Οι άνεμοι του Μόντροτον

"Από τον Αλκγόλ ως τον Εράγκορν ένα κομμάτι δρόμος και από την Όλιαμ ως την Αλκιώνη μιά πνοή αγέρα"                     Οι αστερισμοί σαν ουράνιοι χάρτες έχουν και εκείνοι τους δικούς τους θησαυρούς μόνο που η ανεύρεση δεν γίνεται  από τις τεράστιες αποστάσεις της όρασης των φακών, η των οφθαλμών, που θαμπώνονται από τις δέσμες φωτονίων στους διαδρόμους εκκίνησης όπου ξεκινούν. Εκείνοι είναι σαν ένα μυστικό σύνθημα που ξετυλίγει ένα κουβάρι μυστικής επικοινωνίας κάτι σαν κλειδί που υπάρχει στην γλώσσα αλλά κρυμμένο μέσα στις παραλλαγές των ήχων. Στους δρόμους της Γης οι δονήσεις αρχίζουν τον πανηγυρικό τους χορό με τα αερικά να στριφογυρνούν σαν ενδείξεις παρουσίας μιας άλλης γλώσσας που μιλούν εκεί στους τόπους των Υάδων. Κάπου στην ζώνη του Ωρίωνα στριφογυρνούν τα αερικά των εδώ στοχασμών και λέξεων που ζητούν κάπου να αράξουν όπως το κλείστρο ενός φωτογραφικού φακού. Συνθήματα, παρασυνθήματα, λέξεων και πράξεων που σαν δημιουργημένα ρεύματα κυριαρχούν σε μια κοσμική ροή ενός συμπαντικού ταξιδιωτικού γραφείου που τα εισιτήρια είναι η ίδιες οι λέξεις..αγκαλιάζουν όλους τους τόπους όλες τις πορείες και οι περιηγητές αντικατοπτρίζονται σε άλλες άκρες σαν σημεία προορισμού και αφετηρίας. Οι εισπράκτορες των δρόμων δεν ζητούν το κόμιστρο παρά μόνο την αγαθή εσωτερική παρόρμηση. Ήταν κάποτε οι σοφοί του Άραγκορν και έπειτα οι φρουροί των περασμάτων. Δεν χαρίζονται από πονηρές προθέσεις και αεροβατούν στα κοσμικά σταυροδρόμια σαν αερικά η απότομες δίνες στο διάβα των πλασμάτων. Στα χρυσοκύανα παλάτια της Όλιαμ υπήρχαν οι παράξενοι γρίφοι στολισμένοι σε κάθε πύλη και πέρασμα "Αιτίες των προθέσεων λέξεις των περασμάτων οι άνεμοι του Μόντροτον χορεύουν εδώ μα και εκεί".."ορμή ορμή στροφορμή άνεμοι του Μόντροτον μια εκεί μια εδώ" Στον Αλγκόλ οι πόλεις είχαν τις ονομασίες των ανέμων πριν τις εγκαταλείψουν. Στην Γη έμειναν ξεχασμένες σε παραδόσεις και παλιά γραπτά μα αυτό δεν τους έδιωξε παραμένουν ισχυροί δυνατοί και αποκαλύπτονται σε  εκείνους που το βλέμμα τους απλανές, αλλά σταθερό στις προθέσεις αποκοιμίζει την μέρα και θαμπώνει την νύχτα......Γ.Α.

Ροές στην άκρη της Δύναμης...

Υπάρχουν πτυχές τις ανθρώπινης ύπαρξης βγαλμένες από μεταξωτούς δρόμους, στρωμένους με πέτρες που στις άκρες τους οι συμβολισμοί στροβιλίζονται σαν ριγμένα χαρτάκια. Μόνο που αυτά, δεν τα παίρνει ο άνεμος καραδοκούν σαν επτασφράγιστο μυστικό σε αυτούς που ζητούν τον άνεμο όπως τον αγέρα που κτυπά το πρόσωπο σε μια θαλάσσια διαδρομή. Αυτά τα περίεργα σημάδια το μόνο που τα αγγίζει είναι η σκόνη των οδοστρωμάτων μέχρι να την εξαφανίσει η σκούπα κάποιου άσημου οδοκαθαριστή του δήμου. Παραταγμένα σε ιδιαίτερες γεωμετρικές προόδους χαράζουν έναν άλλο κώδικά στης πόλεως τον χάρτη. Σε αυτούς τους ονειρεμένους δρόμους εκπέμπουν την αίγλη τους καταστήματα και μέρη ψυχαγωγίας με έναν φωτισμό άγνωστο, παραλλαγές σε κωδικούς χρωματισμούς και όλη η ατμόσφαιρα είναι σαν να σταματά ο χρόνος...."που να βρίσκονται οι Ελικωνιάδες μούσες.. μέσα στο ξέφωτο προβάλουν μεθυσμένες σε έναν ερωτικό παροξυσμό..." όταν τους βαδίζεις αισθάνεσαι σαν ένας απόκρυφος μαγνήτης να σε παρασέρνει σε στάσεις ανείπωτης ευτυχίας. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις είναι πέρα από τις δυνατότητες του μυαλού να εξηγήσει μετά από κάποιο σημείο..μόνο βιώνει την άγνωστη ροή να τον παρασέρνει σε στάσεις και μεταστάσεις του νού του, παραλλαγές προσώπων, χαιρετισμοί,  τους είσαι γνωστός κάπου από παλιά συμβόλαια και υπογραφές. Δεν χορταίνεις να βαδίζεις σε αυτό το φαντασιακό καμβά των πόλεων των παλαιών αρχιτεκτόνων. Είναι τόσο έντονα τα σημάδια τους που τα νέα κτίρια ακολουθούν σαν ζωντανά το κάλεσμα των προκατόχων τους. Όπου και να μπείς  αισθάνεσαι ότι όλοι σε γνωρίζουν σαν όλα να παίζουν ένα μυστικό παιχνίδι και εσύ να το απολαμβάνεις αμέτοχος. "Ελικωνιάδες μούσες των μυστικών ταγμάτων εταίρες δαδούχες". Βαδίζεις ανέμελα και όλο πιο χαμένος σε σκέψεις και παρορμήσεις αφήμενος σε αυτή την μυστική ροή χωρίς αντιστάσεις η κάτι που να σε έκανε να έχεις αμφιβολίες σε αυτούς τους λαβυρίνθους που εξουσιάζουν την φαντασία σου.Όπου θα σταματήσεις να αγναντεύεις, οι εικόνες που αντικρίζεις πλουτίζουν τις πηγές της εσωτερικής σου υπόστασης όλο πιο δυνατά όλο και πιο αιθερικά σαν να άνοιξαν οι πύλες της αντίληψης. "Ελικωνιάδες μούσες εσείς που τον κόσμο κυβερνάτε χορεύοντας σαν τις Νεράϊδες της Σεβίλλης"..ξάφνου σταματάς από κάποιο άλλο ένστικτο σε ένα από τα περίφημα καφέ καταστήματα και μπαίνεις να απολαύσεις την συντροφιά ενός ροφήματος.Η ζωντάνια στα πρόσωπα των παρευρισκόμενων "κερνάει" την συνείδηση με περισσότερη λαγνεία στο να αναζητά ακόμη περισσότερο όνειρο ακόμη περισσότερο φαντασιακή ανάσταση της ηδονής που θεριεύει στον κόσμο του υποσυνείδητου άναρχου χορού των σκέψεων. Αναγεννησιακοί πίνακες στολίζουν την κάθε πλευρά αυτών των θαυμαστών κτισμάτων πλουτίζοντας με μια ακόμη ώθηση την αναζήτηση.