"Ήρθε σαν τοποτηρητής από τις πλειάδας τα σταυροδρόμια.Ένας γιγάντιος λύχνος φωτίζει ακόμα εμπνεύσεις και ιδέες.Της ζωής το βιβλίο και του χρόνου η πένα
Μέσα από το πρόσωπο που παρατηρεί τις εκφράσεις της κίνησης σαν Μορφέας παρασύρει τον ύπνο σε τόπους χλοερούς από τρεχούμενα νερά και κρυστάλλινους θόλους την άχνα από τα ρυάκια όπου μέσα τους παίζουν οι δέλφινοι που έζησαν πριν την κληρονομιά των κρυστάλλων.Έχουν πάψει τα θηρία της να βοούν μα είναι σε ένα σιγανό βρυχηθμό ώστε να μην γυρνά στην θέα τους.Σε ένα χαμένο ταξίδι επιστροφής οι κυβερνήτες κάπου περιμένουν και από τότε οι πομποί της ξεκινούν το όνειρο.Άσβηστο φώς σε επίπεδα ηλίου προσμένει να ξαναεπανέλθει από εκεί που ξεκίνησε" Ολοι στην πόλη ξεκίνησαν να εορτάζουν τους συνεχείς κύκλους των περιόδων με τα συναφή των ορισμών στα πεδία των μορφών που άλλαζαν από γενιά σε γενιά. Τα πάρκα στολίστηκαν τα δέντρα των οδών και όλα τα στενά ντύθηκαν με όλα τα στολίδια τα πολύτιμα πετράδια και τα παρελκόμενα και τα φώτα και όλα είχαν πάρει μια μαγική εικόνα που άλλαζε τον ψυχισμό και στον πιό κακομούτσουνο παρατρεχάμενο κακομοίρη. Τα ωράρια των δραστηριοτήτων τους άλλαξαν επίσης και όλα κινούνταν στον ρυθμό των χρωμάτων από σταθερό φωτισμό ως και τις παραλλαγές των ιδιαίτερων "Νεον". Όλα πήραν την πορεία του ξέφρενου πανηγυριού που αναμενόταν για όλη αυτή την χρονική διάρκεια της εορτής των κύκλων. Μα κάποια μέρα όλα άρχισαν να μπερδεύονται οι σταθμοί σημάτων και όλο το δίκτυο ενέργειας άρχιζε να τρεμοπαίζει τα φώτα 'εσβησαν και η πόλη βυθίστηκε στο σκοτάδι. Οι κάτοικοι άρχισαν ο ένας μετά τον άλλον να βυθίζονται και αυτοί σε έναν ύπνο και όλα σταμάτησαν να λειτουργούν. Μέσα στην απόλυτη μαύρη σκοτεινιά ξεπρόβαλε ο λύχνος αναδυόμενος σαν μια πρόποση θεϊκή στων θνητών την μοίρα και τότε όλοι ονειρεύτηκαν όλες τις πλευρές της ζωής τους όπου είχαν βρεθεί όπου τους είχε στείλει το τεφτέρι που δεν ξεχνά και δεν σβήνει. Κανείς δεν ξέρει πως σταμάτησε αυτό μα όταν ξαναεπανήλθαν τα φώτα η πόλη είχε αλλάξει και η ίδια και οι κάτοικοι είχαν ξεχάσει ότι τους είχε ειπωθεί ότι τους είχε υποσχεθεί από τα συμβόλαια με τους θεούς..τους είχαν ξεχάσει εντελώς και τότε αποφάσισαν να παρατήσουν την πόλη και τις εορτές των κύκλων και ζήτησαν να ανέβουν στον λύχνο του δρόμου της πλειάδας για άλλες εορτές και άλλους κύκλους άλλον χρόνο και άλλα όνειρα............Γ.Α. (αφιερωμένο στον H.P. Lovecraft)
Μέσα από το πρόσωπο που παρατηρεί τις εκφράσεις της κίνησης σαν Μορφέας παρασύρει τον ύπνο σε τόπους χλοερούς από τρεχούμενα νερά και κρυστάλλινους θόλους την άχνα από τα ρυάκια όπου μέσα τους παίζουν οι δέλφινοι που έζησαν πριν την κληρονομιά των κρυστάλλων.Έχουν πάψει τα θηρία της να βοούν μα είναι σε ένα σιγανό βρυχηθμό ώστε να μην γυρνά στην θέα τους.Σε ένα χαμένο ταξίδι επιστροφής οι κυβερνήτες κάπου περιμένουν και από τότε οι πομποί της ξεκινούν το όνειρο.Άσβηστο φώς σε επίπεδα ηλίου προσμένει να ξαναεπανέλθει από εκεί που ξεκίνησε" Ολοι στην πόλη ξεκίνησαν να εορτάζουν τους συνεχείς κύκλους των περιόδων με τα συναφή των ορισμών στα πεδία των μορφών που άλλαζαν από γενιά σε γενιά. Τα πάρκα στολίστηκαν τα δέντρα των οδών και όλα τα στενά ντύθηκαν με όλα τα στολίδια τα πολύτιμα πετράδια και τα παρελκόμενα και τα φώτα και όλα είχαν πάρει μια μαγική εικόνα που άλλαζε τον ψυχισμό και στον πιό κακομούτσουνο παρατρεχάμενο κακομοίρη. Τα ωράρια των δραστηριοτήτων τους άλλαξαν επίσης και όλα κινούνταν στον ρυθμό των χρωμάτων από σταθερό φωτισμό ως και τις παραλλαγές των ιδιαίτερων "Νεον". Όλα πήραν την πορεία του ξέφρενου πανηγυριού που αναμενόταν για όλη αυτή την χρονική διάρκεια της εορτής των κύκλων. Μα κάποια μέρα όλα άρχισαν να μπερδεύονται οι σταθμοί σημάτων και όλο το δίκτυο ενέργειας άρχιζε να τρεμοπαίζει τα φώτα 'εσβησαν και η πόλη βυθίστηκε στο σκοτάδι. Οι κάτοικοι άρχισαν ο ένας μετά τον άλλον να βυθίζονται και αυτοί σε έναν ύπνο και όλα σταμάτησαν να λειτουργούν. Μέσα στην απόλυτη μαύρη σκοτεινιά ξεπρόβαλε ο λύχνος αναδυόμενος σαν μια πρόποση θεϊκή στων θνητών την μοίρα και τότε όλοι ονειρεύτηκαν όλες τις πλευρές της ζωής τους όπου είχαν βρεθεί όπου τους είχε στείλει το τεφτέρι που δεν ξεχνά και δεν σβήνει. Κανείς δεν ξέρει πως σταμάτησε αυτό μα όταν ξαναεπανήλθαν τα φώτα η πόλη είχε αλλάξει και η ίδια και οι κάτοικοι είχαν ξεχάσει ότι τους είχε ειπωθεί ότι τους είχε υποσχεθεί από τα συμβόλαια με τους θεούς..τους είχαν ξεχάσει εντελώς και τότε αποφάσισαν να παρατήσουν την πόλη και τις εορτές των κύκλων και ζήτησαν να ανέβουν στον λύχνο του δρόμου της πλειάδας για άλλες εορτές και άλλους κύκλους άλλον χρόνο και άλλα όνειρα............Γ.Α. (αφιερωμένο στον H.P. Lovecraft)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου