Διάττοντες..

διάττοντες αστέρες που πέρασαν αφήνοντας χνάρια και εμπνεύσεις,παροδικό ονείρεμα που σε μνήμες μένει και έπειτα χάνεται με τη σειρά του για να έρθουν άλλα φώτα και μνήμες..Γ.Α.

περάσματα...

περάσματα στη ζωή και έπειτα στο θάνατο, τρεφόμαστε με τον θάνατο για να επεκταθούμε ως ζωή και έπειτα το έπαθλο είναι η δική μας σειρά. Παρερχόμενοι και παρατρεχάμενοι σε φιέστες με αρλεκίνους τραμπολίνο, θέατρα και αυλαίες με κρυμμένο τον Πάνα να χασκογελά..αν ο άνεμος είχε φωνή θα άκουγες τη λέξη ΖΉΣΕ και άσε τη βοή να σκιάζει τις θλίψεις..Γ.Α.

Πόλεις..

πόλεις και φώτα, κοσμικά ψηφιδωτά με διαδρομές και εξώστες, στέκια κουλτούρας, με υπόγεια ψυχών που σχεδιάζουν στου χρόνου την ορμή..
Αλλάζουν οι άνθρωποι αλλάζουν και αυτές με τη σειρά τους, άλλοτε μύριζες το μεθυστικό άρωμα των αυλών, σε ένα ξέφρενο παιχνίδι της όσφρησης, τώρα εμπνέεσαι από χρώματα και τον ατελείωτο θόρυβο των μηχανών των λάμψεων και των ήχων.Μεγαλώνουν και όλο γίνονται πιο επιβλητικές, με τα υψηλότερα σημεία να είναι οι αυριανοί εξώστες, όπου οι αυριανοί ένοικοι θα πετούν σε περιοχές που ακόμα περιμένουν....Γ.Α.

Φώτα..

φώτα σε δρόμους, φώτα σαν ψυχές που περιμένουν για αντίκρυσμα.. το ιδιαίτερο αντίκρισμα της μοναχικότητας και όχι μόνο, σημαδούρες της νύχτας και λύχνοι που διαφεντεύουν όνειρα, σε σκουντάν εσώτερα να σχεδιάζεις τους τρόπους σου..Γ.Α.

Το ζαχαρωτό κ' η γραβάτα

Λαός μια λέξη, καμουφλαρισμένο ζαχαρωτό, γλυκαίνει τις ακοές, ξεστομίζεται από εκτυφλωτικά τσογλάνια με το κούρεμα του Κάφκα να προσαρμόζεται στις κεφαλές των ανόητων..και έπειτα, το ανεπαρκές μεταξωτό ντύσιμο να στολίζεται στα πολυτελή μέταλλα που οργώνουν γη θάλασσες και ουρανό της μπίζνας.Των μπουρζουάδων των βραβείων που κρύβουν όρους, δεσμεύσεις και ένα αόρατο σκοινί στη θέση της γραβάτας..κόμπος ο ένας κόμπος και ο άλλος, τα βρίσκουν πολύ καλά μεταξύ τους, γύρω από το λαιμό κάθονται και πιέζουν..υφάσματα και ίνες που κάθονται σε κρεμάστρες και ντουλάπες αλλά και σε κλαδιά όταν τα σώματα νεκρά λιώνουν.Τα ζαχαρωτά και τα υφάσματα, βιτρίνες της υποκρισίας.....Γ.Α.(το ζαχαρωτό κ΄ η γραβάτα)

Γουργουρητό

Γουργουριτά νιαουρίσματα και παρακάλια, χωρίς να το θέλω βρέθηκα ολάκερος με γατοσάλια.
Και εκεί που φοβόμουν τις νυχιές, ξάφνου γέμισα με γρατζουνιές.
Μα τι δόντια είναι αυτά, σαν βελόνια, μα τώρα με δαγκάνουν, και θέλω να είναι αιώνια.
Και εκεί που χάίδευα την μαλλιαρή κάπα, ξάφνου με τύλιξε το ονείρεμα της άρπας.
Όλοι με κοιτούσαν περίεργα για το ξωτικό που μάζεψα, μα τώρα οι ίδιοι το ταίζουν και εγώ εχάζεψα....Γ.Α.(γουργουρητό)

Το μυστικό του Ντρόν..(διήγημα φαντασίας)

    

Πέρα από την Πλειάδα, στις περιοχές των λαμπερών σμαραγδιών και των αιώνιων καταρρακτών

που τα υδατά τους απλώνονται στις ολόχρυσες κατοικίες των Ντρόνιων υπάρχει ένα μυστικό που από την ίδρυση των κοινοτήτων της ομοσπονδίας του Άργκον φυλάσσεται  σαν επτασφράγιστο. 

