Υποκειμενικός χρόνος...

Στον χώρο που κινούμαστε έχουμε ως ορόσημο τις εμφανείς τρεις διαστάσεις που μας ακολουθούν σε όλες τις δραστηριότητές μας, το μήκος πλάτος και ύψος.Όσο επεκτείνονται, η κίνησή τους εκφράζει και την τέταρτη διάσταση τον χρόνο..έτσι την ονομάσαμε έτσι την αισθανθήκαμε με αυτόν τον τρόπο μετράμε αποστάσεις εποχές μήκη και πλάτη και αλλαγές της πραγματικότητας(από δικές μας παρεμβάσεις) που μας περιβάλλει. Ο νους μας στην προσπαθειά του να σταθεί επάξια σε αυτές τις αλλαγές της φύσης και η συγκεκριμένη δομή του σώματος που έχουμε οριοθετεί με αυτές τις σταθερές αυτά που βλέπει και κρίνει..σε αυτό το "παιχνίδι" της φθοράς και γένεσης των σωμάτων είτε αυτά ανήκουν σε μεγάλα μεγέθη  όπως τα ουράνια σώματα είτε σε μικρά όπως τα άνθη και όλη η έμβια ύλη του βιολογικού εκθεσιακού χώρου της γης κυριαρχεί η ΖΕΥΞΗ και η ΔΙΑΙΡΕΣΗ ..είτε έχουμε ένα άνθος είτε έχουμε ένα ον από τη στιγμή που γεννιούνται διαιρούνται, επεκτείνονται  μέχρι το ζενίθ της νιότης τους και έπειτα σταδιακά μαζεύουν,συστέλλονται μέχρι να σβήσουν δίνοντας την θέση τους σε άλλα σε ένα αέναο δρόμο εναλλαγών..σε αυτό το μοτίβο κινούνται και οι εποχές της ανθρώπινης δραστηριότητας δημιουργούν, έπειτα εκφυλλίζονται και κάτι άλλο παίρνει την θέση προβολής. Όλο αυτό το μοίρασμα θέσεων εικόνων πράξεων το έχουμε κατατάξει στο "Διάνυσμα" του  "χρόνου" εκείνη η επιβλητική ευθεία που δείχνει σαν να μην καμπυλώνει ποτέ, με τις πλευρές του "αριστερά" "παρελθόν" "δεξιά" "μέλλον" και "κέντρο" "παρόν"..μια "εξίσωση" "ασφαλείας" του νου να προσαρμοστεί και να προσαρμόζεται σε αυτή την τακτική της ζωής..έτσι έμεινε αδρανής, στο κατά ανάγκην χρονικό μοίρασμα σε μια ευθεία χωρίς άκρες που να μη σταματά πουθενά ένα καταναγκαστικό 'εργο, μια αγγαρεία ταυτοποίησης εποχών στης ευθείας το νήμα..ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος χωρίς ουσία σταθερών εικόνων αφού όλα χάνονται σε ένα αιώνιο παρελθόν μιας και η κίνηση αφήνει πίσω μνήμες δηλαδή ονειρικές εικόνες που προσπαθούμε να σταθεροποιήσουμε με το νού μας, αυτό το περίπλοκο ηλεκτρικό βουνό νευρωνικών κυκλωμάτων..αν αλλάζαμε πορεία σκέψης(αφού όλα από εκεί προέρχονται) και αλλάζαμε η σπάγαμε λίγο αυτήν την άκαμπτη ευθεία σε έυκαμπτη με τρόπους που ακύρωναν  τους φραγμούς που επιβάλλαμε αγνοώντας το επίσημο χρονικό διάνυσμα, ίσως και να ερχόμασταν αντιμέτωποι με κάτι σοκαριστικά τρομακτικό ( όχι με το στριφνό επιστημονικό ιερατείο 'ετσι και αλλιώς αυτό αυτοακυρώνεται στην κούρσα των θεωρημάτων που αλλάζει συνεχώς)..  υπάρχει πληθώρα από παράξενες εμπειρίες της πραγματικότητας που έζησαν άνθρωποι όταν έγινε με υπέβαση είτε εκούσια είτε, όταν για έναν άγνωστο λόγο ο χώρος ζωντανεύει και κάνει διακρίσεις..εξαφανίσεις, διπλότυπα εαυτών(ταυτόχρονα σε δυο σημεία του χώρου, τρανταχτό παράδειγμα της αρχαιότητος είναι η εμφάνιση του Πυθαγόρα σε δυό μέρη Μεταπόντιο, Ταυρομένιο) ξαφνική μεγάλη κάλυψη αποστάσεως (χωρίς να είναι σε θέση να αντιληφθεί "το θύμα" πως ΄'εγινε ) χάσιμο χρόνου σε σημεία που είναι σαν σταθμοί "εκκινήσεως" αλλαγές στο οπτικό πεδίο χωρίς να υπάρχει εμφανής χρονική επέμβαση(με τα μέτρα που την βιώνουμε) και άλλα περίεργα όπου δείχνει ότι ο χωροχρόνος σαν πρόγραμμα παραβιάζεται ασύστολα και χωρίς διακρίσεις.................αν αυτή η πολυπόθητη(για λίγους τελικά) υπέβαση συμβαίνει όταν ο χρόνος μηδενίζεται και στο πεδίο της μνήμης μένουν μόνο οι ΕΜΠΕΙΡΊΕΣ σαν πίστες(πεδία όπου ο ενδιαφερόμενος ΖΕΙ αυτό που ηθελημένα ζητά) τότε τι συμβαίνει; Γιατί θα πρέπει να μετράω χρόνο που θα με ωφελήσει; Μήπως τα μέτρα οι χρονικές αποστάσεις είναι μια όμορφη παγίδα όπου τη θέση της θα πρέπει να πάρει η επεξεργασία εμπειριών σε όλο αυτό το χρονικό διηνεκές; Αν όλα ανήκουν στο παρελθόν γιατί να μην ανήκουν και σε ένα ΜΕΛΛΟΝ που είναι εδώ και το ΜΗΝΗΜΟΝΕΥΟΥΜΕ σαν παρελθόν; Όλα είναι ένα  απίθανο  πιθανό σενάριο εγκεφαλικών συνάψεων αλλά μιας και το εμπειριών πεδίο δουλεύει ανεξάντλητο κάπου κάπως  κάποτε (κάποιοι από εμάς) χαθούν σαν τα ξωτικά σε ΄'αλλους χωρους και χρόνους..........Γ.Α.