Οι νυχτερινές περιπλανήσεις 'εχουν ένα γοητευτικό μαγνητισμό σε ονειροπόλους και τραβαδούρους που δεν αρέσκονται στην στριφνή εικόνα της καθημερινότητας.Πέρα ότι σχεδιάζουν(οι ονειροπόλοι) στο νου τους όλοκληρα σενάρια της ψυχικής τους διάθεσης και του ψυχεδελικού εσώτερου παροξισμού τους. Με αυτόν τον τρόπο ξεφεύγουν από τα γνωστα πεπατημένα μοτίβο που οι κοινωνία προσαρμόζει σε αυτούς που ξέρει να υπνωτίζει..
Με λίγα λόγια οι ονειροπόλοι δεν σταματούν ποτέ να ελπίζουν και να παλεύουν με τα άλογα της ευτυχίας τους..γιατί από αυτό ζουν.. από αυτό ανανεώνονται..από αυτό προχωρούν στο άναρχο παιχνίδι που μόνο εκείνοι ξέρουν....
Ηταν Άνοιξη με τα πρώτα σημάδια της βλάστησης και του πανζουρλισμού της φύσεως να σαρώνει τα πάντα.Ο Γάϊος Γράκχος έιχε τελειώσει τη μελέτη σε ένα από τα διηγήματα ενός πολύ αγαπημένου του συγγραφέα και άναψε ένα από τα αγαπημένα του πούρα με την παρέα ενός παλαιομένου ιρλανδέζικου ουισκιού.Το σούρουπο είχε δώσει την θέση του στην νυχτερινή ζωγραφιά της πραγματικότητας και αφημένος στις σκέψεις του αναστέναζε σε αυτήν την απαράμιλλη ομορφιά.Σκέφτηκε να ετοιμάσει κάτι να τσιμπήσει αλλά αισθάνθηκε μια ανεξήγητη ησυχία στην όλη ατμόσφαιρα και επίσης το γνωστό σκίρτημα από τα εσώτερα βάθη της υπαρξής του για νυχτέρινό περίπατο..Ότι σχέδια είχε για να περάσει την υπόλοιπη ώρα στην οικία του τα άφησε και ετοιμάστηκε να διαβεί τους λαβύρινθους της πόλης.Ποτέ του δεν σχεδίαζε το τι διαδρομές θα ακολουθήσει..τον καθοδηγούσε μόνο το ενστικτό του και εκείνη την περίεργη μέρα ήταν έντονο, σε μια αγαπημένη του περιοχή που την είχαν κτίσει(οι πρώτοι πολεοδόμοι)νησιώτες με έντονο το μοτίβο του λαβιρίνθου στα μικροσκοπικά σοκάκια που έβγαιναν από το πουθενά.Δεν άργησε να φτάσει,άλλα ούτε και μέτραγε τον χρόνο σε αυτούς του προσωπικούς του περιπάτους.Τον οδηγούσε μόνο το έκστικτο και το εσώτερο αίσθημα της φυγής.Στριφογυρνούσε στα στενά σαν χαμένος διαβάτης που με ηρεμία ψάχνει να βρεί μια όαση από ανειρικό απάνθισμα που θα τον κάνει να κοιτάξει τα άστρα και έπειτα να ζωγραφίσει σε καμβά το δώρο της νύχτας...
Σε μια στιγμή νόμιζε ότι είχε βρεθεί σε αδιέξοδο και ηταν έτοιμος να γυρίσει πίσω, να βρεί άλλη διαδρομή άλλα ένα μικρό πέρασμα του έκανε εντύπωση και χώθηκε εκεί σαν να μπήκε μέσα από τοίχο.Βάδισε μερικά μέτρα και έκπληκτος στα δεξιά του σε μια πόρτα ,άνοιγμα,η οτιδήποτε άλλο ήταν αντίκρυσε κάτι που ούτε και αυτός μπόρεσε να εξηγήσειΑλλά, και δεν ταυτιζόταν αυτό που είδε με ότι γνωριζε ώς συμβατό σε έναν απλό περίπατο..
