!Ο ΝΕΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΣΕ ΜΙΑ ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ,ΕΒΡΕΞΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΙΣΕ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙ.ΤΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΤΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΚΙΝΟΥΝΤΑΝ ΜΕΣΑ ΑΛΛΑΖΑΝ ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟΥΣ ΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΥΣ,ΘΥΜΙΖΟΝΤΑΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΠΟΥ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΔΕΙΧΝΕ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΝΕΟ...ΤΟ ΗΞΕΡΕ,ΤΟ ΑΙΣΘΑΝΟΤΑΝ ΟΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΧΕ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ..ΙΕΡΗ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΑΘΩΑΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ,ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ΨΥΧΗ ΑΘΕΛΑ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΜΠΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ.ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΤΗΝ ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ. ΕΝΤΕΛΩΣ ΜΗΧΑΝΙΚΑ Ο ΝΕΟΣ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ,ΟΠΟΥ ΣΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΘΑΛΛΑΣΙΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ!ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΘΟΛΟΥ Η ΣΕΛΗΝΗ ΦΑΝΤΑΖΕ ΣΑΝ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ Η ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ,ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΤΟ ΜΥΣΤΙΡΙΩΔΕΣ ΒΟΥΝΟ ΟΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟΚΟΤΑ ΟΝΤΑ,ΠΟΥ ΕΒΓΑΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΗΛΑΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΧΑΘΕΙ ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΥΝ.ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ....ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΑΙΣΘΑΝΟΤΑΝ ΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΕΙ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ,ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΣΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙ,ΤΟΥ ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝΕ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΚΙΑΣ, ΟΤΑΝ ΕΙΧΕ ΚΤΙΣΕΙ ΜΕ ΞΥΛΙΝΑ ΤΟΥΒΛΑΚΙΑ ΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΥΛΟ ΑΡΧΑΙΟΥ ΝΑΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΠΡΙΝ.ΝΑΙ,ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΝΗΣΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ.ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΗΤΑΝ ΑΠΟΤΟΜΑ,ΓΕΜΑΤΑ ΛΥΠΗ ΦΟΒΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ...""ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΤΕ..ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΕΩΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΟΣ,ΕΠΕΙΤΑ ΣΤΙΣ ΓΙΩΡΤΕΣ ΤΩΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΩΝ,ΣΤΙΣ ΜΥΗΤΙΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ ΤΩΝ ΟΡΓΙΩΝ,ΣΤΑ ΡΩΜΑΙΚΑ ΣΥΜΠΟΣΙΑΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ,ΣΤΑ ΑΘΩΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΠΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ,ΣΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΚΟΜΗ,ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΤΕΡΜΩΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ.""ΑΥΤΑ ΗΤΑΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΛΟΓΙΑ...Ο ΝΕΟΣ ΕΙΧΕ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ,ΠΡΟΣΠΑΘΗΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΤΗΣ ΑΚΡΗΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ,ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ.ΠΕΡΜΑΝΟΣ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΕΒΛΕΠΕ ΤΗΝ ΘΕΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΑΣ ΕΔΕΙΧΝΕ ΑΚΟΜΑ ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΗ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΠΕΣΗ ΚΑ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ,ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΔΙΑΥΛΟΙ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ ΕΙΧΑΝ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΤΙΣ ΔΙΑΤΡΗΤΕΣ ΚΟΙΛΑΔΕΣ ΤΗΣ!! Ο ΝΕΟΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΕ,ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΕΙΠΕ ΤΗΝ ΤΕΛΑΥΤΑΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΝΠΟΥ ΕΦΤΑΝΕ ΣΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΣ...""Ω ΜΕΓΑΛΕ ΑΡΧΙΕΡΕΑ,ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΒΥΣΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΕΘΩ ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ.""ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ....Ο ΤΡΟΜΟΣ ΔΙΑΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ ΣΑΝ ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΦΟΡΤΙΟ,ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΣΚΕΨΗΣ.ΕΙΧΑΝ ΣΤΑΜΑΤΙΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ,ΣΑΝ ΝΑ ΖΟΥΣΕ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ,ΠΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΒΡΙΚΟΝΤΑΝ ΟΛΑ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ,ΗΤΑΝ Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΝΕΝΑΣ,ΤΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΕΜΨΥΧΩΝΩΤΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΙΚΗ ΨΥΧΗ!!ΕΙΧΕ ΑΝΤΟΧΗ ΑΚΟΜΗ,ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΒΕΛΤΑ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΟΤΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ,ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΛΙΓΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΣΑΝ ΤΡΕΙΣ ΣΚΙΕΣ ΠΑΡΑΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ ΣΕ ΣΧΗΜΑ ΙΣΟΠΛΕΥΡΟΥ ΤΡΙΓΩΝΟΥ,ΕΝΩ ΔΙΕΚΡΙΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΧΑΝ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ,ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΤΟΥ,ΜΕ ΕΝΑ ΘΑΡΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΖΗΛΕΥΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΛΑΙ ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΘΕΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΠΕΙΡΕΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΓΕΝΟΣ,ΠΗΔΗΞΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΑΓΓΙΞΕΙ....ΜΑΤΑΙΑ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΑΚΑΡΠΗ..ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΠΕΤΑΞΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΑ ΦΑΣΜΑΤΙΚΑ ΠΕΠΛΑ ΠΟΥ ΕΞΑΝΕΜΙΖΑΝ ΣΚΕΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΗ,ΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΚΠΕΣΟΝΤΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΑΙΘΕΡΙΚΟ ΧΩΡΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΝΑ ΕΣΤΗΣΑΝ ΤΟ ΧΟΡΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΣΑΝ ΝΕΟΣ ΠΑΝΑΣ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΚΟΝΤΑ ΝΑ ΕΔΙΝΕ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΥΜΠΑΝΟ...ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΕΓΙΝΕ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΡΙΝ.ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ..Ο ΝΕΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΕΙΧΕ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ.ΤΩΡΑ ΓΝΩΡΙΖΕ,ΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ,ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΧΡΟΝΟ,ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΤΟΠΟ,ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ, ΤΟΥΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΟΥΣ....
(Αποστολέας Γεώργιος..Ιούνιος 2000)............Στον Αδελφό H.P. Lovecraft!

ΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ.....Α μέρος..(διήγημα αφιερωμένο στην ύπαρξη του χθές του σήμερα του αύριο...)

ΑΣΤΡΑ ΚΑΙ ΑΣΤΡΑ.. ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΙ...ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΜΕΡΗ.. ΦΑΝΕΡΑ ΚΑΙ ΑΦΑΝΕΡΑ..ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ..ΑΙΩΝΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ ..ΑΙΩΝΙΩΝ ΔΕΣΜΩΝ....ΚΑΘΕ ΑΣΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΗΓΗΘΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ...ΜΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΙΛΙΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΗΛΙΟΥ....ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΟΜΟΡΦΟ ΠΛΑΝΗΤΗ ΔΥΟ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝ ΠΑΡΑΦΟΡΑ ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΟΡΙΟ ΝΟΜΩΝ ΜΕ ΤΙς ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΟΥΣ...ΗΤΑΝ ΜΑΖΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΝ ΑΣΧΕΤΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΟΡΙΖΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΑΣΤΡΙΚΟΥ ΣΗΣΤΗΜΑΤΟς ΤΗΣ ΜΕΡΩΠΗΣ....ΕΚΕΙ ΤΑ ΟΝΤΑ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΝ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΚΑΘΕ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΟΡΙΟ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΟΝ ΣΤΟΝ ΓΑΛΑΞΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ....ΕΙΧΑΝ ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ...ΕΙΧΑΝ ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΟΥς...ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΠΟΡΕΣΑΝ(και αυτό έγινε γνώση απο γενιά σε γενιά)ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΤΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΝ.....ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΑΝΕΒΑΖΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑΖΑΝ ΤΟΥΣ ΚΡΑΔΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΚΑΙ ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΝ ΩΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ...ΩΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ..ΕΠΕΝΒΑΙΝΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ...ΜΙΑ ΜΕΡΑ Η ΗΛΙΑΝΑ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΚΡΑΔΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΟΜΟΡΦΟ ΠΛΑΝΗΤΗ...ΟΠΟΥ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΕΙΧΑΝ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΤΟΥς ΜΕ ΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ...ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΙΗΣΔΗΣΕΙ ΣΤΙς ΣΥΝΗΔΕΙΣΕΙς ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΡΟΗ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ... ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΝΕΙΝΟΙ ΘΑ ΕΔΙΝΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ..ΕΤΣΙ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΡΟΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΟΝ ΘΑ ΞΑΝΑΕΒΡΙΣΚΕ ΤΙΣ ΧΑΜΕΝΕΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΧΡΥΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ..

