Άδειες πόλεις...

" Οι άνθρωποι θα προχωρούν και θα συναντούν μόνο σιωπή..ο περιπλανόμενος θα βαδίζει πάρα πολύ για να συναντήσει κάποιον άλλον"                                                                                                                                                                                            Το παραπάνω το είχα διαβάσει σε ρητά από προφητικά λόγια σε κάποιο από τα βιβλία που κυκλοφορούν με δυστοπίες παράξενων τρελαμένων μάντεων κακών οράσεων. Δεν θυμάμαι ποιό ήταν, αλλά παρατηρώντας αυτό που βιώνουμε τελευταία με την εμφάνιση περιέργων ιώσεων και τον αυξανόμενο τρόπο που λειτουργεί ως ντόμινο η παράλογη αντιμετώπιση από πλευράς κυβερνήσεων των μέτρων που παίρνουν  εγκλεισμού των ανθρώπων με τους εκπληκτικούς τίτλους όπως lockdown, την απαγόρευση κυκλοφορίας και όλα τα συναφή που ακολουθούν αυτήν την εξουσιαστική παρόρμηση, δεν απέχει και πολύ από τα παραπάνω ακραία λόγια των μάντεων που έβλεπαν από μια γυάλινη σφαίρα όπου ο χρόνος κυλά σε ένα ενιαίο μοτίβο. Πλέον, οι φαντασμαγορικές φωτογραφήσεις των πόλεων τις βραδινές ώρες που είναι μόνες χωρίς διαβάτες το μόνο που σε κάνει να σκέπτεσαι είναι ο τρόμος. Κενές χωρίς ίχνος ζωής με παρόντα την ζωντάνια των φωτισμών. Εικόνες που μέσα σε ένα τόσο μικρό διάστημα χρόνου δείχνουν αποτελέσματα ενός ολοκαυτώματος είτε πολεμικού είτε οικονομικού. Κακοί οιωνοί μιας νέας πραγματικότητας που οι πολίτες αναγκάστηκαν να κλειστούν στις οικίες τους και να αγναντεύουν το "μέλλον" μέσα από τις υπολογιστικές μηχανές, με το διαδίκτυο να είναι η μόνη γλώσσα επικοινωνίας. Ο κόσμος σε αναβρασμό με παίχτες και κυβερνήσεις να παίρνουν θέσεις μάχης σε διαφορές και διαξιφισμούς και το μόνο που γυροφέρνει στην ατμόσφαιρα είναι ένα πολεμικό τοπίο σε παγκόσμια κατάταξη. Οι πολίτες κυκλοφορούν με μάσκες ως το μόνο μέσον και εισιτήριο για τον τίτλο τους φιμωμένοι  με μια δυσχέρεια για το μέλλον. Οι συναλλαγές έχουν περάσει σε άλλη κατάσταση με το ηλεκτρονικό χρήμα να ρέει ακάθεκτο. Οι παλαιές γενιές έχουν εγκλωβιστεί από εσκεμμένες ενημερώσεις σε μια ροή ειδήσεων αποκαλυπτικού χαρακτήρα και οι νέες προσπαθούν να ορθοποδήσουν στο νέο μοντέλο που γεννήθηκε. Αν συγκρίνουμε τις παλιές καταστροφές και πολέμους με αυτό εδώ που ζούμε δεν υπάρχει σύγκριση. Είναι ένας νέος εφιάλτης που ξεκίνησε από ένα κρυμμένο κουτί της Πανδώρας με ελπίδες μηδαμινές για να ξαναγυρίσει η κατάσταση όπως ήταν παλιά, με ελπιδοφόρους μέντορες  κάποιες παλιές ταινίες και εικόνες.......G.A.                                                                                                                                                                                                                                                  

Το δώρο και ο πράσινος σκαραβαίος..

