Αναπνοή..

Αέρας, ένα αόρατο υλικό το αισθανόμαστε καθώς αναπνέουμε  αγγίζει το σώμα μας τις οδούς των σπηλαίων του κατακάθεται και ανανεώνει τους πνεύμονες σε μια συνεχή κίνηση όπου το είναι του μετουσιώνει  τη ζωή να συνεχίσει. Αναπνέω στην αρχαία διάλεκτο ΑΤΜΕΩ δύναμαι να παίρνω τον ΑΤΜΟ της πλάσης για να ζω, ο εαυτός μου να υπάρχει σαν ΑΤΜΑΝ(εαυτός σανσκριτικά) σαν ΑΤΜΑ ψυχή που αναζωογονείται σε αυτήν την πραγματικότητα που βιώνει..είναι σαν ένα άλλο ενεργειακό συμβόλαιο που μετά την τροφή δίνει και αυτό την απαιτούμενη ώθηση στο να υπάρχουμε. Αν είχαμε την δυνατότητα τα την ελέγξουμε στις διάφορες διαφοροποιήσεις αυξομειώσεις  του ρυθμού που την εξασκούμε ίσως να παρατηρούσαμε ότι αυτό το θαύμα να έχει τον τρόπο να μας αλλάξει. Το σώμα υπακούει στην παρουσία της ακόμη και η καρδία απαντάει με το δικό της ρυθμό στα σήματα που δέχεται σαν να μας λέει ανάπνεε σωστά και μεταλλάξου έπειτα Μια ηχητική χορωδία που δεν ακούμε επιλεκτικά αλλά μας αισθάνεται εκείνη. Ενας γλυκός αέρας που κλείνουμε σαν Ηρακλείδες από το ΑΗΡ και ΚΛΕΙΝΩ και μας ζητά να κάνουμε τους άθλους του σώματος να καθαρίσει να δυναμώσει σε μια νέα εικόνα ήρωα, ενός υπεργιόγκι που πέταξε σε νέες πλευρές ύπαρξης .Αν υπήρχε μέτρο στο αναπνέω στο ζω από αυτό το δώρο ενέργειας που δεν ζητά ανταλλάγματα μπορεί να υγιαίναμε από μόνοι μας σε ένα δημιουργικό κύκλο αναγέννησης και φώτισης. Αήρ μια πηγή  που είναι τόσο κοντά μας μα ξεχάσαμε και την απομακρύναμε ζητώντας άλλα ανταλλάγματα ύπαρξης, άλλα πράγματα για να γεμίσουμε την ύπαρξη και γίναμε άδειοι όπως και οι ψυχές μας....Γ.Α.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         Αν αναπνέαμε όπως αρμόζει όπως οι θεοί τότε τι νέους ορίζοντες θα ψάχναμε;.... 

Σιωπή..

Μια απόκοσμη σιωπή κυριαρχεί υπό την ορμή των κινήσεων της φύσεως...τελικά όλα μέσα στη σιωπή συμβαίνουν και σαν ειρωνεία δεν έχουμε μάθει ακόμα να τα ακούμε. Ο άνθρωπος μέσα στην απελπισία του να πειστεί έπλασε τις θρησκείες να τον ακολουθούν εκείνες πιστά σε ότι ειρωνικό εκείνος (έπειτα με τη σειρά του) εφεύρισκε στις κινήσεις της υποκρισίας του. Υποκρισία και πιστεύω, σε κάτι που ίσως, κάπου, κάποτε, μπορεί και να το βρει αλλά, και να μην θέλει τελικά να το βρει αφού τα ένστικτα είναι ανίκητα στην δική τους φύση.. και στο τέλος αποτελειώνει την ίδια του την ύπαρξη κυριαρχώντας σε αδύναμους και κατά κόρον στον ίδιο του τον εαυτό αφού στο επίλογο του το μόνο που μένει είναι η σιωπή της καταστροφικής του λαγνείας..όλα τα θέλω εκφρασμένα στην κόλαση των σκέψεων της δόξας και τις απελπισμένης προσπάθειας του να υπάρχει αγνοώντας σαν 