στης νύχτας τα ντιβάνια....οι μάσκες κυριαρχούν..

Παρατηρώντας την ανθρώπινη φύση..εντύπωση μου προκάλεί εκείνη η ιδιότητα που ο υποκριτής μπορεί και κρατά τα προσχήματα..σε ένα ρόλο που υποκινείται από την άναρχη ροπή ελευθερίας..αναζητώντας τη θέση της στα απόκρυφα των αντιθέτων..πέρα από την κοινωνική θέση η σειρά.. που υποκειμενικά έχει σταθεροποιήσει την εικόνα του στο σύνολο..η εσώτερη ροπή προερχόμενη από τα εσώτερα βάθη που ταυτότητες και θέσεις δεν γνωρίζουν..σπρώχνουν με ώθηση την οντότητα να αναζητήσει με δίψα την "ζεύξη"  στο συμπαντικό σώμα της..στην ορατή δραστηριότητα  της ημέρας τα χείλια ρουφούν τα χείλια σε ένδειξη του κανονικού ρυθμού των σχέσεων..την νύχτα όμως..σαν από μαγικό σεληνιακό άγγιγμα.. οι ρόλοι αντιστρέφονται και τα χείλια ρουφούν άλλα πράγματα με περισσότερη ευχαρίστηση.. για να χορτάσει το  θεϊκό ίσως στοιχείο που θεριεύει..και τα ταμπού κυριεύει..........(Αποστολέας Γιώργος 1-9-2013)

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015

"Εν τω σπηλαίω τίκτεται"...

"εν τω σπηλαίω τίκτεται"...μεγάλη κουβέντα..την φωνάζαμε πιτσιρικάδες στα κάλαντα αλλά, χωρίς αντίκρισμα στο νου μας..γιατί το αντίκρισμα,έρχεται αργότερα όταν με ζυμώσεις και ψαξίματα ενδοσκοπούμε στις άκρες τις ανθρώπινες..στη μεν θηλυκή ενέργεια που σαν σπήλαιο, λικνίζεται να εισχωρήσει ο άνθρωπος ορμάμενος..στη δε αρσενική που επιθετική, με αίσθημα αναγέννησης θέλει να ξαναθυμηθεί το ταξίδι του εμβρύου..αιώνιος, αιωνιότητα, σε έναν πόλεμο που ενισχύεται ο Διόνυσος και η διαιώνιση.. με τα κλειδιά να χάνονται, σε μια άνιση μάχη με το θάνατο και τη φθορά..
κάπου ξεχάσαμε την ολοκλήρωση και κατατρεγμένοι, εμπνεύσαμε εορτές, να μας θυμίσουν ότι υπάρχουμε, σε κάτι που ακόμα προσπαθούμε να το καταλάβουμε λοβοτομημένοι και ανύπαρκτοι,.. στην πραγματική εορτή του......Γ.Α. (αφιερωμένο στην εορτάζουσα ανθρωπότητα)

Πραγματικότητα-ες και το ρόδι το τυχερό..