 Πρώτα επικρατούσε η σιωπή και μόνο η σιωπή. Χαμένες μνήμες από μια ξεχασμένη ουτοπία, όταν οι θεοί ομιλούσαν με τους ανθρώπους χωρίς τις φωνή. Δεν χρειαζόταν να γίνει κάτι στην επικοινωνία, αυτή την ανέλαβαν οι πολύτιμοι λίθοι τα σύμβολα οι μεγάλιθοι και τα αστραφτερά χρώματα των κτισμάτων που τις νύχτες το φώς του φεγγαριού αντανακλά στις επίπεδες λείες επιφάνειες ενός μαγικού γρανίτη. Όλα ήταν πιθανά σε μια αλληλουχία στροβίλων και τα ταξίδια ήταν μόνο μεταστάσεις των εαυτών, σε όλη την γαλαξιακή επικράτεια και όχι μόνο εκεί. Τα μέρη και οι χώροι ήταν απλά αφετηρίες και τερματικοί σταθμοί σε ένα παιχνίδι υπαρξιακό χωρίς εντάσεις χωρίς κόπους και χρόνο..άνθρωποι και θεοί ήταν ένα και το αυτό. Τα σημάδια των υπάρξεων, της παρουσίας είχαν χαραχθεί σε κάθε έπαυλη σε κάθε παλάτι που δεν υπήρχαν νόμοι βαρύτητας και συνόρων..αυτά ήταν άγνωστες έννοιες και λέξεις. Η κατάσταση ήταν σε τέτοιο βαθμό δημιουργίας που όλο το σύμπαν ήταν μια γιγάντια καρδιά παλμών και ήχων. Η κάθε οντότητα άλλαζε την πολικότητα της ανά πάσα στιγμή και όταν είχε την ανάγκη να βιώσει μεγάλες ηδονές και γνώση και οι αλλαγές των ονομάτων ήταν απλά ένας νέος επαναπροσδιορισμός τους ενός. Ακόμη και οι παλαιοί κλειδοκράτορες των αρχείων των πόλεων των κόσμων δεν μπορούν να περιγράψουν αυτά τα μυστηριακά θαύματα που σαν δαυλοί επανέρχονται τις μαγικές νύχτες των ισημεριών και των ηλιοστασίων. Κάπου στις άρρωστές μνήμες την περιγράφουν με το όνομα "χάθορ η εποχή του πράσινου σκαραβαίου" όπου τα πλάσματα μεταμόρφωναν τους εαυτούς τους σε ένα καλειδοσκοπικό μοτίβο υπάρξεων ώστε να βαδίζουν με την κάθε λεπτομέρεια στα δημιουργικά πεδία της ύπαρξης. Και κάποια πράγματα δεν μπορούν να ειπωθούν παρά μόνο να σημαίνουν κάποιο κάλεσμα, από μακριά αλλά κάπου κοντά σε κάποιο πυρήνα των κυττάρων που δεν έσβησε από αυτό το ύπουλο δώρο που ήρθε σαν μια άλλη δημιουργία. Αυτό ήταν που έφερε το κακό και το φόβο αυτό ήταν που έφερε την αδράνεια και την απώλεια..αλλά ποιός να θυμάται πως προέκυψε; Κάποιοι από τους θεούς και ανθρώπους ισάξιοι και παίκτες αποφάσισαν να δώσουν στους υπολοίπους μια νέα τακτική μια νέα "επικοινωνία" μια νέα μέθοδο αναγνωριστικού συνθήματος. Το αποκάλεσαν δώρο και έτσι φαiνoταν να είναι. Ένας νέος δίαυλος συνθημάτων και ήχων ναι έτσι ήταν και είναι. Και αυτό δεν ήταν άλλο από τον λόγο την γλώσσα τα γράμματα...μια παγίδα που στήθηκε έντεχνα με τα συγκεκριμένα μαγικά σύμβολά των γραμμάτων και των ήχων και πρώτα με τις έννοιες που χαράζουν σύνορα..η ύπουλη συντεχνία γνώριζε καλά ότι η νέα γλώσσα αντί να ανοίγει πόρτες δημιουργίας αυτή με τις νέες έννοιες θα κλειδώνει όσους την χρησιμοποιούν και έτσι με τις συνεχή αφομοίωση και χρήση οι άνθρωποι θα έχαναν τις δυνάμεις που είχαν και σταδιακά θα εξασθενούσαν σε πειθήνια όργανα και μέρη ενός πράγματος που ήταν άγνωστο στις μέρες του σκαραβαίου...και αυτό ήταν η αρχή του χρόνου και της απώλειας. Γιατί ο λόγος είναι η έναρξη του χρόνου η έναρξη του κύκλου σε τομές και μέρη "παρελθοντικά" και "μελλοντικά" που έστησαν την μεγάλη παγίδα.. οι υπάρξεις το δέχτηκαν το ύπουλο "δώρο" σαν μια άλλη πανάκια όπως ένα επιτραπέζιο παιχνίδι η τα αστεία μαθηματικά που το μόνο που έκαναν και κάνουν είναι να χωρίζουν την μονάδα σε μέρη χιλιάδων εκατοντάδων μονάδων σε ένα αέναο κύκλο κυνηγιού μιας αστείας ουράς που βρίσκεται ξοπίσω σε κάθε θηλαστικό. Το κόλπο "έπιασε"  ο κατήφορος η αλλαγή η εξασθένηση από τις μεγάλες δυνάμεις άλλαξαν τα όντα που ξέχασαν την χρυσοκύανη βασιλεία και η γέννηση του χρόνου ήταν πλέον γεγονός..ένας ιός της απώλειας που στέκεται σαν ένα θηρίο στην απόγνωση. Οι κλειδοκράτορες του Ωρίωνα προειδοποίησαν για αυτό το άνοιγμα μιας άλλης Πανδώρας μα ήταν πλέον αργά. Ο κόσμος ξέχασε και ο χρόνος αφαίρεσε από τις επιφάνειες των μεγαλοπρεπών κτηρίων τον μαγικό γρανίτη. Κάπου ξεχασμένο στην δίνη του χρόνου υπάρχει και ένα αντίδοτο, κάτι που λάμπει ακόμα στα μάτια ενός ενός θηρίου ενός κατοικίδιου που σουλατσάρει ανέμελο στους δρόμους των πόλεων και θυμάται την άλλη ύπαρξη, γιατί δεν μιλούν παρά μόνο αισθάνονται και αυτή η αίσθηση κάπου φωλιάζει και στα σώματα τα ανθρώπινα περιμένοντας....σαν μια νέα ρεβάνς ενός αγώνα αντίπαλων παρατάξεων που αναμένει την κατάλληλη στιγμή του χρόνου  μια άλλη παγίδα στην υπάρχουσα. Αν αποφασίζαμε να αλλάζαμε τις χρονικές έννοιες από τον λόγο, να αλλάζαμε το πεδίο ύπαρξης σε κάτι πιο απτό πιο αιώνιο πως θα το κάναμε; Τι άλλο από την αίσθηση του να απορρίπτεις αυτό που μοιάζει με τέλειο σε κάτι άλλο πιο διαφορετικό που μηδενίζει το προηγούμενο. Να διώχναμε από την πλάτη μας τον λόγο σαν κάτι αποκρουστικό -γιατί σε αυτόν πάτησαν κάποιοι θεοί και είναι ¨"θρονούχοι" - μια κίνηση ματ του να διώχνεις δυο εχθρούς που δεσμεύσαν την ονειρική κατάσταση των χάθορς και τον πράσινο σκαραβαίο σε κάτι άλλο που βασίζεται σε έννοιες και πράξεις. Ωστόσο.. κάπου εκεί, στις ερήμους των μεγαλοπρεπών κτηρίων κάποια σκαθάρια λούζονται στο φώς του ηλίου και επαναπροσδιορίζουν τον εαυτό τους φτιάχνοντας με άμμο γεωμετρικά σχήματα όπου μέσα εκεί τοποθετούν το κύτταρο που γέννησαν να αναπτυχθεί και να ξαναζήσουν μέσα από εκεί........George V. Apostoleas 

