"Εν τω σπηλαίω τίκτεται"...

"εν τω σπηλαίω τίκτεται"...μεγάλη κουβέντα..την φωνάζαμε πιτσιρικάδες στα κάλαντα αλλά, χωρίς αντίκρισμα στο νου μας..γιατί το αντίκρισμα,έρχεται αργότερα όταν με ζυμώσεις και ψαξίματα ενδοσκοπούμε στις άκρες τις ανθρώπινες..στη μεν θηλυκή ενέργεια που σαν σπήλαιο, λικνίζεται να εισχωρήσει ο άνθρωπος ορμάμενος..στη δε αρσενική που επιθετική, με αίσθημα αναγέννησης θέλει να ξαναθυμηθεί το ταξίδι του εμβρύου..αιώνιος, αιωνιότητα, σε έναν πόλεμο που ενισχύεται ο Διόνυσος και η διαιώνιση.. με τα κλειδιά να χάνονται, σε μια άνιση μάχη με το θάνατο και τη φθορά..
κάπου ξεχάσαμε την ολοκλήρωση και κατατρεγμένοι, εμπνεύσαμε εορτές, να μας θυμίσουν ότι υπάρχουμε, σε κάτι που ακόμα προσπαθούμε να το καταλάβουμε λοβοτομημένοι και ανύπαρκτοι,.. στην πραγματική εορτή του......Γ.Α. (αφιερωμένο στην εορτάζουσα ανθρωπότητα)