Tα Μενταγιόν της Όλιαμ......(αφήγηση φαντασίας)

Πανέμορφη στην επιβλητική θέση που κατέχει στις παρυφές των επτά Αστέρων,το μέρος όπου έγιναν οι απαιτούμενες αλχημικές διαδικασίες στο σώμα της ήταν ο κάτοχος των θαυμαστών λίθων που με τις ιδιοτητές τους έγινε ένα συμπαντικό μήλο ερίδων και αψιμαχιών για την αποκτησή τους. Δέσποζε αιώνια από την πρώτη δημιουργία σαν ένα έπαθλο των νικητών. Οι τεχνίτες της άψογοι στην επεξεργασία των κρυστάλλων 'εδωσαν όλη την σοφία τους στα γεωμετρικά σχήματα και την δύναμη των λέξεων ώστε αυτοί να παραμένουν άτρωτοι στις ιδιοτητές τους. Κάποτε σε έναν άλλο χρόνο και άλλα μέτρα Άρχοντες από τον Αλγκόλ επισκέφτηκαν την όμορφη Όλιαμ και ζήτησαν από τους τεχνίτες να τους δώσουν τους λίθους και τα μυστικά τους μα εκείνοι αρνήθηκαν γνωρίζοντας τις πονηρές διαθέσεις τους και τους έδιωξαν από αυτό το ουράνιο βασίλειο. Σοφοί και αλάνθαστοι στο τι θα προέκυπτε αποφάσισαν να καλέσουν όλους τους φύλακες του γαλαξία για να τους προετοιμάσουν για έναν άλλο χρόνο που υπογείως ετοίμαζαν οι Άρχοντες του Αλγκόλ με τα βασίλεια των σκιών. Όταν διαπίστωσαν ότι είναι έτοιμοι να προβούν στις απαιτούμενες  ενέργειες και προετοιμασίες τους έδωσαν τα μενταγιόν της "διαμόρφωσης" όπως τα αποκαλούσαν παράξενα στην όψη τους μπορούσαν να δαμάσουν όλες τις κακές εξάρσεις των κόσμων. Επεξεργασμένα σε τέλεια απόκρυφη γεωμετρία φεγγοβολούσαν ένα πράσινο φως που "κένταγε" κάθε αύρα και κάθε αδιαπέραστο όγκο. Τα μενταγιόν της Όλιαμ ήταν  οι κλείδες στο να καταστρέψουν η να δημιουργήσουν ήταν το μυστικό που γνώριζαν όλα τα βασίλεια του γαλαξία και έπρεπε να τα ορίζουν μόνο εκλεκτοί και μόνο εκείνοι που γνώριζαν τα βασίλεια των σκιών στις άλλες μεριές και χώρους όπου επικρατούσε ο φόβος και η καταστροφή. Τα πήραν οι ταπεινοί φύλακες και από τότε δεν ξαναφάνηκαν δεν επέστρεψαν και ο κόσμος της Όλιαμ παρηκμασμένος και αυτός στον φόβο στην απελπισία τις κακουχίες έμεινε και περιμένει τι απόγιναν τα θαυμαστά  εκείνα μενταγιόν που ήταν ξακουστά σε όλο τον γαλαξία. Διαμάχες αντιπαραθέσεις συμμαχίες όλη η πλάση γέμισε αντιπροσώπους των βασιλείων των σκιών και από τότε οι χρόνοι στένεψαν και μαράζωσε η ζωή. Οι τεχνίτες της Όλιαμ έφυγαν σε άλλους χώρους με την υπόσχεση να ξαναγυρίσουν να ξαναπάρουν πίσω τα μενταγιόν και ο γαλαξίας να επανέλθει εκεί που ήταν αγέραστος και σαν τροχαλία να γυρνά και να ξαναγυρνά σε ταχύτητες μυστικές και αιώνιες ξανά.........Γ.Α.  