Το πέπλο του χρόνου...

Τελικά τι είναι χρόνος; Μια αντικειμενική ευθεία πεπερασμένου και μη, η κάτι άλλο πιο ευρύ σε εικόνα και αποτέλεσμα; Και πια η, ποιές οι αιτίες της όλης αυτής εικόνας; Σε "παλιότερη" ανάρτηση είχα γράψει ένα αίνιγμα σχετικά με την χρονομέτρηση και αυτό ΄"ηταν" το εξής: "Αν σε οποιαδήποτε εποχή γεννιόμασταν τι θα λέγαμε η πως θα προσδιορίζαμε την εικόνα του εαυτού μας με το συγκεκριμένο χρονικό σημείο; Απλούστατα το τελευταίο το <σύγχρονο>...; είτε το 2000 είτε το 3000 είτε το 1000( με βάση την χρονομέτρηση όπως την γνωρίζουμε) το ίδιο δεν θα λέγαμε; επομένως γιατί να είναι και σύγχρονο-η η όποια ημερομηνία βάζουμε η μετράμε επειδή κινούμαστε σε αυτή γραμμικά με το σώμα και την σκέψη που πέφτει στην παγίδα τις γραμμικής κατάστασης; "  Το ότι αισθανόμαστε την παρουσία του εαυτού μας στο χώροχρονικό γίγνεσθαι που κινείται γιατί θα πρέπει να είναι και το συγκεκριμένο που ορίζει το πριν σαν παλαιομένο και το μετά σαν νεότερο; Το ότι δεν βλέπουμε το πριν και το μετά αυτό σημαίνει ότι διαχωρίζονται από την αυστηρή ευθεία του γραμμικού χρόνου; Η θα πρέπει να φανταστούμε την όλη διαδικασία σαν βιώματα σε ένα υπερκοσμικό καλειδοσκόπιο εαυτών που κινούνται σε παράλληλες ευθείες; Αν ξεφύγουμε από την παγίδα του ορθολογισμού και αναζητήσουμε κάτι άλλο που να ξεπερνάει αυτό το σύνορο τότε ποιό θα  ήταν αυτό; Οι άλλες εκδοχές των εαυτών που ονειρευόμαστε ποιές είναι; Κάτι αόριστό που το ξεπερνάμε έτσι απλά σαν παιχνίδια του νου η κάτι άλλο πιο περίπλοκο; Μήπως είναι μια μυστική επικοινωνία από τους άλλους εαυτούς που καραδοκούν να μας πουν κάτι από κάπου αλλού που ξεχάσαμε; Μήπως είναι ένα νήμα, ένας ομφάλιος λώρος που δεν ξεκόψαμε ποτέ και προσπαθεί να μας ενημερώσει σαν επισκέπτης ότι κάπου μας βλέπει μια άλλη πραγματικότητα που κινούμαστε και χτυπά το κουδούνι σε μόνιμη βάση; Άραγε κινούμαστε σε  μια μορφή η έχουμε μεταστάσεις και αλλού; Βίωμα μέσα σε βίωμα η όνειρο μέσα σε όνειρο που έλεγε και ο Έντγκαρ Άλλαν Πόου(η Πόε για κάποιους). Γιατί θα πρέπει να παίρνουμε ως πραγματικό τον τοπικό χωροχρόνο και όχι σαν μια από τις χιλιάδες εικόνες του Υπερκοσμικού Καλειδοσκοπίου που, με τα όνειρα μας θυμίζουν τα ταυτόχρονα βιώματα μας, από αλλού και όχι σαν κάποιες αχνές εικόνες που ήρθαν έτσι απλά από το τίποτα; ...................George.V. Apostoleas

Κοσμικοί δίαυλοι...

Παραστάσεις σε μέτρα θνητών και αθανάτων. Θέατρα που οι ρυθμοί τους κραδαίνουν, αιτούν, σε βοές κάτω και επάνω. Αρχιτεκτονικές που το γεωμετρικό τους στίγμα αινιγματικό, οδηγεί την όραση στο να ακούει και την ακοή στο να βλέπει. ..................... Δίαυλοι επικοινωνίας απλωμένοι σαν γιγάντια όστρακα να φωτίζουν το στίγμα τους στα σημεία διασποράς τους. Δράματα, τετραλογίες, οργιώδεις συμφωνίες από άχρονες παραδόσεις που ακολουθούν το ανθρώπινο δραματικό και χαρούμενο ποθούμενο μέσα από λόγια και πράξεις.Οι κραυγές απλώθηκαν στα ώτα και ανακυκλώθηκαν για άλλους κοσμικούς περιπάτους στον αιθέρα της μνήμης. Κάποια έμειναν ανενεργά και κάποια ανασυγκροτήθηκαν στο να δίνουν ακόμα στο σύμπαν τον γλωσσικό κώδικά που μόνο αυτόν αναγνωρίζει. Ένα γνωστικό σύνθημα στους δίαυλους που οι χοάνες τους μεταφέρουν στις άλλες πλευρές της ιερής παράδοσης τα ακόλουθα. Έστω και ένα να πάλλεται έστω και ένα να καλεί αυτό ανοίγει τις ροές των κοσμικών φρυκτωριών που ανακαλούν ακόμη σε δέκτες και αποδέκτες. Μαρμάρινα ηχεία που η ηχώ τους ποίησε το σώμα και περιπλανήθηκε στα άστρα.....George V. Apostoleas

https://www.clickatlife.gr/theatro/story/164523

 

Ειμαρμένη κοσμικοί ρόλοι και τα δάκτυλα..

 "Για να αναγνωρίσουμε την κινητικότητα του σύμπαντος πρέπει να το δούμε σαν δική μας δημιουργία.....Frank Patrick Herbert  "Children of Dune"                                                                                                                                                                                 Εξουσίες, θρησκείες, κοινωνικές κατευθύνσεις, συνακόλουθα μιας "εμπεριστατωμένης" χειραγώγησης που εξακολουθεί να σπάει τα μούτρα της από σκορπισμένα κάστρα στην άμμο. Άραγε, το ζητούμενο είναι το αόρατο η το ορατό που ακόμη μας κουνά το δάκτυλο αλλά εμείς ακόμη ψάχνουμε υπό το βλέμμα υποκειμενικών συμπαντικών δυναστών που χτενίζουν την γυαλισμένη μουσάδα τους; Επενδύσεις σε γονιδιακά αποτυπώματα να αντιγράφουν με ειρωνεία  μια ανασφάλεια που οι καταγραφές της δεν βρήκαν λύσεις παρά ανανεώσεις αόρατων συμβολαίων με "συμβολικές αξίες" .Υποτονική ματαιότητα από κατατονικούς ρυθμούς ανθρώπινης ματαιοδοξίας που χώρισε την μονάδα σε δεκάδες εκατοντάδες και χιλιάδες κομμάτια για να ξεχωρίσει την απάτη της "μαθηματικής λογικής" και να παίζει σαν το μικρό παιδί με τα ανώτερα στρώματα του εγκεφαλικού της φλοιού ξεχνώντας και αφήνοντας στην άκρη των κόσμο των ονείρων στο υπερβατικό παιχνίδι του υποθαλάμου των κατωτέρων στρωμάτων που οργιάζουν τις νύχτες από άλλους εαυτούς και μέρη άγνωστα. Φυσικά όλα αυτά στρουθοκαμιλίζοντας τα πέταξε σε άκρες  μιας "επιστημονικής ακρίβειας" που κυρίαρχη κουνάει δάκτυλα σαν ένας άλλος μουσάτος θεϊσκος που χάνεται στους υπολογισμούς και το χάσμα που δημιούργησε και πέφτει ο ίδιος μέσα. Τα δάκτυλα έχουν μια ωραία ειρωνική εικόνα. Δέκα για να μετράμε αλλά δέκα και να μουτζώνουμε και σε αυτόν τον υποκειμενικό κόσμο, άλλοι χάσκουν στο να μετρούν και άλλοι στέλνουν τους δικούς τους χαιρετισμούς υπόδειξης μη προσαρμοσμένης σκέψης η μιας άναρχης συμπεριφοράς στον δακτυλοδεικτούμενο κόσμο της βιτρίνας της "υπερβατικής λογικής". Μπορεί να χάσαμε την ικανότητα στο να δούμε  π.χ. την πραγματική εικόνα των πυραμίδων  γιατί αυτές η "λογική" τις προσάρμοσε στο παρελθόν...αν όμως μια αλματώδης "σύγχυση" της φαντασιακής οργασμικής κατάστασης που εδρεύει στα εσώτερα κέντρα του ανθρώπινου δυναμικού καθαρίσει την εικόνα του πεπερασμένου που έχει "βάψει" το καθορισμένο "χρώμα" της  λογικής τότε το τοπίο θα καθάριζε από τους "ίούς" που του έδωσαν την εικόνα που "έχει" και θα εμφανίζονταν τα υπέρλαμπρα κτίσματα σε ένα άλμα που θα είναι προς το "παρόν" μόνο για λίγους. Φυσικά οι δυνάστες της "κοινής λογικής", το παραπάνω θα το εκσφενδόνιζαν στα "διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη" με την συνακόλουθη ειρωνεία και όλα τα παρεπόμενα που καθορίζουν τους διπλωματούχους ενός λογικού μεσαίωνα. Δάκτυλα και κουνήματα λογική και φαντασία σε μια "διαχρονική" μάχη επικράτησης ίσως όχι και τόσο αθώας. Όπως και μια περίπτωση όπου συνέβη πάνω στον ιερό βράχο της Ακροπόλεως που ίσως τα άκρα να μην είναι και τόσο ακραία στην λογική, όπου μια τουρίστρια ισχυριζόταν ότι είδε ξαφνικά το "παρελθόν" και ήταν τόσο έντονο το σοκ που στο τέλος την μάζεψε ένα ασθενοφόρο...πιθανόν να είχε προετοιμαστεί κατάλληλα και να μην το είχε πάρει χαμπάρι ώστε δεν πρόλαβε να κουνήσει το δικό της δάκτυλο στον λογικό περίγυρο....                                                                                  Δεν είναι λίγες οι φορές που πτυχιούχοι της λογικής έχουν κουνήσει δάκτυλα με υπερηφάνεια και μάλιστα με κομψό μανικιούρ, υπερφίαλης ντουζίνας εξηγήσεων σε έναν παράξενο κόσμο που και αυτός με την σειρά του το κουνά με την δική του ειρωνική διάθεση και τρόπο......George V. Apostoleas                                                                                  

