Πλειάς...στον δρόμο για την Κελαινώ

"Βρίσκονται εκεί πάνω και ορούν το αστρικό χάος μυριάδες λαμπερές σε έξαρση. Στης γαίας τους άτρωτους εκφραστές της κυανής φλόγας δίνουν τα μηνύματα για θρόνους Αμαζόνων για παλάτια βασιλιάδων"               Πως θα μπορούσες να προσπεράσεις την θαυμάσια μορφή της Πλειάδας, εκείνου του θαυμάσιου σχηματισμού που η μορφή του σαν στολίδι, αστρικό υφαντό, φωτίζει με το δικό του φωτεινό κώδικα το ουράνιο στερέωμα. Φρουροί του γαλαξία μα και συνοδοιπόροι στις ονειρικές παρατηρήσεις των ταξιδευτών και του κάθε τραβαδούρου που εμπνέουν. Μια αστρική συνοικία που όταν την παρατηρείς σε περιορίζει σε σκέψεις ότι κάτι θέλει να σου πει. Ένας αινιγματικός στροβιλισμός των λάμψεων που αχνοφαίνεται και αναβοσβήνει στο σημάδι τους. Μια οικογένεια Ήλιων που στην περιοχή τους αράζουν όλοι οι ευγενείς οίκοι των μυστικών παραδόσεων, όπου εκεί, παραμένουν σαν ένας σταθμός αναψυχής και μιας υπερκόσμιας Ατλάντιας αίγλης. Υπέροχοι κρυσταλλικοί αυλοί δονούν την αιώνια ηχώ στους αντίστοιχους μικροκοσμικούς συναγωνιστές των σωμάτων που διαυγείς και καθαροί ακούν και οδηγούνται. Οι επτά αδελφές, κόρες του Άτλαντα και της ξακουστής Πλειόνης, αγναντεύουν και περιμένουν το κάλεσμα των τοξοβόλων νυμφών στης Αρτέμιδος το ξέφρενο ρυθμό. Βήματα και ματιές στα μεγάλα άστη των γήινων πόλεων καραδοκούν, με μια λέξη με μια ηχώ να ανοίξουν οι δρόμοι. Μα οι δρόμοι ανοίγουν σε τακτά διαστήματα σε άτακτα μέρη. Πως θα μπορούσαν άραγε να αφήσουν την κρυμμένη Πόλη τους, όπου σαν σταθμός πλέον στα αχανή βάθη δίνει το δικό της τραγούδι και ρυθμό έμπνευσης στους κυνηγούς των χρυσοκύανων παλατιών; Βυθίστηκε η Πόλη; Όχι δεν έγινε έτσι, εχάθη από τα μάτια της απληστίας και της άγνοιας. Έτσι έμεινε αόρατη από τους οφθαλμούς και από εκεί ανοίγει τους δρόμους για την Κελαινώ στον οίκο του Τρίτωνα και του Ευρύπυλου. Μα πως θα μπορούσε η γαία να μείνει εκτός από τα σταυροδρόμια της Πλειάδας; Πως θα γινόταν αυτό χωρίς την αμιγή επικοινωνία με αυτόν τον οίκο του Ποσειδώνα; Πως θα άφηναν την Άρτέμιδα χωρίς το υφαντό της που επεκτείνεται σε όλους τους χώρους; Τα σταυροδρόμια κινούνται όπως κινείται η σκέψη σε άλλους ορίζοντες με την αρχή της να αλλάζει συνεχώς. Τα χνάρια των άστρων μεταβιβάζουν τις όψεις τους μέχρι ο οδοιπόρος να τα ανακαλύψει μέσα από λέξεις μέσα από σκέψεις μέσα από πορείες και αγάπη στο να μετακινηθεί εκεί όπου ανήκει στις τάξεις των Ευγενών της Πλειάδος......G.A.