Ακριβώς διπλά του στην άκρη της πόρτας στεκόταν ένας ψηλός Άνδρας και μέσα στον εσωτερικό χώρο ένας καθισμένος σαν ηλικιωμένος(έτσι έδειχνε) και γύρω από αυτόν πολλά μα πολλά μικρά ζώα (πιθανόν γατάκια) με όλο τον φόντο του φωτισμού να τον δίνει ένα αχνό κόκκινο φώς(η όλη εικόνα ήταν σκοτεινή και σε έβαζε σε απορία πως κινούνται έτσι)..όλα σε αυτήν την ανύποπτη στιγμή έγιναν γρήγορά (γιατί ο Γάϊος δεν άφησε το βήμα του).Αυτό που του έκανε εντύπωση είναι ότι και οι δυο φιγούρες δεν έδειξαν να ενοχλήθηκαν από την παρουσία του και σε όλη αυτή τη "δειάρκεια" ήταν σαν "ακίνητοι"...ο ταξιδευτής συνέχισε την διαδρομή με έντονα τα σημάδια αυτής της απρόσμενης συνάντησης..Επίσης αυτό το εσώτερο σκίρτημα για συνέχεια του περιπάτου σταμάτησε, σαν να του μιλούσε ότι ήταν να δει το είδε...
Ξέρετε είναι κάποιες φορές που το αδύνατο από το δυνατό μπόρεί να χωρίζονται σε μια λεπτή κλωστή, αρκεί να ξέρεις πως να την σπάσεις η πως να είσαι ταυτόχρονα και στις δυό όψεις.Επειτα είναι και αυτό, το πως θα εξιστορίσεις εμπειρίες που ίσως, να είναι μόνο για σένα, ένα συμπαντικό απεριτίφ από εκείνα που μόνο εκείνο ξέρει, να σερβίρει, σε αυτούς που τις νύχτες δίνουν την εσώτερη παραγγελιά των ονείρων τους....
Α..όσο για τα "γέλια της ημέρας" ο Γάϊος ξαναπέρασε από το σημείο και δεν βρήκε κάτι..το σημείο έδειχνε να είχε εγκαταλειφθεί η να είχε άλλάξει η δομή... στο συγκεκριμένο σημείο..η νύχτα γέλασε πιο ειρωνικά από την ημέρα......(Γιώργος Αποστολέας Δεκέμβριος 2014)
Ηταν Άνοιξη με τα πρώτα σημάδια της βλάστησης και του πανζουρλισμού της φύσεως να σαρώνει τα πάντα.Ο Γάϊος Γράκχος έιχε τελειώσει τη μελέτη σε ένα από τα διηγήματα ενός πολύ αγαπημένου του συγγραφέα και άναψε ένα από τα αγαπημένα του πούρα με την παρέα ενός παλαιομένου ιρλανδέζικου ουισκιού.Το σούρουπο είχε δώσει την θέση του στην νυχτερινή ζωγραφιά της πραγματικότητας και αφημένος στις σκέψεις του αναστέναζε σε αυτήν την απαράμιλλη ομορφιά.Σκέφτηκε να ετοιμάσει κάτι να τσιμπήσει αλλά αισθάνθηκε μια ανεξήγητη ησυχία στην όλη ατμόσφαιρα και επίσης το γνωστό σκίρτημα από τα εσώτερα βάθη της υπαρξής του για νυχτέρινό περίπατο..Ότι σχέδια είχε για να περάσει την υπόλοιπη ώρα στην οικία του τα άφησε και ετοιμάστηκε να διαβεί τους λαβύρινθους της πόλης.Ποτέ του δεν σχεδίαζε το τι διαδρομές θα ακολουθήσει..τον καθοδηγούσε μόνο το ενστικτό του και εκείνη την περίεργη μέρα ήταν έντονο, σε μια αγαπημένη του περιοχή που την είχαν κτίσει(οι πρώτοι πολεοδόμοι)νησιώτες με έντονο το μοτίβο του λαβιρίνθου στα μικροσκοπικά σοκάκια που έβγαιναν από το πουθενά.Δεν άργησε να φτάσει,άλλα ούτε και μέτραγε τον χρόνο σε αυτούς του προσωπικούς του περιπάτους.Τον οδηγούσε μόνο το έκστικτο και το εσώτερο αίσθημα της φυγής.Στριφογυρνούσε στα στενά σαν χαμένος διαβάτης που με ηρεμία ψάχνει να βρεί μια όαση από ανειρικό απάνθισμα που θα τον κάνει να κοιτάξει τα άστρα και έπειτα να ζωγραφίσει σε καμβά το δώρο της νύχτας...