Τι κάνει Νιάου στα κεραμίδια..

 Άραγε, τι να κάνει νιάου σε έναν κόσμο συμβόλων; Ποιός να γνωρίζει; τα σύμβολα η ο σχεδιαστής; Και γιατί να μπαίνει σε μια διαδικασία ο σχεδιαστής και το σύμβολο μαζί; Αυτό δεν το γνωρίζω. Ίσως η Γάτα να το είδε και να κουρνιάζει απαρατήρητη σε κάποια ταράτσα. Ιερή γεωμετρία και συμβολισμοί. Ιδιότητες και έργα. Μυστικοί κώδικες και πλάνα. Σε προηγούμενη ανάρτηση αναρωτήθηκα με έναν δικό μου ιδιότροπο τρόπο αναπόλησης.              "Οι υπογραφές, είναι μια ακολουθία υποσυνείδητη, από την αχανή άβυσσο αποτυπώσεων κοσμικών ροών που το γεωμετρικό τους σημάδι είναι ένα σημείο επικοινωνίας η ένας οδηγός της αρχικής πηγής και του δέκτη". ........G.A.

Αστικές υπογραφές και συντεχνίες

Στή σειρά άρθρων που έγραψα με τον τίτλο" Αστικές υπογραφές στην μνήμη του χρόνου" έθεσα κάποιους προβληματισμούς σχετικά με  κάποιες αντιστοιχίες που παρουσιάζονται σε σύμβολα και συγκεκριμένα στο άρθρο Ε' που θα το βρείτε εδώ..https://dreamsnightstarwalker.blogspot.com/2019/10/blog-post.html .Εκεί,  όσο το δυνατόν μπορούσα και με τις ενδείξεις η αποδείξεις με εικόνες, έδωσα έστω μια σαφή ένδειξη ότι κάτι τρέχει η έτρεχε στο προσκήνιο μιας υποσυνείδητης η συνειδητής πράξης σχεδιασμού γεωμετρικών μοτίβο που επαναλαμβάνονται σε τοίχους και πεζοδρόμια. Εδώ θα αναπτύξω κάπως πιο επισταμένα τον προβληματισμό στο να βγεί "κάποια" άκρη ενός κρυφού νήματος. Έχουμε τις εξής αναφορές σε σχήματα που επαναλαμβάνονται από διαφορετικά κατασκευαστικά έργα η τεχνικούς διαφορετικής κατάρτισης. Ο σχολιασμός αφορά τρείς εικόνες ενός ποδόμακτρου ενός τοίχου και ενός καλύμματος αποχέτευσης που εμφανίζουν μια "απροσδόκητη" ομοιότητα όπου θα ξανά-δημοσιευτούν στο τέλος του συγκεκριμένου άρθρου. Στην περίπτωση του ποδόμακτρου, έχουμε έναν τεχνικό ενός χυτηρίου η, ενός σιδηρουργείου που την συγκεκριμένη εποχή που διοχετεύονταν στην αγορά οικοδομικών υλικών τα συγκεκριμένα "σημείωσε" την συγκεκριμένη υπογραφή με τον ρόμβο και τις κυκλικές άκρες με τις τελίτσες. Στην περίπτωση του καλύμματος έχουμε το ίδιο γεωμετρικό μοτίβο να επαναλαμβάνεται από άλλη εταιρία η σιδηρουργείο η χυτήριο με μια κάπως, διαφορετική παραλλαγή, αλλά το τελικό αποτέλεσμα έχει την ίδια διάταξη. Και τέλος την περίπτωση ενός σχεδιασμού τοίχου οικίας με μια άλλη υπογραφή ενός εργολάβου έργων η εταιρίας που αναλαμβάνει στην κατασκευή και το συγκεκριμένο σχέδιο που έχει πάλι την ίδια διάταξη έστω και με μια μικρή παραλλαγή..ΡΟΜΒΟΣ ΟΠΟΥ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΕΧΕΙ ΚΥΚΛΟΥΣ..Αν δεχτούμε ότι τις συγκεκριμένες χρονικές εποχές το design είχε μια ευρεία διάδοση και το πήραν οι όποιοι κατασκευαστές και για λόγους απλά αντιγραφής ενός "πιασάρικου" σχεδίου το διέδωσαν ο καθένας από τη δική του τέχνη είναι μια εξήγηση. Αλλά..