αφέντης (του πεπερασμένου βίου του) την φθορά που τον σβήνει απροκάλυπτα και χωρίς συμβόλαια για το μετά..γιατί ποιός έφερε διαπιστευτήρια για αυτό το περίεργο μετά όταν το εδώ το έχει ήδη κλείσει με τα θέλω του; Και ποιός αντιπρόσωπος από το υπερπέραν(από αυτούς που κολακεύεται ότι “βρήκε”) έδωσε υποσχέσεις παρά μόνο ο αέρας των λέξεων;..είναι τόσο ειρωνικός ο κόσμος(σύμπαν) που μόνο για τις λέξεις των ανθρώπων δεν ενδιαφέρεται πιθανόν και οι πιο πολλοί από αυτούς που υπόσχονται, στο τέλος βαριούνται και βάζουν άλλους, για αυτό και οι διαδοχές που λένε..αυτό εκείνο το άλλο, ναι αλλά έτσι, κάπως στο περίπου και στο τέλος οι εξ’αποκαλύψεως αλήθειες μορφώσεις παραμορφώνονται σε απανωτά χτυπήματα της απόκοσμης σιωπής που σαν ένας άλλος κόσμος τους επισκέπτεται χωρίς ταγούς και επιβήτορες της δόξας, χωρίς συμβόλαια με τον οποιονδήποτε απατεώνα της αλήθειας χωρίς να δώσουν συγκατάθεση προσαρμογής, γιατί θα υποστούν συνέπειες ενός ψυχολογικού καταναγκασμού.....

Όλα τα περίεργα συμβάντα που στην ροή της ιστορίας  έχουν συμβεί στην ανθρωπότητα έχουν γίνει στη μυστήριο της σιωπής, σιωπής χωρίς τους περίφημους αντιπροσώπους χωρίς φιέστες και γιορτινές βλακείες χωρίς δεσμεύσεις και διαπιστευτήρια. Όλα έγιναν σαν ένα κέλευσμα ενός άλλου απόκοσμου μυστικού δείπνου που ελοχεύει σε κάθε βήμα σε κάθε περίπατο της απορίας που ακολουθεί όλους (όσους τουλάχιστον) αμφισβητούν τα σίγουρα ..σε οποιονδήποτε τομέα των σίγουρων η ανθρωπότητα απέτυχε........Γ.Α.(η σιωπή)

Νους ορά..

ΝΟΥΣ ΟΡΑ ΚΑΙ ΝΟΥΣ ΑΚΟΥΕΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΥΦΛΑ ΚΑΙ ΚΩΦΑ ....Επίχαρμος 530-440 π.χ                                                                                                                                                                                          Υπάρχουν στιγμές που σε κατάσταση εγρήγορσης και ύπνου, η χαλάρωσης σε ορισμένους ανθρώπους και ενώ οι οφθαλμοί είναι κλειστοί να έρχονται εικόνες στο νου σαν μια εσώκλειστη οθόνη να ανοίγει και να δείχνει εικόνες είτε του χώρου που βρίσκονται είτε άλλου άγνωστου χώρου. Επίσης υπάρχουν  περιπτώσεις περιστατικών που ο νους παρατηρώντας ανθρώπους έχει την δυνατότητα να ανιχνεύσει το παρελθόν και πτυχές της ζωής που ο παρατηρούμενος αδυνατεί να το κατανοήσει το πως συμβαίνει. Σε Τέτοιου είδους περιστατικά έχουμε μαρτυρίες από μέρη όπου υπάρχει βαθύ το αίσθημα του μοναχισμού .Ανθρωποι που απομονώνονται, και με την πάροδο του χρόνου αποκτούν δυνατότητες που και οι ίδιοι δεν μπορούν να εξηγήσουν. Σε άλλους αυτές οι ιδιότητες είναι έν υπνώση σε άλλους, άγνωστοι μηχανισμοί τους έχουν ενεργούς, σε άλλους ενεργοποιούνται με αλλαγή τρόπου ζωής. Ένα τρανταχτό παράδειγμα που είναι γνωστό από την αρχαιότητα είναι η περίφημη πενταετής σιωπή του τάγματος των Πυθαγορείων και αυτό σε συσχέτιση με άλλες πρακτικές τους έκανε να αποκτούν ιδιότητες και δυνάμεις που ξέφευγαν από τα θνητά και τα γνωστά...Αν ο εγκέφαλος με το αχανές σύστημα των νευρώνων αποτελεί τον αρχιτέκτονα του σώματος τότε τι μπορεί να υπάρχει πριν από αυτόν τον σχεδιαστή που δίνει ηλεκτρικά φορτία και κινεί το σώμα;..τι ρόλο μπορεί να παίζει η παρεγκεφαλίδα και τι οι αδένες και οι ορμονικές εκκρίσεις;..αν υπάρχει αυτή η διαδικασία αλλαγής γιατί να μην μπορεί να υπάρχει και άλλη διαδικασία που να αφυπνίζει κάτι άλλο που υπάρχει ξεχασμένο και απομονωμένο σε κάποιες άγνωστες αποθήκες της μνήμης;....Γ.Α.