Τελικά τι είναι η πραγματικότητα του κόσμου μας, εύκαμπτη η άκαμπτη? Απορία και αυτή… Τα περιθώρια που δίνει το κοινό λεγόμενο  «ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα» σε σκέψη και αποτέλεσμα, μπορεί να διαφέρουν από τον έναν στον άλλον, αλλά άντε να τρέχεις για νησί και  τι θα «πηδήξεις» (μου αρέσουν οι αλληγορίες, άλλωστε ποιος από εμάς τα αρσενικά και θηλυκά δεν βάδισε προς νήσους για να ενώσει τον εαυτό του με κάτι άλλο?). Αλλά εδώ που τα λέμε, αυτά τα εμπόδια που μας έχουν βάλει στην σκέψη μας αυτοί που τους βολεύει το άκαμπτο, έχουν και αντίστοιχα αποτελέσματα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και κάποιο εσώτερο σκίρτημα που ελοχεύει κάθε ανύποπτη στιγμή, όταν ενωθεί με άλλα…αλλά, αυτά τα άλλα, το πώς θα τα προσδιορίσει κανείς δικό του το πρόβλημα και το «πήδημα» επίσης…..Το παρακάτω περιστατικό το ανακάλυψα  όταν έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο «συμβάντων» από μια τοποθεσία που είναι γνωστή για το θρησκευτικό αίσθημα και τα περίεργα που προκαλεί από «απόμακρα καλέσματα» Το βασικό μοτίβο είναι εμφανίση και εξαφάνιση παράξενων φιγούρων που δίνουν το στίγμα τους και έπειτα μένεις με την απορία στο στόμα..το περιστατικό είναι αριθμημένο με το νούμερο 50..και ο λόγος που το διάλεξα, είναι ότι έχω επισκεφτεί εκείνη την περιοχή με έναν συνοδοιπόρο που βίωσε κάποια ανάλογη εμπειρία στο ίδιο σημείο…«Παράξενοι νυχτερινοί επισκέπτες στην ¨Παναγίᨻ «Σύμφωνα με διήγησιν ενός ευλαβούς προσκυνητού εκ Ρόδου* μαζί, με δύο περίπου άλλα άτομα, επισκέφθησαν το Άγιον Όρος πρίν έξι περίπου χρόνια (1998). Ανέβηκαν και  στην κορυφή του Άθωνα, όπου είναι και το εκκλησάκι της μεταμορφώσεως του Χριστού. Αφού προσκύνησαν και προσευχήθηκαν, επειδή ήταν αργά  το απόγευμα και δεν προλάβαιναν να πάνε σε καμιά Σκήτη η Μονή για να διανυκτερεύσουν, κατέβηκαν και έμειναν στην τοποθεσία ¨Παναγία¨, όπου υπάρχει ευρύχωρον δωμάτιον όπου τρώνε οι πανηγυριστές την ημέρα της μεταμορφώσεως. Αφού άνοιξαν τους υπνόσακους τους, ξάπλωσαν κατά γης, διότι ήταν μήνας Ιούλιος, για να κοιμηθούν.          