πως μπορεί αυτό να "δέσει" με την περίπτωση του ποδόμακτρου; Ενός μικρού μεταλλικού αντικειμένου; Που δεν είναι και τόσο εμφανείς οι ενδείξεις η αυτά που έχει επάνω του χαραγμένα αφού πρέπει ο παρατηρητής να δώσει μια πιο προσεκτική οπτική παρατήρηση, να διαπιστώσει ότι κάτι τρέχει με αυτό και δεν είναι και τόσο απλό; Όπου δεν έχει να κάνει και τόσο με την οπτική καλαισθησία παρά μόνο με συγκεκριμένη παρατήρηση; Ο άλλος πάλι, τεχνικός η χαράκτης του καλύμματος αποχέτευσης, γιατί δεν έβαλε στην περίμετρο τους κύκλους αλλά πιο εσωτερικά ώστε να εφάπτονται με τον ρόμβο;Ερωτήματα, η γρίφοι ενός πιο περίπλοκου σχεδίου ανάπλασης μιας απόκρυφης γεωμετρίας; Τι να είχε στο νού του ο κάθε σχεδιαστής; Ένα απλό σχέδιο; Ένα απλό περίγραμμα η κάτι άλλο  με έναν μυστικό χαρακτήρα; Σχετικά με τον ρόμβο υπάρχει πληροφορία στις μυστικές παραδόσεις και όχι μόνο, προσωπικά ανακάλυψα κάποιες σελίδες που αναφέρουν κάποιες ιδιότητες και είναι οι παρακάτω. https://www.eternalsymbols.com/a-global-and-an-eternal-symbol/.................                                                           http://www.walkingalmaty.com/rhombi.html                                Αν όλο αυτό το εγχείρημα έγινε απλά για να υπάρχει ένας σχετικός σχεδιασμός με βάση κάποιο πατρόν η κάποιο απλό σχέδιο- που να άρεσε στους εργολάβους η στους τεχνίτες-  γιατί αυτή η ομοιότητα με ανόμοια αντικείμενα όπως τα ποδόμακτρα και σε τέτοια διάταξη; Θα μπορούσε ο ρόμβος να χαρακτεί διαφορετικά όπως υπάρχει και σε άλλα ποδόμακτρα. Τέτοια λεπτομέρεια σε ένα απλό ποδόμακτρο; Όπως και άλλου τύπου λεπτομέρειες και με άλλη γεωμετρική διάταξη σε όλη την γκάμα των ποδόμακτρων, όπου την εποχή που δημιουργήθηκαν δείχνει ότι οι ποιητές η, ήξεραν τι χάραζαν η, η φαντασία τους είχε μια άλλου είδους πλοήγηση  από κάτι πιο περίπλοκο. Αν τα δούμε προσεκτικά η τυχαιότητα παύει να υπάρχει και ίσως εκείνες τις εποχές οι τεχνίτες στις εταιρίες να γνώριζαν σχετικές πληροφορίες με τις ιδιότητες ορισμένων γεωμετρικών σχημάτων και αυτό να διαδόθηκε και σε επόμενες δεκαετίες μέχρι το 50' και ίσως αρχές του 60' και αυτό το γράφω με κάθε επιφύλαξη . Έχω βρει ρόμβο σε παλαιά οικία προ του πρώτου πολέμου...Στον μεσοπόλεμο και ιδιαίτερα την δεκαετία του 30' σχεδιάζονταν οι ρόμβοι σε οικίες αλλά το παράξενο είναι ότι παρόλο που υπήρχε η ίδια αρχιτεκτονική σε πολλές από αυτές, οι ρόμβοι δεν "έμπαιναν" σε όλες. Σαν να υπήρχε μια επιλεκτική προσέγγιση των σημείων. Έπειτα ακολουθεί και εκείνη η παραξενιά στα καλύμματα αποχετεύσεων με έξαρση του σχήματος του πεντάκτινου αστέρα όπου και αυτό σταμάτησε ξαφνικά όπου και αυτό έχει την δική του μυστικιστική σημασία. Οι κύκλοι έχουν και αυτοί τον ρόλο τους και όσο ψάχνει κανείς τις αστικές υπογραφές μένει έκπληκτος με τους υποσυνείδητους συμβολισμούς που ανακαλύπτει. Αστικές υπογραφές και σύμβολά που σε παλιότερες εποχές να ήταν σημάδια αναφοράς μιας παράδοσης που αυτή να πέρασε από ειδικότητα και τεχνίτη στο γίγνεσθαι του άστεως κάθε περιοχής και κουλτούρας..............G.A.                                           

Οκταπέταλος ρόδακας η άστρο σε με οκτώ ακτίνες σύμβολο 
της Αφροδίτης, Ιστάρ, Αστάρτης σε μιά άλλη 
παραλλαγή του παραπάνω που μοιάζει με το σύμβολο
μέρκαμπα.