Ημιτελείς ρέπλικες

Ανθρώπινη κατασκευή παράξενη διχασμένη σε πόνους και ηδονές, με ανατομία μιας τέλειας γεωμετρίας της χρυσής τομής ένα πεπερασμένο αντίγραφο που είναι καταδικασμένο να παρατηρεί τον ατελή εαυτό του σε σύγχυση, με εξάρσεις αδιεξόδων του νου να παρέρχεται της φθοράς, ψάχνοντας σε αχανή πεδία κυνηγημένο, από την επερχόμενη αναπόφευκτη φθορά του..μια πλασμένη κούκλα από τις σκόνες των άστρων ανακατεμένες σε ενέργειες μαγικών χεριών που τις έδωσαν μορφή και κίνηση να αυτοπροσδιορίζεται και να αυτοκαταστρέφεται γυρίζοντας, πατώντας γερά σε ένα πέτρινο σκάφος ύλης συγγενικό και αυτό από τα ίδια υλικά πανάρχαιο που στα εδάφη του έχει φιλοξενήσει θεούς, αντίγραφα τους..πλάσματα, κατασκευές,ένα ξέφρενο πανδαιμόνιο ακατανόητης δημιουργίας όπου στο τέλος μένουν μόνο η συνεχής ανανέωση της φύσης και ο χορός του ζωϊκου βασιλείου να χάσκει παρατρεχάμενο από την μπόλικη βλακεία της κούκλας που οργιάζει μέρα με την μέρα μέχρι πάλι να ξαναέρθουν οι θεοί να δουν τα χάλια που 'αφησαν η να ξαναβγάλουν τα σχεδιά τους σε νέους σχεδιασμούς αντιγράφων μήπως και έτσι κάποιο από αυτά γίνει καλύτερο...                

Παρατηρώντας προσεκτικά την κούκλα άνθρωπο βλέπουμε  τις ατέλειες του, σαν οι σχεδιαστές να ήθελαν στα γρήγορα μια μηχανή παραγωγής χωρίς πολλά πολλά στις "ρυθμίσεις," στο μενού εκκίνησης, να αναπαράγεται μέχρι να σβήνει αποτελούμενο από μια στάχτη υποκρισίας στα κύτταρά του με ειρωνικά χαμόγελα θεικά υποσχόμενα στην δουλική φύση του ανερχόμενο και παρερχόμενο να εξέρχεται εκτός της αιθούσης των θεών σαν απόβλητο, αφού έτσι είναι και 'ετσι δείχνει..κάστες σχεδιαστών διχασμένες δεν ήξεραν να διαχειριστούν το "μέλλον"  αυτών των επικίνδυνων βιομηχανών και τις εγκατέλειψαν στην επικείμενη μοίρα τους να τους ψάχνουν η ακόμα και να τους εφευρίσκουν με δικά τους μέτρα αναζήτησης  Όλα δείχνουν να έγιναν βιαστικά σαν να ήθελαν άρον άρον να εγκαταλείψουν αυτήν την περίεργη κούκλα σαν να έβλεπαν ότι θα τους κατάπινε από το σθένος να υπάρχει, να θέλει και αυτή κάτι από την εξευγενισμένη φύση τους.. στο τέλος την φοβήθηκαν  την εγκατέλειψαν την άφησαν μόνη να τους αναζητά πάλι μέχρι την τελική πτώση της ..εκτός και αν οι διχασμένες κάστες επαναπρογραμμάτισαν κάποιες από τις ρέπλικες η κάποια διαβάθμισή τους να έχει μέσα της ένα κώδικά ελευθερίας να ανανεωθεί σε κάτι νέο..Γ.Α.