Οι μορφές δείχνουν ζωντανές τις παρατηρείς να σε καλούν σε κάτι που γνώριζες από άλλες περιπλανήσεις, το άγγιγμα εκείνο το μαγικό περίτεχνο άγγιγμα που ηλεκτρίζει συθέμελα το είναι σου.."Ελικωνιάδες μούσες..οργιάζουν σε μέρη καλά κρυμμένα από τους θνητούς" κοντοστέκεσαι σαν υπνωτισμένος πάνω από ένα άδειο τραπέζι έπειτα παρατηρείς κάποιο άλλο να βάλεις το στίγμα σου, την θέση σου, όπου όλο αυτό θα είναι το δικό σου παραμύθι σε ένα επιμύθιο που δεν έχει τελειωμό.Η παρουσία σε αυτά τα μέρη σου δίνει την εντύπωση ότι λαμβάνεις μέρος σε τελετουργίες και εκδηλώσεις με αφετηρία τους αγωνιώδεις περιπάτους και όλη η ατμόσφαιρα θυμίζει κάτι από παγανιστική Ρώμη με απόχρωση τα θορυβώδη Σατουρνάλια. Συνεστιάσεις κομφούζιο παραλλαγές χρωμάτων και ήχων παρηκμασμένα περίπτερα με τους ιδιοκτήτες να σε κοιτούν υπνωτισμένοι χωρίς να τους ενδιαφέρει το τι θα ζητήσεις. Αυτές τις διαδρομές δεν θα τις άφηνες με τίποτα εκτός και αν σε βγάλουν στις άλλες πλευρές των συνόρων τους. Κάθε γωνιά τους κρύβει μια πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας φαντασμαγορικό σόου από τα παιχνίδια μιας αποκαλυμμένης Ίριδας..."Ελικωνιάδες μούσες των απόκρυφων χορών και των μυστικών ενώσεων". Φωτισμένες βιτρίνες μουσικών βραδιών σε ταξιδεύουν σε ένα απεριτίφ γνωριμιών σαγηνευτικών ήχων και μιας μύησης που όλο και πιο πολύ σε φέρνει προς το κέντρο της περιστροφής της. Εστιάζεις στους τραβαδούρους που λικνίζουν τα δάκτυλά τους στην μουσική περιοδεία των οργάνων τους και αφήνεσαι, να παίζει τον δικό του ρυθμό το ποτό στο στόμα σου, απολαμβάνοντας όλο αυτό το μεγαλείο στης όρασης την γιορτή. Βλέμματα ομιλίες όλα δείχνουν ότι πέρασες ένα κατώφλι άλλης εποχής άλλου χρόνου άλλου τόπου συνεπαρμένος από κάτι που δεν μπορείς να εξηγήσεις ακόμα. Όλοι σε κοιτούν περίεργα σαν να θέλουν να μπουν στον κυκεώνα των σκέψεων που ταλανίζουν το είναι σου. Ενδεχομένως, γνωρίζουν και βεβιασμένα παρατηρούν το πόσο βαθιά μπαίνεις μέσα στα επίπεδα του όλου σκηνικού.."Μάσκα των στεναγμών κάλυμμα των προθέσεων αυλαία των απόκρυφων κινήσεων πόσες φορές σε άφησα μα πόσες φορές σε ξαναβρήκα" Απομονωμένος πλέον, αφήνεις το μουσικό μέρος των περιπλανήσεων και ξαναβγαίνεις να περιπλανηθείς στην χρωματισμένη ατμόσφαιρα της πόλης στα σταυροδρόμια της στις γωνίες της να παρατηρήσεις ολοένα λεπτομέρειες που αχνοφαίνονται σε κάθε πλευρά της γεωμετρικής συνοχής που την αγκαλιάζει σε ένα τέμπο αρχιτεκτονικό. Αριθμοί λέξεις πρόσωπα αντικείμενα ένα γεωμετρικό ψηφιδωτό σε μια πορεία ανεύρεσης ενός χαμένου κώδικα η ενός χαμένου κλειδιού αναζήτησης..."Ελικωνιάδες μούσες με την ηδονική φωνή σας σαγηνεύετε όποιον σας ακούει"..Έπειτα μένει η σιωπή να σε συνοδεύει σε όλη την πορεία μιας μύησης απόκρυφης, στρωμένη από ησυχία και ακούσματα...Γ.Α.