Πλειάς...στον δρόμο για την Κελαινώ

"Βρίσκονται εκεί πάνω και ορούν το αστρικό χάος μυριάδες λαμπερές σε έξαρση. Στης γαίας τους άτρωτους εκφραστές της κυανής φλόγας δίνουν τα μηνύματα για θρόνους Αμαζόνων για παλάτια βασιλιάδων"               Πως θα μπορούσες να προσπεράσεις την θαυμάσια μορφή της Πλειάδας, εκείνου του θαυμάσιου σχηματισμού που η μορφή του σαν στολίδι, αστρικό υφαντό, φωτίζει με το δικό του φωτεινό κώδικα το ουράνιο στερέωμα. Φρουροί του γαλαξία μα και συνοδοιπόροι στις ονειρικές παρατηρήσεις των ταξιδευτών και του κάθε τραβαδούρου που εμπνέουν. Μια αστρική συνοικία που όταν την παρατηρείς σε περιορίζει σε σκέψεις ότι κάτι θέλει να σου πει. Ένας αινιγματικός στροβιλισμός των λάμψεων που αχνοφαίνεται και αναβοσβήνει στο σημάδι τους. Μια οικογένεια Ήλιων που στην περιοχή τους αράζουν όλοι οι ευγενείς οίκοι των μυστικών παραδόσεων, όπου εκεί, παραμένουν σαν ένας σταθμός αναψυχής και μιας υπερκόσμιας Ατλάντιας αίγλης. Υπέροχοι κρυσταλλικοί αυλοί δονούν την αιώνια ηχώ στους αντίστοιχους μικροκοσμικούς συναγωνιστές των σωμάτων που διαυγείς και καθαροί ακούν και οδηγούνται. Οι επτά αδελφές, κόρες του Άτλαντα και της ξακουστής Πλειόνης, αγναντεύουν και περιμένουν το κάλεσμα των τοξοβόλων νυμφών στης Αρτέμιδος το ξέφρενο ρυθμό. Βήματα και ματιές στα μεγάλα άστη των γήινων πόλεων καραδοκούν, με μια λέξη με μια ηχώ να ανοίξουν οι δρόμοι. Μα οι δρόμοι ανοίγουν σε τακτά διαστήματα σε άτακτα μέρη. Πως θα μπορούσαν άραγε να αφήσουν την κρυμμένη Πόλη τους, όπου σαν σταθμός πλέον στα αχανή βάθη δίνει το δικό της τραγούδι και ρυθμό έμπνευσης στους κυνηγούς των χρυσοκύανων παλατιών; Βυθίστηκε η Πόλη; Όχι δεν έγινε έτσι, εχάθη από τα μάτια της απληστίας και της άγνοιας. Έτσι έμεινε αόρατη από τους οφθαλμούς και από εκεί ανοίγει τους δρόμους για την Κελαινώ στον οίκο του Τρίτωνα και του Ευρύπυλου. Μα πως θα μπορούσε η γαία να μείνει εκτός από τα σταυροδρόμια της Πλειάδας; Πως θα γινόταν αυτό χωρίς την αμιγή επικοινωνία με αυτόν τον οίκο του Ποσειδώνα; Πως θα άφηναν την Άρτέμιδα χωρίς το υφαντό της που επεκτείνεται σε όλους τους χώρους; Τα σταυροδρόμια κινούνται όπως κινείται η σκέψη σε άλλους ορίζοντες με την αρχή της να αλλάζει συνεχώς. Τα χνάρια των άστρων μεταβιβάζουν τις όψεις τους μέχρι ο οδοιπόρος να τα ανακαλύψει μέσα από λέξεις μέσα από σκέψεις μέσα από πορείες και αγάπη στο να μετακινηθεί εκεί όπου ανήκει στις τάξεις των Ευγενών της Πλειάδος......G.A.                                                   

Κρυμμένοι τόποι..

Ο χρόνος είναι σαν ένα βιβλίο που οι σελίδες του αντικατοπτρίζουν αναφορές εμπειριών. Σε ένα σημείο αναφοράς όπως η γη που ζούμε, αν υπάρχει μια υποκειμενική γεννήτρια ιδεών τότε αυτή θα είναι καλά κρυμμένη από τα μάτια των παιχτών της κάθε εμπειρίας. Η κάθε σελίδα αναφοράς των εποχών του χρόνου θα έχει κάποια μυστική παράδοση για κρυμμένα μέρη όπου θα μπορούσε η κρυφή γεννήτρια να εξιδανικεύει σκοπούς και αρχές εκτός χρόνου και τόπου. Μέρη όπου θα λειτουργούν σαν μαγνήτες μιας ενέργειας διαφορετικής όπου τα σήματα(σε κώδικές διαφορετικούς από τους ανθρώπινους) θα επικοινωνούν σε όποιους θα τα αντιλαμβάνονται σαν κάποια κλειδιά όπου τα στοιχεία της ύλης θα τα αποκαλύπτουν σε κατάλληλες στιγμές όταν οι εμπλεκόμενοι ουτοπιστές θα είναι έτοιμοι.**********