Σε μια στιγμή νόμιζε ότι είχε βρεθεί σε αδιέξοδο και ηταν έτοιμος να γυρίσει πίσω, να βρεί άλλη διαδρομή άλλα ένα μικρό πέρασμα του έκανε εντύπωση και χώθηκε εκεί σαν να μπήκε μέσα από τοίχο.Βάδισε μερικά μέτρα και έκπληκτος στα δεξιά του σε μια πόρτα ,άνοιγμα,η οτιδήποτε άλλο ήταν αντίκρυσε κάτι που ούτε και αυτός μπόρεσε να εξηγήσειΑλλά, και δεν ταυτιζόταν αυτό που είδε με ότι γνωριζε ώς συμβατό σε έναν απλό περίπατο..
Ακριβώς διπλά του στην άκρη της πόρτας στεκόταν ένας ψηλός Άνδρας και μέσα στον εσωτερικό χώρο ένας καθισμένος σαν ηλικιωμένος(έτσι έδειχνε) και γύρω από αυτόν πολλά μα πολλά μικρά ζώα (πιθανόν γατάκια) με όλο τον φόντο του φωτισμού να τον δίνει ένα αχνό κόκκινο φώς(η όλη εικόνα ήταν σκοτεινή και σε έβαζε σε απορία πως κινούνται έτσι)..όλα σε αυτήν την ανύποπτη στιγμή έγιναν γρήγορά (γιατί ο Γάϊος δεν άφησε το βήμα του).Αυτό που του έκανε εντύπωση είναι ότι και οι δυο φιγούρες δεν έδειξαν να ενοχλήθηκαν από την παρουσία του και σε όλη αυτή τη "δειάρκεια" ήταν σαν "ακίνητοι"...ο ταξιδευτής συνέχισε την διαδρομή με έντονα τα σημάδια αυτής της απρόσμενης συνάντησης..Επίσης αυτό το εσώτερο σκίρτημα για συνέχεια του περιπάτου σταμάτησε, σαν να του μιλούσε ότι ήταν να δει το είδε...
Ξέρετε είναι κάποιες φορές που το αδύνατο από το δυνατό μπόρεί να χωρίζονται σε μια λεπτή κλωστή, αρκεί να ξέρεις πως να την σπάσεις η πως να είσαι ταυτόχρονα και στις δυό όψεις.Επειτα είναι και αυτό, το πως θα εξιστορίσεις εμπειρίες που ίσως, να είναι μόνο για σένα, ένα συμπαντικό απεριτίφ από εκείνα που μόνο εκείνο ξέρει, να σερβίρει, σε αυτούς που τις νύχτες δίνουν την εσώτερη παραγγελιά των ονείρων τους....
Α..όσο για τα "γέλια της ημέρας" ο Γάϊος ξαναπέρασε από το σημείο και δεν βρήκε κάτι..το σημείο έδειχνε να είχε εγκαταλειφθεί η να είχε άλλάξει η δομή... στο συγκεκριμένο σημείο..η νύχτα γέλασε πιο ειρωνικά από την ημέρα......(Γιώργος Αποστολέας Δεκέμβριος 2014)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου