Μυστήρια στο βουνό της Γλαυκώπις........διήγημα φαντασίας

Τα σπήλαια σαν φυσικοί σχηματισμοί συνοδεύονται από ένα αχανές μυστήριο έναν απόκοσμο γρίφο ύπαρξης, χαοτικής έμπνευσης με κυρίαρχα στοιχεία την ησυχία του σκοταδιού. Η πλειάδα της συνεχόμενης ανάπλασης των σταλαγμιτών και σταλακτιτών οι λαβύρινθοι των βαράθρων που σαν εσωτερικές φλέβες ελίσσονται στα ΄'εγκατα του σώματος της γης με τη μακροχρόνια συνεργασία του ύδατος μεταμορφώνουν έναν πολυεπίπεδο ζωντανό οργανισμό που ελέγχει και παρακολουθεί άπαντες, από μικροοργανισμούς μέχρι και τους επισκέπτες του έξω κόσμου να προσπαθούν να δουν και αυτοί επίσης τα σπλάχνα του εσώκοσμου...                                                   Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ένα σπήλαιο είναι ζωντανό; Ναί πιστεύω ότι είναι σαν η ανάσα της γης να βγαίνει από εκεί και ίσως να είναι και η φωνή της...δεν γνωρίζω σε τι επίπεδα δημιουργίας βρίσκεται η πως κινείται, μπορεί να έχει δικούς του κανόνες στο δικό του παιχνίδι αλλά σε όλη την ιστορική περίοδο της ανθρώπινης παρουσίας και συνάμα αφέλειας μπορεί να έχει παίξει και αυτό το ρόλο του. Αφηγήσεις παραδόσεις παραμύθια από τη λαογραφία υπάρχουν και είναι αρκετές για να μας κάνουν να σκεφτούμε κάπως παράδοξα σαν την παράξενη παρουσία των πράσινων παιδιών του Woolpit στην Αγγλία του δωδέκατου αιώνα αλλά εκεί κάπως τα πράγματα συνοδεύονται και "δένουν" με τις παραδόσεις των ξωτικών...όταν όμως ερχόμαστε στο παρόν της σύγχρονης εποχής τι ποσοστά αφέλειας η βλακείας (σε δεύτερο επίπεδο) μπορούμε να δούμε όταν η ανάπτυξη, (έτσι την ονομάζουν) καταπατάει δίχως δισταγμό ακόμη και αυτά τα πέτρινα στολίδια?                                   

Η παρακάτω αφήγηση ίσως να μπορούσε να μπεί σε ένα βιβλίο "γκίνες" τραγέλαφου και πολύ γέλιου μιας και στους πλανήτες των τρελών κυριαρχεί το πολύ γέλιο..τώρα το ποιός γελάει καλύτερα και τελευταίος ίσως να μας το μαρτυρήσουν τα μεγάλα στόματα των σπηλιών....                                                                                           ""Στην όμορφη πόλη του Γκλόβερ κατά καιρούς ακούγονταν περίεργες ιστορίες για περιστατικά που αν δεν δώσεις την κατάλληλη προσοχή σε λεπτομέρειες δεν είναι εύκολο να τις πιστέψεις. Αυτά συνέβαιναν σε ένα όμορφο βουνό λίγο πιο έξω περίπου μια ώρα δρόμος. Σε κάποια από τα αρχεία του ορειβατικού συλλόγου  υπήρχαν καταγραμμένα αρκετά περιστατικά όπως αυτό με τους 6 ορειβάτες που ένα πρωϊνό εκεί που αγνάντευαν τη θέα  ξαφνικά άλλαξε το οπτικό πεδίο και έχασαν για λίγο τον ήλιο και τον προσανατολισμό τους, αυτό από ότι είπαν οι κάτοικοι της περιοχής γράφτηκε και στις τοπικές εφημερίδες μιας και σε ορισμένους δημοσιογράφους δεν ξεφεύγουν κάτι τέτοια. Επίσης διάφοροι πεζοπόροι ταξιδιώτες και απλοί εκδρομείς ανέφεραν ότι έζησαν κάτι αλλόκοτο με την παρουσία τους εκεί και με το πέρασμα του χρόνου ο τόπος σημαδεύτηκε ταυτίστηκε με αυτήν την "ιδιότητα".Από στόμα σε στόμα από άρθρο σε άρθρο δεν άργησε αυτό να φτάσει και στα αυτιά κυβερνητικών παραγόντων και να αρχίσουν και αυτοί επίσης να ενδιαφέρονται για την περιοχή κατά κύριο λόγο απροκάλυπτα στην αρχή. Έπειτα έδειξε ότι γίνεται ποιο ιδιωτικό και ιδιαίτερο το ενδιαφέρον με αποτέλεσμα να αρχίσουν να απαγορεύουν να γράφεται ότιδήποτε που αφορά την περιοχή, μετά από αυτό ακολούθησε η σταδιακή επιτήρηση και απαγόρευση που είχε ως συνέπεια να αρχίσουν να ψάχνονται κόσμος και ερευνητές.Αν έμενε εκεί το όλο θέμα δεν θα έπαιρνε τις διαστάσεις που πήρε έπειτα, το πολύ πολύ να ξεχνιόταν τουλάχιστον από τους περισσοτέρους αλλά δεν έμεινε.......επίκεντρο του όλου ενδιαφέροντος εστίαζε ένα σπήλαιο(στους πρόποδες του βουνού) αρχαίο(όλα αρχαία είναι απλά αυτό είχε τη φήμη και την επισκεψιμότητα που του άρμοζε) και επιβλητικό με όλη τη μεγαλοπρέπεια που του έδιναν τόσο οι παλαιοί κάτοικοι όσο τώρα και οι νεότεροι φαφλατάδες ίσως. Τώρα οι αφηγήσεις η παρουσία που ΄ήταν κάπως "πριβέ" η όλη αυτή συνωμοτική κίνηση έδωσε την σκυτάλη και σε άλλα κράτη που τα δικά τους αυτιά ήταν κάπως μεγαλύτερα......ωστόσο δεν έγινε ποτέ γνωστό τι ήθελαν(έτσι έδειξε στην αρχή) μια "πίτα" να μοιραστεί και σκύλους χορτάτους η ένας μαγευτικός περίπατος από εκεί σαν να λέμε "one piece of cake" ?Δεν θα μαθαίναμε  ποτέ αν δεν έκαναν την υπέρβαση κάποιοι από τους ίδιους(τελικά ο απερίσκεπτα ηλίθιος κάπου συμμορφώνεται έστω και αργά)περάσαν χρόνια και όλη η ιστορία έμεινε στα απόρρητα σαν ένας άλλος μύθος να προστίθεται στου βουνού τα μέρη. Όλα αυτά έδεσαν με τις μελέτες του δόκτορα Φόρμπιους για πράσινες ομίχλες και αορατότητα και εκεί ήταν το ιδανικό μέρος να επιτύχουν κάτι οι παρατρεχάμενοι ως επί το πλείστον ηλίθιοι που πληθώρα από αυτούς χρηματοδότησαν θεούς και δαίμονες να επιτύχουν αυτή την ουτοπία..                                     

Μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα εμφανίστηκαν στην περιοχή οχήματα γερανοί και παράξενα ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητα προσωπικού χωρίς τζάμια και διακριτικά η περιοχή αποκλείστηκε και ξεκίνησαν να "δαμάσουν" το βουνό τρυπώντας όπου έβρισκαν και χωρίς αναστολές η ενοχές έκτιζαν τα δικά τους σπήλαια στοές για να δράσουν ανενόχλητοι μιας και η περιοχή αποκλείστηκε για  κάμποσα χρόνια με εμφανή τα σημάδια βανδαλισμού και ΄'επαρσης καταστροφής. Η περιοχή ξανάνοιξε πάλι γύρω από το αρχαίο σπήλαιο και με την παρέα των νέων πλέον στοών από την τεχνική παρέμβαση η διαφορά ήταν σε αρκετά σημεία μεγάλη. Στα χρόνια που πέρασαν δεν έγινε γνωστό κάτι παρά ότι συνεχίστηκε να μην αφήνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες την παρουσία επισκεπτών λες και ο χώρος είχε αρχίσει να δείχνει κάτι άλλο. Ο Φόρμπιους με τον Μακλόχαν Δόκτορα επίσης της φυσικής έπειτα από πιέσεις ίσως αναγκάστηκαν να γράψουν σε μια έκθεση για τα αποτελέσματα της πειραματικής πράσινης ομίχλης,.... ότι εκείνη τη περίοδο κάτι πήγε στραβά  σε μια στοά, ενώ έδειχνε ότι κατόρθωσαν να ανοίξουν μια πόρτα για το άγνωστο η ομίχλη άλλαξε χρώμα έγινε γκρίζα και οι παρευρισκόμενοι σαν να έπαθαν κάποιο είδος παράκρουσης άλλοι λιποθύμησαν και άλλοι χρειάστηκε να μεταφερθούν μακριά σε μονάδες επίβλεψης σε ειδικούς χώρους Ακόμη το μέρος που πειραματίστηκαν με γοργούς ρυθμούς διάβρωσε αρκετά από τα τεχνικά μέρη που αποτελούνταν από  καλής ποιότητας μέταλλο..... Όπως και να έχει οι παραπάνω άφησαν να νοηθεί ότι απέτυχαν παταγωδώς. Φυσικά αυτό δεν έγινε από την άλλη πλευρά των υπηρεσιών των κρατών που έλαβαν μέρος με πληροφορίες που έλεγαν ότι οι παραπάνω μπλόφαραν(μάλλον προσπαθούσαν να συμμαζέψουν ότι μπορούσαν)...άλλες πηγές από παρηκμασμένους της πληροφορίας είπαν ότι άνοιγαν τη μια στοά μετά την άλλη βεβιασμένα γιατί κάθε φορα που έφταναν σε ένα σημείο κάτι τους εμπόδιζε. Ποιός μπορεί τελικά να γνωρίζει τι... είναι αυτό το αινιγματικό της όλης υπόθεσης που σίγουρα θα μείνει σε κάποια ντουλάπια του χρόνου που ίσως οι σκόροι και τα ζωϋφια θα αράζουν πάνω στις σελίδες με σβησμένα ίσως κάποια σημεία ""                                                                                                                                   

Η φύση έχει το δικό της σχέδιο νοήμων και επιβλητική διαχωρίζει εκείνους που θέλουν να ακούσουν και εκείνους που νομίζουν ότι θα ακούσουν. Από το ψηλότερο βουνό ως την πιο παγερή λίμνη η φύση οργιάζει σε μια φρακταλική ορχήστρα μυστικιστικών οργάνων και ρυθμών δεν θα παρακαλέσει, απλά θα φωνάξει σε ανύποπτες στιγμές να μπείς στον τοτεμικό της χορό που τα τύμπανα θα δίνουν νότες και ευχές ύπαρξης και αληθινής έμπνευσης. Όσο για εκείνους που νομίζουν ότι κοροϊδευουν αυτό που οι περισσότεροι από δαύτους αποκαλούν ΄"'αψυχο  άϋλο" θα αποτυγχάνουν με συνέπεια να  ακούν το ειρωνικό, άλλο γέλιο..................Γ.Α.  

Μάτια και ανοίγματα.......

Αν το σώμα είναι ένας υπερδιαστατικός ανιχνευτής και συνυπάρχει με το όλον, σαν αντηχηση ενός υπερκόσμιου καλέσματος πως θα ήταν δυνατόν να προειδοποιεί τον άνθρωπο, όταν αυτός,  ήδη με την παρατήρηση του ανοίγει τον δίαυλο επικοινωνίας; Μπορεί το σώμα να έχει κάποια κλειδιά η να έχει τους δικούς του μηχανισμούς όπου να δίνουν έστω κάποιο σήμα; Κατά καιρούς εμφανίζονται παθήσεις στους οφθαλμούς και είναι άγνωστες οι αιτίες, σε άλλους φεύγουν σε άλλους επιμένουν να ενοχλούν...........

Στην πόλη του Άρνεμ μερικοί από τους ερευνητές παράξενων φαινομένων διαπίστωσαν  ότι ξαφνικά εμφάνισαν συμπτώματα της γνωστής πάθησης της ωχράς κηλίδας (στην αρχή  είχε αυτά τα συμπτώματα) έτσι τους είπαν οι ειδικοί και έπειτα από συνεδρίες το φαινόμενο επέμενε. Το παράξενο είναι ότι στην αρχή έδειχνε ότι εξαλείφθηκε αλλά έπειτα έκανε την εμφανισή του δυνατότερο και με άλλη εικόνα τους άλλαζε χρωματισμούς και τους έκανε να ορούν σε απόλυτο σκοτάδι ακόμα και με κλειστά τα μάτια κάτι σαν φωτεινά ανοίγματα σαν είσοδοι για κάπου..ήταν τόσο έντονο το φαινόμενο σε συγκεκριμένες ώρες όπου τους έκανε να το μελετήσουν με προσοχή καταγράφοντας σε αρχεία την εξελιξή του .Τα αποτελέσματα είχαν διαφοροποιήσεις αναλόγως τις ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ του καθενός,  σε κάποιους (που στο ζενίθ της έντασης του) προκαλούσε να μπουν σε ένα είδος εισόδου τούνελ και εκείνοι δεν ήθελαν παρόλο που αισθανόντουσαν κάποιο θαυμασμό για εκείνο έπειτα σταδιακά έσβηνε και δεν ξαναεμφανιζόταν σαν να προκαλούσαν οι ίδιοι την "Ίαση"..ενώ σε άλλους που έκαναν την υπέρβαση να το ακολουθήσουν εκείνο τους οδηγούσε σε εικόνες από μέρη που δεν είχαν ξαναδεί εδώ στη γη κάτι σαν καρτ-ποστάλ ενός υπερκόσμιου σινεμά όπου έδειχνε τόπους για επίσκεψη, κατι σαν ταξιδιωτικός οδηγός μόνο που εκεί προχωρούσες και όσο προχωρούσες τόσο το τοπίο έδειχνε να παίρνει ζωντανή μορφή κίνησης και ζωής σαν υπεκόσμια τηλεμεταφορά για κάπου μακρινό όσο και κοντινό, έπειτα επέστρεφαν από αυτή την "περιήγηση" με έντονα τα σημάδια κόπωσης και άλλων συμπτωμάτων..φυσικά σε εκείνους το φαινόμενο δεν έφευγε αλλά παρέμενε σαν μια χρωματιστή σκιά στα μάτια τους.......................................................

Το σώμα παραμένει ένα μυστήριο ένας ακόμη γρίφος παρατήρησης που μας ακολουθεί σαν μια δική μας υπογραφή ταύτισης και σημείου εντοπισμού στον χώρο και στον χρόνο...αλλά ποιός στα αλήθεια θα υπογράψει εγγυήσεις για αυτό; Ο χώρος η ο χρόνος που και αυτά υποθάλπουν κάτι  υποκειμενικό;......................Γ.Α.             

                                                                                                             Κείμενο φαντασίας αφιερωμένο στον μέντορα για πολλούς H.P.Lovecraft.......

Υποκειμενικός χρόνος...

Στον χώρο που κινούμαστε έχουμε ως ορόσημο τις εμφανείς τρεις διαστάσεις που μας ακολουθούν σε όλες τις δραστηριότητές μας, το μήκος πλάτος και ύψος.Όσο επεκτείνονται, η κίνησή τους εκφράζει και την τέταρτη διάσταση τον χρόνο..έτσι την ονομάσαμε έτσι την αισθανθήκαμε με αυτόν τον τρόπο μετράμε αποστάσεις εποχές μήκη και πλάτη και αλλαγές της πραγματικότητας(από δικές μας παρεμβάσεις) που μας περιβάλλει. Ο νους μας στην προσπαθειά του να σταθεί επάξια σε αυτές τις αλλαγές της φύσης και η συγκεκριμένη δομή του σώματος που έχουμε οριοθετεί με αυτές τις σταθερές αυτά που βλέπει και κρίνει..σε αυτό το "παιχνίδι" της φθοράς και γένεσης των σωμάτων είτε αυτά ανήκουν σε μεγάλα μεγέθη  όπως τα ουράνια σώματα είτε σε μικρά όπως τα άνθη και όλη η έμβια ύλη του βιολογικού εκθεσιακού χώρου της γης κυριαρχεί η ΖΕΥΞΗ και η ΔΙΑΙΡΕΣΗ ..είτε έχουμε ένα άνθος είτε έχουμε ένα ον από τη στιγμή που γεννιούνται διαιρούνται, επεκτείνονται  μέχρι το ζενίθ της νιότης τους και έπειτα σταδιακά μαζεύουν,συστέλλονται μέχρι να σβήσουν δίνοντας την θέση τους σε άλλα σε ένα αέναο δρόμο εναλλαγών..σε αυτό το μοτίβο κινούνται και οι εποχές της ανθρώπινης δραστηριότητας δημιουργούν, έπειτα εκφυλλίζονται και κάτι άλλο παίρνει την θέση προβολής. Όλο αυτό το μοίρασμα θέσεων εικόνων πράξεων το έχουμε κατατάξει στο "Διάνυσμα" του  "χρόνου" εκείνη η επιβλητική ευθεία που δείχνει σαν να μην καμπυλώνει ποτέ, με τις πλευρές του "αριστερά" "παρελθόν" "δεξιά" "μέλλον" και "κέντρο" "παρόν"..μια "εξίσωση" "ασφαλείας" του νου να προσαρμοστεί και να προσαρμόζεται σε αυτή την τακτική της ζωής..έτσι έμεινε αδρανής, στο κατά ανάγκην χρονικό μοίρασμα σε μια ευθεία χωρίς άκρες που να μη σταματά πουθενά ένα καταναγκαστικό 'εργο, μια αγγαρεία ταυτοποίησης εποχών στης ευθείας το νήμα..ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος χωρίς ουσία σταθερών εικόνων αφού όλα χάνονται σε ένα αιώνιο παρελθόν μιας και η κίνηση αφήνει πίσω μνήμες δηλαδή ονειρικές εικόνες που προσπαθούμε να σταθεροποιήσουμε με το νού μας, αυτό το περίπλοκο ηλεκτρικό βουνό νευρωνικών κυκλωμάτων..αν αλλάζαμε πορεία σκέψης(αφού όλα από εκεί προέρχονται) και αλλάζαμε η σπάγαμε λίγο αυτήν την άκαμπτη ευθεία σε έυκαμπτη με τρόπους που ακύρωναν  τους φραγμούς που επιβάλλαμε αγνοώντας το επίσημο χρονικό διάνυσμα, ίσως και να ερχόμασταν αντιμέτωποι με κάτι σοκαριστικά τρομακτικό ( όχι με το στριφνό επιστημονικό ιερατείο 'ετσι και αλλιώς αυτό αυτοακυρώνεται στην κούρσα των θεωρημάτων που αλλάζει συνεχώς)..  υπάρχει πληθώρα από παράξενες εμπειρίες της πραγματικότητας που έζησαν άνθρωποι όταν έγινε με υπέβαση είτε εκούσια είτε, όταν για έναν άγνωστο λόγο ο χώρος ζωντανεύει και κάνει διακρίσεις..εξαφανίσεις, διπλότυπα εαυτών(ταυτόχρονα σε δυο σημεία του χώρου, τρανταχτό παράδειγμα της αρχαιότητος είναι η εμφάνιση του Πυθαγόρα σε δυό μέρη Μεταπόντιο, Ταυρομένιο) ξαφνική μεγάλη κάλυψη αποστάσεως (χωρίς να είναι σε θέση να αντιληφθεί "το θύμα" πως ΄'εγινε ) χάσιμο χρόνου σε σημεία που είναι σαν σταθμοί "εκκινήσεως" αλλαγές στο οπτικό πεδίο χωρίς να υπάρχει εμφανής χρονική επέμβαση(με τα μέτρα που την βιώνουμε) και άλλα περίεργα όπου δείχνει ότι ο χωροχρόνος σαν πρόγραμμα παραβιάζεται ασύστολα και χωρίς διακρίσεις.................αν αυτή η πολυπόθητη(για λίγους τελικά) υπέβαση συμβαίνει όταν ο χρόνος μηδενίζεται και στο πεδίο της μνήμης μένουν μόνο οι ΕΜΠΕΙΡΊΕΣ σαν πίστες(πεδία όπου ο ενδιαφερόμενος ΖΕΙ αυτό που ηθελημένα ζητά) τότε τι συμβαίνει; Γιατί θα πρέπει να μετράω χρόνο που θα με ωφελήσει; Μήπως τα μέτρα οι χρονικές αποστάσεις είναι μια όμορφη παγίδα όπου τη θέση της θα πρέπει να πάρει η επεξεργασία εμπειριών σε όλο αυτό το χρονικό διηνεκές; Αν όλα ανήκουν στο παρελθόν γιατί να μην ανήκουν και σε ένα ΜΕΛΛΟΝ που είναι εδώ και το ΜΗΝΗΜΟΝΕΥΟΥΜΕ σαν παρελθόν; Όλα είναι ένα  απίθανο  πιθανό σενάριο εγκεφαλικών συνάψεων αλλά μιας και το εμπειριών πεδίο δουλεύει ανεξάντλητο κάπου κάπως  κάποτε (κάποιοι από εμάς) χαθούν σαν τα ξωτικά σε ΄'αλλους χωρους και χρόνους..........Γ.Α.

Χρώματα και σχέδια στο μυστήριο..

Η πραγματικότητα μας  το οπτικό μας πεδίο στον βίο που διανύουμε μας κάνει να κοιτάμε, άλλοτε σε πλάνα και εικόνες που αγαπάμε, σε αντικείμενα που μας συντροφεύουν επί συνεχή βάση, που η συντροφιά τους μας κάνει να αισθανόμαστε υπέροχα και έτσι να τα αναζητούμε όταν κάπου χρειαζόμαστε την θαλπωρή της παρέας τους..άλλοτε προσπερνάμε εικόνες και πράγματα που έτσι αδιάφορα μιας και δεν μας προκαλούν τίποτα..μερικές φορές το βλέμμα μας θα πέσει κάπου σε κάποιο αντικείμενο που η όψη του  το σχέδιό του μας κάνει να προσπαθούμε να μπούμε στο μυαλό του σχεδιαστή του, το γνωρίζουμε πολύ καλά το αντιγράφουμε προς πάσα λεπτομέρεια τις άκρες του, τα μέρη του τις εικόνες του τα σκαλίσματα, σαν να επικοινωνούμε άμεσα με τον δημιουργό του. ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΈΡΟΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ θέλουμε να το αντιγράψουμε η να αναπαράγουμε ένα παρόμοιο έτσι, για να του δώσουμε την αξία που του αξίζει .

Μας ακολουθεί συνέχεια έχει γίνει ένα με μας είναι το αντικείμενο που αγαπάμε πλέον και έχει γίνει μέρος της ζωής μας...και εκεί που νομίζουμε ότι το γνωρίζουμε τόσο καλά ώστε και με κλειστούς οφθαλμούς να το αντιγράφει η μνήμη μας ξάφνου σε μια ανύποπτη στιγμή διαπιστώνουμε ΚΑΤΙ ΝΕΟ σαν μια αόρατη παρέμβαση να προσπέλασε την απτή πραγματικότητα και να άφησε και αυτή την υπογραφή της με ΝΕΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑ..μια σφραγίδα ένα δώρο από το άγνωστο μια παρουσία ένα μήνυμα ότι κάτι είναι κοντά μας  σε ένα χαοτικό παιχνίδι μαγικών τρικ, σαν ένα εξωκοσμικό δώρο σε μια εικόνα που κάτι της έλειπε και το βρήκε..σαν ένα συμπαντικό δίκτυο επικοινωνίας να άκούει σκέψεις και όνειρα και ανταποκρίνεται..σε στιγμές ανύποπτες σαν να έχουμε αόρατους οδηγούς..το σοκ στους αιθεροβάμονες ξεπερνιέται εύκολα (είναι σαν να είναι μέρος της πνευματικής τροφής τους) πιθανότατα πολλοί από αυτούς να έχουν και άλλα σημάδια που θα τους κάνει να είναι θετικοί σε αλλαγές και γεγονότα που θα τους είναι σαν γνώριμα από την πρώτη στιγμή. Κάποιοι που δεν θα είναι έτοιμοι ίσως να μπερδευτούν με μια παράξενη πινελιά της πραγματικότητας.Αλλά το ερώτημα παραμένει "αν κάτι μας παρατηρεί δεν θα ήταν πιο εύκολο να δείξει την παρουσία του σε κάτι που αγαπάμε και το έχουμε αντιγράψει με κάποιο τρόπο στις αποθήκες της σκέψης;" Αν απαντήσουμε καταφατικά, τότε τι πιο απλό να μας δείξει- αυτό που μας νοιάζεται -ότι είναι κοντά μας σαν ένας φύλακας άγγελος από πολύ μακριά και συνάμα κοντά όταν με παράξενους ρυθμούς οι αποστάσεις μηδενίζονται...και είναι τόσο έντονο το φαινόμενο της υπογραφής που στο φωνάζει έστω  και με αυτόν τον τρόπο..στο κάνει να φαίνεται τόσο απόκοσμο που δεν συνάδει με την αρχική εικόνα του σχεδίου, μια ζωγραφιά εκλεπτυσμένη από τις εσχατιές του σύμπαντος που με τον δικό της πρόσωπο μας δείχνει δρόμους και οδούς μέσα από το μυστήριο των κοσμικής κίνησης που δεν σταματά να σχεδιάζει να καλεί να προστάζει να δείχνει το στίγμα της σε μια πλάση που ούτε καν, μπορούμε να είμαστε σίγουροι το πότε θα αλλάξει σε ένα καμβά μυστηρίου που όλα είναι πιθανά..............Γ.Α.   

Επισκέπτης στου Μορφέα το πανόραμα........(φαντασία)

Παράλληλοι κόσμοι και δίοδοι επικοινωνίας διαφορετικών όντων. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας  έχουμε καταγραμμένα διάφορα συμβάντα ενόχλησης  του ανθρώπου από όντα που είτε εμφανίζονται με τα ίδια χαρακτηριστικά είτε με άλλα τα δικά τους ίσως αληθινά..επίσης υπάρχει το φαινόμενο της ψυχικής επίθεσης όπου στην διάρκεια του ύπνου εμφανίζεται ον διαφορετικού φύλλου και επιτίθεται με την πρόφαση της ένωσης για να ρουφήξει ενεργειακά τον "ενδιαφερόμενο" και έπειτα σταδιακά να αδυνατίσει  με άσχημα αποτελέσματα. Στον μεσαίωνα είχε καταγραφεί αυτό το φαινόμενο και του είχαν δώσει αντίστοιχη ονομασία έπειτα στην σύγχρονη εποχή πήραν άλλη μορφή και εξήγηση αλλά το φαινόμενο παραμένει, αναβαθμίζεται αναλόγως τις πεποιθήσεις μας και ανταποκρίνεται χωρίς διαπραγματεύσεις....     

εμφανίζεται "χτυπά" με αυξομειώμενες εντάσεις....     

                                                                         

                                                                         

Ο ύπνος είναι μια οδός όπου η συνείδηση δίνει την "σκυτάλη" στην φαντασία να οδηγήσει τον ταξιδιώτη σε μέρη ανεξερεύνητα σε μέρη που ίσως, να έχει περάσει από εκεί και να έμειναν βαθιά χαραγμένα σε αρχεία αιθερικά σε πλευρές που σαν κάστρα άφησαν κάποιες πόρτες μισάνοιχτες να μπαινοβγαίνει ο ενδιαφερόμενος σε αγαπημένα του αγεωμέτρητα νησιά παραμυθιού και έμπνευσης..αλλά καμιά φορά όπως το φως της χιονάτης αντιμετώπισε την αλαζονεία της αποκρουστικής μάγισσας, με τον ίδιο τρόπο ο "ύπνοναύτης" των ονείρων δέχεται την αρνητική παρουσία και έπειτα την επίθεση της,  όπου σαν φρουρός αντιστέκεται στις μισάνοιχτες πόρτες είτε σαν επισκέπτης που εγκλωβίζει το θύμα του σε περιπέτειες.  Στον κόσμο των ονείρων υπάρχει μια κακιά νεράϊδα με κόκκινα μαλλιά όπου εμφανίζεται σαγηνευτική, πλανεύτρα μα συνάμα απόκοσμη όταν ξεδιπλώνονται οι προθέσεις της θέλει κάτι να σου πάρει, μα όταν δεν μπορεί, παλεύει εξοντωτικά να σε αδρανοποιήσει-όπως η σκιώδης εμφάνιση του περιβόητου "καταχανά" βρυκόλακα που κολλάει επάνω σου σαν βδέλλα της κόλασης μέχρι να κοκαλώσει χωρίς να μπορείς να κινηθείς- αν προλάβεις και της πιάσεις τα χέρια και επανέλθεις στην εγρήγορση καλώς..αν όμως σε μαγέψει και τη  ερωτευτείς ποιός ξέρει που και πως θα είσαι μετά.............Γ.Α.