Λίγο πρίν τα μεσάνυκτα κάποιοι μπήκαν μέσα στην Παναγία, άνοιξαν την πόρτα , περπάτησαν και βρήκαν εκεί χώρον και ξάπλωσαν και αυτοί. Όμως δεν είχαν μαζί τους ούτε φακούς. Ακούσαμε, λέγει ο προσκυνητής, το άνοιγμα της πόρτας όπου μπήκαν έξι-επτά άτομα, όπως καταλάβαμε από τα βηματά τους, και μετά ακούσαμε τους κτύπους που έκαναν  όταν ξάπλωσαν. Ψιθύρισαν κάτι σαν προσευχές και αμέσως ξάπλωσαν και μετά επικρατούσε ηρεμία απόλυτη. Τα χαράματα όταν ξυπνήσαμε, αφηγείται ο προσκυνητής, διαπιστώσαμε ότι οι νυχτερινοί φιλοξενούμενοι της Παναγίας δεν υπήρχαν στο Δωμάτιο. Ένα παράξενο πράγμα. Τότε αμέσως πήγε το μυαλό μου σ΄αυτούς τους μυστηριώδεις αόρατους ασκητές, διότι κάτι είχα διαβάσει για αυτούς. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι περπατούσαν νύχτα χωρίς φώς και νύχτα πάλιν εξαφανίστηκαν.»…τίτλος βιβλίου ¨ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΕΡΗΜΙΤΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ¨ Το μυστήριον της αθωνικής ερήμου….Βλασίου Μοναχού Αγιορείτου…..εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ 2009Αυτό με ολίγα λόγια ήταν το περιστατικό..υπόψιν ότι η συγκεκριμένη τοποθεσία βρίσκεται στα 1500μ. και είναι ένα είδους καταφύγιο για τους προσκυνητές.Το πιο κοντινό μέρος(Αγία Άννα) για να σε φιλοξενήσουν απέχει περίπου 4-5 ώρες πεζοπορία κατάβαση με όχι και τόσο έυκολη διαδρομή. Όσο για την περιοχή είναι δύσβατη με την ευκολία να χαθείς έτσι και λοξοδρομήσεις. Η ανάβαση είναι δύσκολη κουραστική όσο για τις καιρικές συνθήκες πάντα υγρασία και κρύο. Επίσης ότι κάνεις το κάνεις μέρα έπειτα την πάτησες..και αν κάνεις το λάθος και βγεις χωρίς φως ακόμα χειρότερα.. πυκνό σκοτάδι με δυνατούς αέρηδες την νύχτα, σκέτη τρομάρα..όσο για το περιστατικό με μένα ήταν μια εμπειρία πανωλεθρίας..Άνοιξη και το είχε στρώσει με μια χιονοθύελα για 10 λεπτά και φανταστείτε δεν έβγαινες έξω, μέρα, χα! Πόσο νύκτα..λοιπόν για να μην μακρηγορώ εκείνο το βράδυ αφού είχαμε χ***εί  γενικά από όλη την ατμόσφαιρα κοιμηθήκαμε νωρίς εγώ και ο συνοδοιπόρος..τον φίλο όμως δεν τον έπαιρνε ο ύπνος την νύχτα και σε κάποια στιγμή όπως ήμασταν ξαπλωμένοι μια φιγούρα γέρου μας παρατηρούσε πάνω από τα κεφάλια μας για κάποια λεπτά..Εγώ κοιμόμουν του καλού καιρού..το περιστατικό κράτησε λίγο και από ότι μου είπε δεν αισθάνθηκε κάτι σαν απειλή, του έδωσε την εντύπωση πως ήταν ένα είδος ¨προστασίας¨.. ( ο καθένας ας υποθέσει ότι θέλει σε αυτό το σημείο)…Στην αρχή του κειμένου έγραψα  για την πραγματικότητα, ιδού λοιπόν το «πήδημα» του καθενός από εμάς, τα συμπεράσματα δικά σας..*νάτες και οι συμπτώσεις όταν ξεψάχνιζα το βιβλίο και είχα στο νού μου τη Ρόδο και το «πήδημα»………(Γιώργος Αποστολέας 12/2014)   