Μέρη όπου το τραγούδι τους είναι ένας αγέρας που ξαφνικά σηκώνει σε στροβιλισμούς τα φύλλα, μια γλυκιά ανάμνηση από μια κιτρινισμένη σελίδα. Ένα όνομα από μια απότομη έμπνευση που άραγε είναι του κατόχου; Μια παράξενη μυρωδιά από άλλες εποχές που σαρώνει την κατάλληλη στιγμή το νου. Λέξεις μέσα από όνειρα και οι οδηγοί σε προτρέπουν να ψάξεις σαν δάσκαλοί μιας άλλης πορείας. Παλαιές μνήμες που έρχονται και φεύγουν σαν χάρτες ενός άλλου σχεδίου πόλεων....άγνωστες γλώσσες που ψήγματα υπάρχουν σε πολιτισμούς που χάθηκαν τα ίχνη τους. Κάθε σελίδα του βιβλίου και μια εποχή δημιουργίας. Ακούσματα που έχουν την δική τους αίγλη από κτήρια και γιγάντιες πέτρες να ανεμίζουν στις άδειες ερήμους του τόπου αναφοράς. Σοφοί που ομιλούσαν για μάθημα χρόνου και για άλλες ακοές     
Αυτοί οι μυστικοί τόποι αυτές οι κρυμμένες πολιτείες με διαφορετικά ονόματα σε κάθε κουλτούρα είναι οι κρυφοί οδηγοί σε ένα παιχνίδι που οι όροι ίσως να μην παραδοθούν ποτέ σε θνητούς παρά μόνο σε εκείνους που τα άστρα είναι και ένα άλλο νησί. Η το πέπλο του ουρανού είναι και αυτό ένα βιβλίο με πολλές σελίδες. Τόποι όπου ξεχάστηκε ο χρόνος και οι πηγές τους ξεχειλίζουν από το νερό της ζωής. Διαφορετικές ονομασίες αλλά το ίδιο νόημα σε σκοπό και τρόπο. Εσώτερα σκιρτήματα που τον ενδιαφερόμενο τον οδηγούν πέρα από τις δομές και το δίχτυ αυτού του χρόνου να περιφέρεται από μέρος σε μέρος μέχρι να βρεί την κατάλληλη στιγμή να παρασυρθεί σε μια δίνη όπου θα βρεθεί στο μυστικό εκείνο τόπο. Η παρατήρηση της κάθε εποχής της κάθε σελίδας είναι και ο κώδικάς όπου κάθε κλειδί περιμένει να ανοίξει..........G.A.                                                                                                                                                                                           

Αστικές υπογραφές στην μνήμη του χρόνου Ζ'...τέχνη στους καμβάδες των τοίχων

" Οι υπογραφές, είναι μια ακολουθία υποσυνείδητη, από την αχανή άβυσσο αποτυπώσεων κοσμικών ροών που το γεωμετρικό τους σημάδι είναι ένα σημείο επικοινωνίας η ένας οδηγός της αρχικής πηγής και του δέκτη"...                              

Ακόμη προσπαθώ να συμβιβαστώ  με το παραπάνω, αν και το έγραψα σε πανοραμική θέα, να απλώνεται μπροστά μου μια από τις μεγαλύτερες πλατείες της πόλης που ιχνηλατώ στην ανεύρεση των αστικών υπογραφών. Ρόμβοι, Κύκλοι, γρίφοι τελειών, Τετράγωνα, πινακίδες διαφημίσεων σε μια κοσμογονική προσαρμογή στα σημεία που το κάθε ονειρικό ασυνείδητο τοποθετεί και έπειτα ρεμβάζει στην συνέχεια της πορείας του. Ίσως απάντηση στον προηγούμενο γρίφο  να δίνει μια μετουσίωση της κβαντικής διεμπλοκής η μια στιγμιαία όραση σε άγνωστες ακόμη πτυχές της εσώτερης και εσώτερης επικοινωνίας. Σε όλη αυτή την δημιουργική τάση, παρόν δίνει και μια παραλλαγή των εικαστικών τεχνών. -Αν μπορώ έτσι αυθαίρετα να τη χαρακτηρίσω με αυτόν τον προσδιορισμό-. Η συγκεκριμένη επιθετική παρόρμηση που σαν μαινόμενο χρωματικό ποτάμι, έχει σαρώσει τους δρόμους των πόλεων και τα απόνερα του δεν έχουν αφήσει σε ησυχία καμιά επιφάνεια που θα μπορέσει να φιλοξενήσει την κάθε καλλιτεχνική ιδέα. Αυτή δεν είναι άλλη από τα λεγόμενα "Γκράφιτι" "Graffiti " που τα τελευταία χρόνια έχουν καθιερωθεί σαν κεκτημένο δικαίωμα των χρηστών στο αστικό πεδίο των πόλεων.Τους συγκεκριμένους αρτίστες θα τους χαρακτήριζα  Αίλουρους όπως το "παιδί Πάνθηρας" το κόμικ που διαβάζαμε εδώ στην Ελλάδα την δεκαετία του εβδομήντα. Όπου ο ήρωας μεταμορφωνόταν στο τοτεμικό του στοιχείο και πηδούσε από ταράτσα σε ταράτσα αψηφώντας τον οποιονδήποτε κίνδυνο που ελλόχευε στην πορεία του προς την περιπέτεια. Κάτι σαν κασκαντέρ ή κάτι σαν παρκουρίστες της ζωγραφιάς που δεν διστάζουν ακόμη και σε σημεία δύσβατα να αφήνουν το σημάδι τους. Η τέχνη τους κυμαίνεται μεταξύ επικαιρότητας και μυστηρίου και αφήνουν με τον δικό τους τρόπο, το γρίφο τους να κυματίζει σαν νέο σημάδι του οπτικού πεδίου. Μια μεγάλη γκάμα  των σχεδίων τους αποτυπώνει μια κεντρική ιδέα σπειροειδούς κίνησης των γραμμάτων, των χαρακτήρων και των γωνιών όπου διασταυρώνουν την πορεία της υπογραφής τους. Η παραξενιά του όλου αυτού εσώτερου εγχειρήματος δείχνει να εξαπλώθηκε ως ένα άλλο ντόμινο έμπνευσης ενός αινιγματικού κώδικά εικαστικής επανάστασης. Άλλα σχέδια αφήνουν να απλωθεί μια ειρωνεία στο αποτέλεσμα και άλλα μια χάραξη της παρουσίας του αστικού "αφηγητή".....G.A.