Τα Παλάτια της Σεράνια.......(αφήγηση φαντασίας)

Μονοπάτια σε σμιλευμένα στρώματα υπερκόσμιας γεωμετρικής τάξης.Εκεί που το όνειρο οδηγεί σε μέρη μακρινά αλλά κάπου δίπλα χαμένα από τα στρώματα ενός άλλου παραμυθιού. Οι δρόμοι και αυτοί χαμένοι σε άλλους χάρτες που έμειναν κρυφοί από τον οδηγό για εκεί. Σαν ένα σήμα από τις πλευρές των φάρων των Πούλσαρ που ανάβουν σε αμέτρητες φορές να δώσουν κάποια αχνή ενθύμηση..ένας ρυθμός μια δόνηση μια αιτία σε ένα αναρίθμητο κάλεσμα από τα βάθη του κενού. Μια επαφή σε γρήγορη ξενάγηση στα απόκρυφα αρχιτεκτονικά θαύματα μιας άλλης κρυφής χάραξης.Ανοικοδομήθηκαν από τα σπέρματα αυτών που έμειναν χαραγμένοι σε αρχαίες μνήμες και στις κορυφές των χιονισμένων βουνών της Γης. Ξακουστοί Άρχοντες που άπλωσαν την μνήμη τους σε θάλασσες και ουρανούς. Κάπου εκεί στέκουν τα παλάτια της φωτεινής Σεράνια που φαίνονται όταν οι κλειδοκράτορες του Ωρίωνα θελήσουν να δείξουν. Οι πλευρές τους από πέτρα της  Άργκον σηκωμένα σε πεδιάδες πολυπληθούς βλάστησης και αιωνίων καρπών που τα υγρά τους ανανεώνουν τα σώματα των Έχλων και Τόρνια. Θύρες από λίθους που έγιναν από τις σμίξεις των ορυκτών του Άρόνιαν. Οι διάδρομοι στολισμένοι από χρώμα χρυσοκύανο  να μεταμορφώνει την όψη σε άλλη συνείδηση τα σχέδια πολύπλοκα μυστηριώδη σε μια άλλη περιγραφή των επιπέδων του κόσμου τους. Μένεις με αγαλλίαση να αγναντεύεις αυτό το θαύμα των τεχνητών και να αφήνεσαι σιγά σιγά να σε καθοδηγεί το υπέρμετρο σχέδιο τους στριφογυρίζουν από αίθουσα σε αίθουσα από θαύμα σε θαύμα μέχρι να φθάσεις στην κορφή τους να ακούς τους χαρούμενους ήχους των μουσικών οργάνων Έχλον...τα παλάτια της Σεράνια έμειναν εκεί προς ανάμνηση των αιώνιων ταξιδιών σιωπηλά Πανδοχεία που το εισιτήριο της διαμονής το δίνουν ανέξοδα σε αυτούς που κτύπησαν την πόρτα μιας ξεχασμένης ενθύμησης......Γ.Α.

προστάτες της μορφής.......(αληθινό περιστατικό)

Οι παραδόσεις σε όλο το φάσμα της δραστηριότητας της γης δείχνουν ότι κάτι παρατηρούσε τους ανθρώπους από κοντά κάτι άλλο, κάτι εκτός της φυσικής ροής, σαν να έβλεπε  κάπως την όλη κίνηση και ίσως να κατέγραφε και καταγράφει τα πεπραγμένα και με την δική του άλλη ροή να επεμβαίνει η απλά να δείχνει με τον δικό του έμμεσο η άμεσο τρόπο την παράξενη παρουσία του. Όλες οι παραδόσεις βρίθουν από περίεργα όντα, επισκέπτες από άλλες πλευρές παραμυθιού που είτε καλύπτουν το "χρονικό" σημάδι τους με απλή παρουσία, είτε καλύπτουν τον "χρόνο" σε δικό τους μέτρο η ρυθμό επέμβασης η "διόρθωσης"...ξωτικά νεραϊδες νύμφες μαυροφορεμένοι παρατηρητές φώτα και μηχανές αποκρουστικές οντότητες και άλλοι οργανισμοί ενός μυστικού παραμυθιού που παραμένει ανεκπλήρωτο σε ένα πείραμα που ούτε και η ίδια η φύση του νου δεν μπορεί να κατανοήσει. Ο χρόνος μπορεί να έχει τέτοια τροπή 'η "εκκίνηση" που όλα να τείνουν σε ένα πρόγραμμα που όλο και "αυτόδιαμορφώνεται" η να "αυτοεξελίσσεται" σε κάποιο μυστικό και κρυφό πλάνο εκτίμησης..αλλά ποιός να εκτιμήσει και τι και από που να ξεκινήσει; Από κώδικες μυθολογικών παραδόσεων η από μυστικιστικές εμπειρίες που και αυτές αφήνουν πολλά αινίγματα στον ορίζοντα; Τα ήθη και τα έθιμα τα πιστεύω μας είναι όλα σε ένα κύκλο εκτιμήσεων της φύσης που και αυτή κινείται χαοτικά με πολλά ερωτηματικά του τι μπορεί να συμβαίνει.Μπορεί..τα "πιστεύω" να τα έχει δώσει κάτι έτσι για να μας μπερδεύει και με αυτόν τον τρόπο να κρύβεται έξυπνα και παραπλανημένα μέσα από τις δικές μας χαρές και λύπες..Η ιστορία που θα διηγηθώ είναι ένα αληθινό περιστατικό που συνέβει σε μια απλή οικογένεια όπως όλα τα παράξενα περιστατικά που έχουν συμβεί απρόσμενα στου "χρόνου" τα τερτίπια.........."Ήταν πριν χρόνια όταν το αγαπημένο ζευγάρι η Β. και ο Ι. ξεκίνησαν να κάνουν οικογένεια. Αποφάσισαν να κάνουν παιδιά για να ολοκληρώσουν τον κύκλο της ζεύξης τους. Ο τοκετός πήγε καλά και όλη η διάρκεια της κύησης πήγαινε καλά μέχρι που η Β. έφερε στον κόσμο δυο δίδυμα αγόρια και η ευτυχία τους άρχισε να κυλά σε άλλα επίπεδα θαλπωρής και χαράς για το συμπαντικό δώρο που είχαν. Οι πρώτες μέρες ήταν σε φυσιολογικά επίπεδα μητέρας και βρεφών πέρασε ένα μικρό χρονικό διάστημα και όλα έδειχναν ότι θα κυλούσε απλά χωρίς επιπλοκές. Όμως...μετά από κάποιες μέρες και ενώ η κατάσταση της μητέρας έδειχνε ότι επανερχόταν σε φυσιολογικά επίπεδα ξαφνικά εμφανίστηκε ένα "ογκίδιο" ένα σπυρί ενοχλητικό με πόνο στην περιοχή του αιδοίου και δεν έλεγε να φύγει, επισκέφτηκαν την ασθενή Ιατροί και παρακολουθούσαν στενά το φαινόμενο και έκαναν ότι γινόταν  δυνατόν να το προσπεράσει. Οι μέρες κυλούσαν αλλά αυτό δεν έφευγε και το ζευγάρι είχε αρχίσει να ανησυχεί για το που θα έφτανε αυτός ο απότομος μπελάς πους βρήκε με το να χάνουν τις ελπίδες τους. Αλλά.. κάτι άλλο από κάποιο άλλο "πάνελ" παρατήρησης είχε 'αλλα σχέδια για αυτή την κατάληξη. Ένα πρωί και ενώ η Β. ήταν ξαπλωμένη και χαλαρώνοντας με γαλήνια σκέψη το θέμα που την απασχολούσε ξάφνου είδε να μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο δυο οντότητες που θύμισαν Άρχοντες.. φορούσαν ένα είδος κάπας και ό ένας από αυτούς κρατούσε ένα κουτί, μέχρι αυτό το σημείο μπόρεσε να θυμάται έπειτα έπεσε σε λήθαργο και όταν ξύπνησε με μεγάλη έκπληξη είδε ότι ότι ό πόνος την είχε αφήσει. Τρομαγμένη φώναξε τον σύζυγό της να τον ενημερώσει για το γεγονός και έπειτα οι δυό τους έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι ο παράξενος όγκος είχε φύγει από το σημείο που την  ταλαιπωρούσε..κάπως 'ετσι τελειώνει αυτή η παράξενη ιστορία που έμεινε χαραγμένη στην μνήμη του ζευγαριού με έντονα σημάδια"..........αν ο κόσμος είναι ένα πείραμα αν οι πεποιθήσεις είναι ένα απλό παιχνίδι που τις έχει δώσει ένας πάροχος με άγνωστες προθέσεις και άλλους κανόνες "υπηρεσίας" τότε τι μπορεί να συμβαίνει στον κόσμο μας; Όλη η ζωή περνά από την μητρική πόρτα και έπειτα παρατηρεί αυτόν τον άγνωστο κόσμο, έπειτα κάπως παράξενα αισθάνεται ότι είναι δικός του...αλλά πριν την πόρτα που πέρασε που ήταν πριν; Όταν την άκουσα την παραπάνω ιστορία μου θύμισε έντονα την ταινία dark city (1997) και το πόσο έξυπνα ο σεναριογράφος πέρασε με αυτόν τον τρόπο τον "χρόνο" και το πως οι πλάστες αυτού του κόσμου ξέρουν να κρύβονται καλά..αλλά όπως και νά έχει το ερώτημα παραμένει..είναι αυτός ο κόσμος δικός μας η απλά ήμαστε ένοικοι ενός άγνωστου προγράμματος που μπορεί και οι ίδιοι αυτόβουλα έχουμε βάλει την δική μας έμπνευση η το δικό μας συμβόλαιο; Πειράματα επί των πειραμάτων "σπασίματα" πραγματικότητας και επισκέπτες από το πουθενά...ακόμα προσπαθώ να κατανοήσω τον διάλογο από την δεύτερη ταινία matrix2reloaded της ευγενούς κυρίας με τον neo για προγράμματα και σπασίματα...........Γ.Α.

