Διόνυσος..

Από τα βάθη του χρόνου πήρε εντολή να ξαναγυρίσει στα μέλαθρα όπου τα άφησε ο θεός και παραβιασμένα να βγαίνουν από εκεί φιγούρες του Άδη. Ηλιάδες είχε σαν οδηγούς και όχι μόνο, να παρεμβαίνουν όταν αυτό ήταν δυνατόν να γίνει. Η κρυφή τους φύση έπρεπε να παραμείνει έτσι, σε αυτήν την μορφή, ώστε σαν κρύφιες και εν δυνάμη ορατές να δίνουν αυτό που ορίζει η υπερβατική τους σοφία και ισχύ. Από τα όρια της Ιωνίας μέχρι τα βουνά και τις πεδιάδες της Βακτριανής και μέχρι τα έσχατα όρια της Μογγολίας οι Αλεξάνδρειες οι μια μετά την άλλη ξεφύτρωναν σαν λαμπερά μανιτάρια στο χάρτη της ξέφρενης πορείας του νέου Διόνυσου. Δεν άφησε όρος για όρος φαράγγι για φαράγγι πεδιάδα για πεδιάδα ώστε να τελειώσει εις πέρας την αποστολή του σαν περικοκλάδα κισσού όπου απλώθηκε στα πέρατα και τα βάθη της Ασιατικής Ηπείρου..Πολυστασιακός Αγύρατος φύτρωνε κίονες και αυτοί άκμαζαν και μαρτυρούσαν την πολυδιαστασιακή μορφή του. Τα μέρη του περάσματος έγιναν και αυτά με τη σειρά τους μυστήρια και αινιγματικά να μαρτυρούν ότι εκεί κάτι έμεινε και παραμονεύει να παρακάμψει πορείες μέχρι την ημέρα όπου ο χρόνος θα κινηθεί σε άλλη ταχύτητα θέασης. Αναμένουν και διώχνουν περιμένουν και μετρούν σε υπολογισμούς ανωτέρας διάνοιας τον επόμενο Διόνυσο την επόμενη Αμφικτυονία να ξανάρθει. Φρουροί του χρόνου άχρονοι μεν σοφοί δε καιροφυλακτούν να φανεί ο Φάνητας του χρυσούν γένους της Ποσειδωνίας υγρό και έτοιμο να ξανακτίσει τον χρόνο και τον λόγο και μέσα από τις στάκτες της λήθης να ξαναγεννηθούν,φανούν τα μέλαθρα που κρύφτηκαν από τους βέβηλους εκτός όρασης και δείχνονται στον νού της επόμενης σποράς που ετοιμάζει η Διαιώνιση και ντύνει ο Άρης την ψυχή της.........Γ.Α.