Χρόνος και μνήμη...(αναδρομικές εμφανίσεις στο οπτικό και μνημονικό πεδίο)

Δεν είναι λίγες οι φορές που εκεί που ψάχνουμε κάτι δικό μας από τα αντικείμενα που μας ακολουθούν στις καθημερινές μας δραστηριότητες.. από τα κλειδιά μέχρι τα ενδύματα και τα οτιδήποτε χειριζόμαστε για να κινηθούμε στο ολικό χρονικό συνεχές. Ξαφνικά, εξαφανίζονται ως δια μαγείας από το οπτικό μας πεδίο σαν να άνοιξε ένας άλλος δίαυλος πραγματικότητας και προσπαθούμε να δούμε εκεί που ο χώρος έχει "μετακινηθεί" ..ψάχνεις απεγνωσμένα σε σημεία που γνωρίζεις καλύτερα από οποιονδήποτε και τίποτα δεν βλέπεις, πηγαίνεις σε άλλα σημεία χωρίς αποτέλεσμα και ξαναεπανέρχεσαι στο ίδιο σημείο που έχεις εξετάσει με λεπτομέρεια και ως δια μαγείας "εμφανίζεται" το αντικείμενο που ψάχνεις. Παιχνίδια του εγκεφάλου η κάτι άλλο πιο περίπλοκο συμβαίνει; Και όσο αφορά τα αντικείμενα αυτό  έχει παρατηρηθεί αρκετά και έχουν "δοθεί εξηγήσεις" έστω,  με τους "διπλωματικούς χειρισμούς" της επιστήμης που στρουθοκαμηλίζουν σε  πεδία δικής τους έμπνευσης ως επί το πλείστον και όχι πειραματικών η στατιστικών παρατηρήσεων. Αλλά..όταν αυτό το περίεργο φαινόμενο εκτός των υλικών αντικειμένων εμφανίζεται και στην λειτουργία της μνήμης; Δηλαδή, όταν γνωρίζεις πολύ καλά ονόματα η λέξεις που της μνημονεύεις επί συνεχή βάση και ιδίως όσο αφορά ονόματα προσώπων που τα βλέπεις και συνομιλείς και έπειτα  σου τα υπενθυμίζει κάποιος άλλος στο φιλικό σου περιβάλλον και κατά έναν περίεργο τρόπο αδυνατείς να θυμηθείς, ονόματα που τα ξεστόμιζες επί μόνιμη
 συνεχή χρονική βάση τότε το φαινόμενο προεκτείνεται και εκτός οπτικής κατάστασης. Σαν το χρονικό συνεχές να έχει τυλιχθεί κυριολεκτικά σε έναν περίπλοκο σχηματισμό παρελθόντος και μέλλοντος παρατηρητή και παρατηρούμενων στο οπτικό πεδίο(αντικείμενα) και μνημονικό πεδίο(ονόματα). Αν η ανθρώπινη πολύπλευρη φύση ταλαντεύεται σε "πηδήματα" "'άλματα" διαφορετικών αμφίπλευρων κατευθύνσεων τότε η πραγματικότητα αποκτά άλλη δυναμική κατάσταση από την υποκειμενική σταθερότητα και μεταβάλλεται σε κάτι άλλο πιό χαοτικό  παιχνίδι ρόλων υλικής και μη υλικής μορφής . Αν ο εγκέφαλος σε συνδυασμό με τις ηλεκτροχημικές διεργασίες των άλλων οργάνων επεξεργάζεται και κατά κάποιο τρόπο αναβαθμίζεται σε δικές του επινοήσεις να κάνει άλματα στο χωροχρονικό συνεχές τότε η ζωή αποκτά  η μετασχηματίζεται

σε κάτι πιο περίπλοκο μεταφυσικό ουσιώδες από την στρυφνή  πορεία του πριν και του μετά.....Γ.Α.