Μια απρόσμενη συνάντηση..

     Οι νυχτερινές περιπλανήσεις 'εχουν ένα  γοητευτικό μαγνητισμό σε ονειροπόλους και τραβαδούρους που δεν αρέσκονται στην στριφνή εικόνα της καθημερινότητας.Πέρα ότι σχεδιάζουν(οι ονειροπόλοι) στο νου τους όλοκληρα σενάρια της ψυχικής τους διάθεσης και του ψυχεδελικού εσώτερου παροξισμού τους. Με αυτόν τον τρόπο ξεφεύγουν από τα γνωστα πεπατημένα μοτίβο που οι κοινωνία προσαρμόζει σε αυτούς που ξέρει να υπνωτίζει..
Με λίγα λόγια οι ονειροπόλοι δεν σταματούν ποτέ να ελπίζουν και να παλεύουν με τα άλογα της ευτυχίας τους..γιατί από αυτό ζουν.. από αυτό ανανεώνονται..από αυτό προχωρούν στο άναρχο παιχνίδι που μόνο εκείνοι ξέρουν....

Ηταν Άνοιξη με τα πρώτα σημάδια της βλάστησης και του πανζουρλισμού της φύσεως να σαρώνει τα πάντα.Ο Γάϊος Γράκχος έιχε τελειώσει τη μελέτη σε ένα από τα διηγήματα ενός πολύ αγαπημένου του συγγραφέα και άναψε ένα από τα αγαπημένα του πούρα με την παρέα ενός παλαιομένου ιρλανδέζικου ουισκιού.Το σούρουπο είχε δώσει την θέση του στην νυχτερινή ζωγραφιά της πραγματικότητας και αφημένος στις σκέψεις του αναστέναζε σε αυτήν την απαράμιλλη ομορφιά.Σκέφτηκε να ετοιμάσει κάτι να τσιμπήσει αλλά αισθάνθηκε μια ανεξήγητη ησυχία στην όλη ατμόσφαιρα και επίσης το γνωστό σκίρτημα από τα εσώτερα βάθη της υπαρξής του για νυχτέρινό περίπατο..Ότι σχέδια είχε για να περάσει την υπόλοιπη ώρα στην οικία του τα άφησε και ετοιμάστηκε να διαβεί τους λαβύρινθους της πόλης.Ποτέ του δεν σχεδίαζε το τι διαδρομές θα ακολουθήσει..τον καθοδηγούσε μόνο το ενστικτό του και εκείνη την περίεργη μέρα ήταν έντονο, σε μια αγαπημένη του περιοχή που την είχαν κτίσει(οι πρώτοι πολεοδόμοι)νησιώτες με έντονο το μοτίβο του λαβιρίνθου στα μικροσκοπικά σοκάκια που έβγαιναν από το πουθενά.Δεν άργησε να φτάσει,άλλα ούτε και μέτραγε τον χρόνο σε αυτούς του προσωπικούς του περιπάτους.Τον οδηγούσε μόνο το έκστικτο και το εσώτερο αίσθημα της φυγής.Στριφογυρνούσε στα στενά σαν χαμένος διαβάτης που με ηρεμία ψάχνει να βρεί μια όαση από ανειρικό απάνθισμα που θα τον κάνει να κοιτάξει τα άστρα και έπειτα να ζωγραφίσει σε καμβά το δώρο της νύχτας...
Σε μια στιγμή νόμιζε ότι είχε βρεθεί σε αδιέξοδο και ηταν έτοιμος να γυρίσει πίσω, να βρεί άλλη διαδρομή άλλα ένα μικρό πέρασμα του έκανε εντύπωση και χώθηκε εκεί σαν να μπήκε μέσα από τοίχο.Βάδισε μερικά μέτρα και έκπληκτος στα δεξιά του σε μια πόρτα ,άνοιγμα,η οτιδήποτε άλλο ήταν αντίκρυσε κάτι που ούτε και αυτός μπόρεσε να εξηγήσειΑλλά, και δεν ταυτιζόταν αυτό που είδε  με ότι γνωριζε ώς συμβατό σε έναν απλό περίπατο..
Ακριβώς διπλά του στην άκρη της πόρτας στεκόταν ένας ψηλός Άνδρας και μέσα στον εσωτερικό χώρο ένας καθισμένος σαν ηλικιωμένος(έτσι έδειχνε) και γύρω από αυτόν πολλά μα πολλά μικρά ζώα (πιθανόν γατάκια) με όλο τον φόντο του φωτισμού να τον δίνει ένα αχνό κόκκινο φώς(η όλη εικόνα ήταν σκοτεινή και σε έβαζε σε απορία πως κινούνται έτσι)..όλα σε αυτήν την ανύποπτη στιγμή έγιναν γρήγορά (γιατί ο Γάϊος δεν άφησε το βήμα του).Αυτό που του έκανε εντύπωση είναι ότι και οι δυο φιγούρες  δεν έδειξαν να ενοχλήθηκαν από την παρουσία του και σε όλη αυτή τη "δειάρκεια" ήταν σαν "ακίνητοι"...ο ταξιδευτής συνέχισε την διαδρομή με έντονα τα σημάδια αυτής της απρόσμενης συνάντησης..Επίσης αυτό το εσώτερο σκίρτημα για συνέχεια του περιπάτου σταμάτησε, σαν να του μιλούσε ότι ήταν να δει το είδε...

Ξέρετε είναι κάποιες φορές που το αδύνατο από το δυνατό μπόρεί να χωρίζονται σε μια λεπτή κλωστή, αρκεί να ξέρεις πως να την σπάσεις η πως να είσαι ταυτόχρονα και στις δυό όψεις.Επειτα είναι και αυτό, το πως θα εξιστορίσεις εμπειρίες που ίσως, να είναι μόνο για σένα, ένα συμπαντικό απεριτίφ από εκείνα που μόνο εκείνο ξέρει, να σερβίρει, σε αυτούς που τις νύχτες δίνουν την εσώτερη παραγγελιά των ονείρων τους....
Α..όσο για τα "γέλια της ημέρας" ο Γάϊος ξαναπέρασε από το σημείο και δεν βρήκε κάτι..το σημείο έδειχνε να είχε εγκαταλειφθεί η να είχε άλλάξει η δομή... στο συγκεκριμένο σημείο..η νύχτα γέλασε πιο ειρωνικά από την ημέρα......(Γιώργος Αποστολέας Δεκέμβριος 2014)

Ματιές στα δίπολα της Γης...

όσο η ανθρωπότητα δεν σέβεται την θηλυκή ενέργεια ως δύναμη και ως υπόσταση στην θέση που της αρμόζει..τόσο θα ξεπέφτει ηθικά και καταστροφικά και ο πόνος θα μένει και στην ψυχή και στα σώματα...στη μεν δύση παρελαύνει σαν κρέας στις οποιεσδήποτε πασαρέλες της ζωής..στη μεν ανατολή περιφέρεται σαν μαύρος δαίμονας.. χωρίς δικαιώματα.. χωρίς ανάγκες να δημιουργήσει..δεν την βλέπει ούτε καν ο ήλιος..........(Αποστολέας Γιώργος..ματιές στα δίπολα της γης.9/2013

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2015

οι σκιές του χρόνου..

Μέσα σε τόσες περιπλανήσεις στο χάσμα των μεταλλάξεων της αιωνιότητας. Που περιφέρεται αδιάκοπα με το δρεπάνι, να σπέρνει και να θερίζει, τόσο οι άνθρωποι και άλλο τόσο η φύση μετασχηματίστηκαν σε χρωματισμούς και όψεις που τους έδωσαν και την ανάλογη θέση στο περιπλανώμενο δωμάτιο της γαίας..ένας αποκομένος κόσμος που φωτισμένος από το χάδι το σεληνιακό, αφέθηκε στου χρόνου το μυστικό της φθοράς και της γεννέσεως.Οι άνθρωποι παρασυρμένοι από ανάγκη να δώσουν νοήματα σε συνεχείς προσπάθειες να γίνουν πιο φιλικοί στις άγνωστες προθέσεις και ρυθμούς έστησαν εορτές και φιέστες να δαμάσουν..να επιμηκύνουν την εικόνα τους που ξεφτίζει, αλλάζει, παραμορφώνεται στο παιχνίδι της ζεύξης και της διαίρεσης που την υπογραφή της βάζει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη με νόμους και δεσμεύσεις..