Παραξενιές της νύχτας..(εικονική απόδραση στους φαντασιακούς δρόμους)

Οι δρόμοι γίνονται σαν παρακλάδια ενός χαμένου εντοπισμού, μιας ουτοπίας που κάπου σαν στάση περιμένει την αναμονή....  

Σαν λαβύρινθος που μπερδεύει  αντίστροφα...

Κάπου η συνείδηση τα χάνει και μπαίνει σε οδούς που ούτε τις θυμάται...

Διακλαδώσεις στις πόλεις με τον χρόνο να κάνει διακυμάνσεις στου ονείρου την διαδρομή..

Κάπου στα περίχωρα κάπου στις άκρες τα σημεία ζώνες σε διώχνουν σε ξαναστέλνουν μέσα στο πεδίο του λαβυρίνθου..

σου εγείρουν άλλες αισθήσεις ενός απότομου κενού σιωπής και μιας άλλης μουσικής απόχρωσης..

και εκεί που νομίζεις ότι ήσουν αργός ξάφνου πηγαίνεις γοργά σε άλλο χρόνο..

Σταυροδρόμια και παρακλάδια σε παράκαμψη του φόντου ένα δώρο για τον διαβάτη του εύκαμπτου χρόνου.........                                                            Ήταν πρωί στην ηλιόλουστη πόλη του Ποσάϊντον όταν οι εφημερίδες είχαν στα πρωτοσέλιδα την εξαφάνιση για Εννέα ημέρες του δρομέα Λέφτον ...."Οι οικείοι του αφού είχαν ειδοποιήσει τις αρμόδιες αρχές είχαν ξεκινήσει εκστρατεία αναζήτησης του αγαπημένου τους προσώπου. Όλες οι κινητοποιήσεις δεν απέδωσαν κάτι, αφού είχαν εξετάσει όλες τις εκδοχές που θα μπορούσαν να επιφέρουν αποτελέσματα στην ερευνά τους.Το μόνο που είχε αφήσει σαν στοιχείο ο χαμένος ήταν μόνο οι διαδρομές και οι χρόνοι σαν αρχείο, πράγμα που έκανε κάπως δύσκολη την διαδικασία.Όλα έδειχναν ότι και αυτή η περίπτωση θα είχαν την κατάληξη των αινιγματικών διαλευκάνσεων μέχρι που δόθηκε μια πληροφορία από την κωμόπολη του Άρμιταξ ότι εθεάθη εκεί ένας περιπλανόμενος και παρά το κρύο και τις άσχημες καιρικές συνθήκες ενεφανίσθη στις τοπικές αρχές με την θερινή ενδυμασία και ζητούσε εξηγήσεις για το πως βρέθηκε σε τόσο μεγάλη απόσταση από τη  εστία του. Όταν ρωτήθηκε τι του συμβαίνει είπε ότι καθώς βάδιζε μπήκε σε ένα στενό της γνωστής του διαδρομής και χωρίς να καταλάβει κάτι βρέθηκε σε αυτήν την μεγάλη απόσταση που είναι αδύνατον να την κάνει σε κανονικές συνθήκες προπόνησης. Το Άρμιταζ απέχει τα Επτακόσια χιλιόμετρα από την αφετηρία του την πόλη του Ποσαϊντον και ήταν αδύνατον να την κάνει σε μερικά λεπτά όπως ισχυρίστηκε. Η εκπληξή του έγινε μεγαλύτερη όταν του είπαν για την ημέρα που επισκέφθηκε τις άρχές...είχαν περάσει εννέα μέρες και εκείνος ισχυριζόταν  ότι ο μετρητής του του έδειχνε μόνο τρείς ώρες! Οι αρμόδιοι δεν το εξέλαβαν σαν σοβαρή κατάθεση και ξεκίνησαν την διαδικασία ενημέρωσης των δικών του προσώπων και επίσης την επιστροφή του με την παρατήρηση ότι είχε ξεπεράσει τα όρια του αστείου το "χόμπι του".....Γ.Α.

