οι σκιές του χρόνου..

Μέσα σε τόσες περιπλανήσεις στο χάσμα των μεταλλάξεων της αιωνιότητας. Που περιφέρεται αδιάκοπα με το δρεπάνι, να σπέρνει και να θερίζει, τόσο οι άνθρωποι και άλλο τόσο η φύση μετασχηματίστηκαν σε χρωματισμούς και όψεις που τους έδωσαν και την ανάλογη θέση στο περιπλανώμενο δωμάτιο της γαίας..ένας αποκομένος κόσμος που φωτισμένος από το χάδι το σεληνιακό, αφέθηκε στου χρόνου το μυστικό της φθοράς και της γεννέσεως.Οι άνθρωποι παρασυρμένοι από ανάγκη να δώσουν νοήματα σε συνεχείς προσπάθειες να γίνουν πιο φιλικοί στις άγνωστες προθέσεις και ρυθμούς έστησαν εορτές και φιέστες να δαμάσουν..να επιμηκύνουν την εικόνα τους που ξεφτίζει, αλλάζει, παραμορφώνεται στο παιχνίδι της ζεύξης και της διαίρεσης που την υπογραφή της βάζει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη με νόμους και δεσμεύσεις..

Που βρίσκεται το νεραιδίσιο τραγούδι της νιότης,που βρίσκεται το αθάνατο νερό από πηγή αστείρευτη που με βασκανίες Θεών αλλάζει δομές και εσώτερα στου κορμιού την μπόρα..που είναι η αθάνατη φλόγα που περιμένει σε σπήλαια μυστικά και απομακρισμένα..

 Τι είναι αυτό που τις ρυτίδες θα νικήσει που κατακάθονται στο πρόσωπο που αργά και σταθερά χάνει την φωνή και σβήνει τρεμάμενο 

από ανάσες που τον αέρα ζητούν, να γεμίσει τα σωθικά στην άνιση προσπαθειά τους να σταθούν..που είναι αυτό το ανυπέρβλητο που δεσπόζει κάπου ανάμεσα στο μη και το ναι..που είναι τα κλειδιά που το άρμα θα σηκώσουν από το χώμα..που είναι κρυμένο το βαθύτερο νόημα στον πόλεμο των αντιθέτων που δημιουργούν σαν να καλούνται από την κοσμική χορωδία να δονούνται, όταν οι κραυγές τους αγαλλιάζουν το ηλιακό στέμμα..

Ηταν εκείνη η πρώτη στιγμή που το σύμπαν έκλεισε τα μάτια του όταν αντίκρισε τα κοσμικά ζεύγη στεφανωμένα να ανταμώνουν το πέρασμα.......(Γιώργος Αποστολέας from nowhere)..σκέψεις αφιερωμένες στους William Wallace,William Blake, και στο χλωμό πρόσωπο του H.P. Lovecraft...