Που βρίσκεται το νεραιδίσιο τραγούδι της νιότης,που βρίσκεται το αθάνατο νερό από πηγή αστείρευτη που με βασκανίες Θεών αλλάζει δομές και εσώτερα στου κορμιού την μπόρα..που είναι η αθάνατη φλόγα που περιμένει σε σπήλαια μυστικά και απομακρισμένα..
 Τι είναι αυτό που τις ρυτίδες θα νικήσει που κατακάθονται στο πρόσωπο που αργά και σταθερά χάνει την φωνή και σβήνει τρεμάμενο 
από ανάσες που τον αέρα ζητούν, να γεμίσει τα σωθικά στην άνιση προσπαθειά τους να σταθούν..που είναι αυτό το ανυπέρβλητο που δεσπόζει κάπου ανάμεσα στο μη και το ναι..που είναι τα κλειδιά που το άρμα θα σηκώσουν από το χώμα..που είναι κρυμένο το βαθύτερο νόημα στον πόλεμο των αντιθέτων που δημιουργούν σαν να καλούνται από την κοσμική χορωδία να δονούνται, όταν οι κραυγές τους αγαλλιάζουν το ηλιακό στέμμα..
Ηταν εκείνη η πρώτη στιγμή που το σύμπαν έκλεισε τα μάτια του όταν αντίκρισε τα κοσμικά ζεύγη στεφανωμένα να ανταμώνουν το πέρασμα.......(Γιώργος Αποστολέας from nowhere)..σκέψεις αφιερωμένες στους William Wallace,William Blake, και στο χλωμό πρόσωπο του H.P. Lovecraft...

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

Μορφή..

Θα μπορούσα να σε κοιτώ για ώρες, με απλανές βλέμμα και να εμπνέομαι σε κόσμους και δίνες που εκφράζει η μορφή σου..
Θα ,μπορούσα να ταξιδεύω αιώνια σε πελάγη κρυφών κάστρων και ευωδίας με ήχους πνευστών και εγχόρδων να γεμίζουν την πλάση ανανεωμένων από παρουσίες και φωνές παγανιστικού παραμυθιού..
Γιατί με σήκωνες όταν έπεφτα και μου έδειχνες που να στέκομαι και πως..ναι είσαι το παραμύθι μου.. που σε βρήκα..και όπως με βρήκες...Γ.Α. from nowhere..

Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2015

Στιγμές..

Στιγμές που σε άγγιξαν σαν να γνώριζες από πριν για αυτές..είναι οι στιγμές που σε μαγνήτιζαν και έγιναν σε έναν κατάλληλο χρόνο αλλά ένιωθες ότι τις ζούσες ατέρμονα και επίμονα..με ανθρώπους που σε ενέπνευσαν και κατά μια ακαθόριστη έννοια τους αισθανόσουν πάντα δίπλα σου..είναι τόσο όμορφο το παραμυθένιο αίνιγμα της ζωής, που σε κάνει να το θέλεις όλο και πιο περίπλοκο.Και όταν ξετυλίγεται κάτι, εμφανίζει παράξενα και άλλη σελίδα σαν να μη θέλει να τελειώσει ποτέ, ατέρμονο αιώνιο, να σε ταξιδεύει και να το ταξιδεύεις..Σαν μια παιδική ιστορία που την ξεκίνησες και δεν θέλεις να μεγαλώσεις, χαμένος σε σελίδες..χαμένος σε εμπειρίες..χαμένος σε θαύματα μαγικών πόλεων κτισμένων από πολύτιμους λίθους και αμέτρητους θησαυρούς.....Γ.Α.from nowhere (αφιερωμένο σε αυτόν που με ενέπνευσε και στις παράξενες ιστορίες που ανταλλάξαμε πίνοντας και καπνίζοντας)

Lost Osiris

  Στις δοσοληψίες των θεών υπάρχουν πολλά μικρά γράμματα, όπως και στα ανθρώπινα συμβόλαια. Οι υπογραφές μπερδεύονται σε ένα κουβάρι ή ένα μ...