Tripmaker......(αφήγηση φαντασίας)

"Ήρθε σαν τοποτηρητής από τις πλειάδας τα σταυροδρόμια.Ένας γιγάντιος λύχνος φωτίζει ακόμα εμπνεύσεις και ιδέες.Της ζωής το βιβλίο και του χρόνου η πένα                                                                                  
Μέσα από το πρόσωπο που παρατηρεί τις εκφράσεις της κίνησης σαν Μορφέας παρασύρει τον ύπνο σε τόπους χλοερούς από τρεχούμενα νερά και κρυστάλλινους θόλους την άχνα από τα ρυάκια όπου μέσα τους παίζουν οι δέλφινοι που έζησαν πριν την κληρονομιά των κρυστάλλων.Έχουν πάψει τα θηρία της να βοούν μα είναι σε ένα σιγανό βρυχηθμό ώστε να μην γυρνά στην θέα τους.Σε ένα χαμένο ταξίδι επιστροφής οι κυβερνήτες κάπου περιμένουν και από τότε οι πομποί της ξεκινούν το όνειρο.Άσβηστο φώς σε επίπεδα ηλίου προσμένει να ξαναεπανέλθει από εκεί που ξεκίνησε"                                                                             Ολοι στην πόλη ξεκίνησαν να εορτάζουν τους συνεχείς κύκλους των περιόδων με τα συναφή των ορισμών στα πεδία των μορφών που άλλαζαν από γενιά σε γενιά. Τα πάρκα στολίστηκαν τα δέντρα των οδών και όλα τα στενά ντύθηκαν με όλα τα στολίδια τα πολύτιμα πετράδια και τα παρελκόμενα και τα φώτα και όλα είχαν πάρει μια μαγική εικόνα που άλλαζε τον ψυχισμό και στον πιό κακομούτσουνο παρατρεχάμενο κακομοίρη. Τα ωράρια των δραστηριοτήτων τους άλλαξαν επίσης και όλα κινούνταν στον ρυθμό των χρωμάτων από σταθερό φωτισμό ως και τις παραλλαγές των ιδιαίτερων "Νεον". Όλα πήραν την πορεία του ξέφρενου πανηγυριού που αναμενόταν για όλη αυτή την χρονική διάρκεια της εορτής των κύκλων. Μα  κάποια μέρα όλα άρχισαν να μπερδεύονται οι σταθμοί σημάτων και όλο το δίκτυο ενέργειας άρχιζε να τρεμοπαίζει τα φώτα 'εσβησαν και η πόλη βυθίστηκε στο σκοτάδι. Οι κάτοικοι άρχισαν ο ένας μετά τον άλλον να βυθίζονται και αυτοί σε έναν ύπνο και όλα σταμάτησαν να λειτουργούν. Μέσα στην απόλυτη μαύρη σκοτεινιά ξεπρόβαλε ο λύχνος αναδυόμενος σαν μια πρόποση θεϊκή στων θνητών την μοίρα και τότε όλοι ονειρεύτηκαν όλες τις πλευρές της ζωής τους όπου είχαν βρεθεί όπου τους είχε στείλει το τεφτέρι που δεν ξεχνά και δεν σβήνει. Κανείς δεν ξέρει πως σταμάτησε αυτό μα όταν ξαναεπανήλθαν τα φώτα η πόλη είχε αλλάξει και η ίδια και οι κάτοικοι είχαν ξεχάσει ότι τους είχε ειπωθεί ότι τους είχε υποσχεθεί από τα συμβόλαια με τους θεούς..τους είχαν ξεχάσει εντελώς και τότε αποφάσισαν να παρατήσουν την πόλη και τις εορτές των κύκλων και ζήτησαν να ανέβουν στον λύχνο του δρόμου της πλειάδας για άλλες εορτές και άλλους κύκλους άλλον χρόνο και άλλα όνειρα............Γ.Α. (αφιερωμένο στον H.P. Lovecraft)