Οι κάτοικοι παρόλο τις κακουχίες  τους νόμους και τις δεσμεύσεις που

τους είχαν εξαρτημένους από την κυριαρχία των ομόσπονδων κρατών, κατάφεραν να αποβάλλουν 

όλο αυτό το εμπόδιο που τους είχε δέσμιους και υποτελείς .

Σε όλη αυτή την χρονική μετοίκηση, ανέλαβαν τις ευθύνες τους  στο να επιβιώνουν και να εξερευνούν άκρη προς άκρη όλο αυτό το μαγικό μα συνάμα φιλόξενο περιβάλλον.

Η επιμονή τους αλλά και η αγάπη τους σε νέα αλλά και σε γνώριμα πράγματα τους έκαναν πιο χαλαρούς να εφευρίσκουν αλλά και να δημιουργούν.Το πιο κύριο για αυτούς όμως, είναι να έρχονται πιο κοντά στην κατανόηση και αλληλεπίδραση που είχαν με τα αιλουροειδή  της νέας πατρίδας τους.

Τα Γκάτομίνις τους πλησίαζαν και έδειχναν να προσαρμόζονται χωρίς ιδιαίτερη υποστήριξη μαζί τους, σαν να ήθελαν να τους δώσουν κάτι από τον κόσμο τους και το πέτυχαν με προσήλωση και υπομονή.Κατόρθωσαν να τους αντιγράψουν(κατά μια έννοια) τις ιδιοτητές τους και αυτό με τα υγρά του σάλιου τους και τα βακτήρια των οδόντων και των νυχιών τους.Στην αρχή οι ερευνητές νόμιζαν ότι έπαιζαν ανέμελα από την προστασία και την αγάπη που είχαν για αυτά, με επιφύλαξη για τυχόν ασθένειες που θα τους μετέδιδαν από αυτήν την αθώα επαφή.Αλλά μια η παρατήρηση, μια η απορία και το επιστημονικό ενδιαφέρον τους έκανε να δουν τα πράγματα με πιο σοφή προσέγγιση.Με την πάροδο του χρόνου διαπίστωσαν τα πρώτα συμπτώματα  επάνω τους και έμειναν έκπληκτοι με τις δυνατότητες που σταδιακά αποκτούσαν βήμα προς βήμα καιρό με καιρό.Οι πρώτοι είδαν πως τα σωματά τους είχαν μια ελαστικότητα και είχαν φύγει διάφορες βλάβες στο μυοσκελετικό τους σύστημα,άλλοι αισθάνθηκαν να αντιλαμβάνονται εικόνες από αόρατους κόσμους, άλλοι πάλι μπορούσαν να σκαρφαλώνουν άνετα σε δύσκολες επιφάνειες που πριν θα ήταν αδιανόητο να συμβεί.

Στις αρχές το σοκ ήταν σαν ένα μαγικό άγγιγμα να ήρθε από το πουθενά, το ξεπέρασαν και έπειτα προσαρμόστηκαν στις νέες συνθήκες και ορίζοντες που άνοιξε αυτή η επαφή  με αυτή τη μορφή.

Όμως..υπήρχε ένα πρόβλημα με όλο αυτό, δεν έπρεπε να μαθευτεί προς τα έξω κι ιδιαίτερα στους κυρίαρχους και στενόμυαλους αφέντες της ομοσπονδίας.Ήταν τόσο απροσάρμοστοι και εχθρικοί σε ότι περίεργο συνέβαινε και συμβαίνει σε αυτό το μέρος που θα ήταν ικανοί ,να τα ανατρέψουν όλα με μια επικείμενη κάθαρση και εξάλειψη αυτού του θαυμαστού είδους και την σταδιακή περιθωριοποίηση  και γενοκτονία(αν το θεωρούσαν απαραίτητο) των κατοίκων του Ντρόν.

Αποφάσισαν να μείνει όλο αυτό το επίτευγμα μυστικό  με όλες τις τιμές που θα απέδιδαν στις θεότητες αυτών των πλασμάτων με σεβασμό και προσήλωση και  έκριναν ότι η υποστήριξη αυτή θα είχε και άλλες περιπέτειες,όπως εχθροπραξίες με οτιδήποτε και οποιονδήποτε θα έμπαινε εμπόδιο σε αυτό το δώρο που έμελλε να ήταν αυτοί που θα το αποκτούσαν με "συμβόλαιο" την ίδια τους την ύπαρξη...Οι εποχές πέρασαν οι χρόνοι άλλαξαν, μα οι κάτοικοι του Ντρόν έμειναν για πάντα νέοι στην νέα μετάλλαξη που έδωσε ένα νέο είδος, απροσπέλαστο σε ότι παλαιό και εκφυλισμένο υπήρξε πρίν, Το έπαθλο που  επιφύλαξαν τα Γκάτομίνις στους φρουρούς του μυστικού, είναι να παίρνουν οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουν τη μορφή τους........(Γιώργος Αποστολέας 3/11/ 2015)