Βόλνιους...

Ήταν εκείνα τα χρόνια της μεγάλης συγκομιδής, τα άροτρα όργωναν με ξέφρενους ρυθμούς την ορμή τους ώστε να αποδώσουν στα μέγιστα την καλλιέργεια και η γη να θρέψει

εκείνο τον λαό της ιταλικής χερσονήσου. Το χώμα υγρό και λασπωμένο είχε μια άλλη έκπληξη να δώσει στους κατοίκους και από τότε οι μύθοι και παραδόσεις έδιναν και έπαιρναν σε όλη την επικράτεια. Τραγωδοί και μελωδοί συνέγραψαν τις ιστορίες τους ο καθένας με το δικό του ταλέντο με την δική του μυστική τέχνη του λόγου. Αλλά από όλους αυτούς ένας ξεχώρισε για τις τραγωδίες που έγραψε σε όλη την περίοδο που συνέβησαν τα γεγονότα της εμφάνισης του παιδιού των άστρων...ήταν ο ξακουστός Βόλνιους ο αρχιερέας των Ετρούσκων..                                    Τα παραπάνω λόγια είναι δικά μου αλλά, θα μπορούσαν να είναι του Ρωμαίου πολιτικού και συγγραφέα Μάρκου Τερέντιου Βάρρων(Μarcus Terentius Varro) που έζησε στην Ρώμη μεταξύ του δευτέρου και πρώτου αιώνα π.χ. Έγραψε περίπου στα 78 έργα σε 620 τόμους και από αυτά διασώθηκαν μόνο δύο. Το Rerum rusticarum(περί αγροτικών πραγμάτων) και το De lingua latina(περί λατινικής γλώσσης). Σκέτη καταστροφή, σε όλο αυτό το μεγάλο επίτευγμα να σώθηκαν μόνο δύο έργα. Στο πρώτο αναφέρει εκείνο το παράξενο όνομα με μια αρχετυπική μορφή ιερέα που ήταν κλειδοκράτορας των μυστικών κάθε πόλης εκείνου του θαυμαστού πολιτισμού, όπου απότομα,  σαν διάττοντας αστέρας, χάθηκε αφήνοντας πίσω του ψήγματα από την μυστηριώδη μορφή θεότητας που  τον συντρόφευε σαν ένας προφήτης από άλλους κόσμους.. τον περίφημο Τάγη. Τα βιβλία του παράξενου προφήτη η διδαχές τα γεγονότα που θα συνοδεύουν τον κόσμο τα λεγόμενα Libri Tageticι μπορεί να είναι κάπου φυλαγμένα σε μέρη απρόσιτα. Μπορεί αυτός ο μυστηριώδης Βόλνιους να τα πέρασε από την δική του λογοκρισία και να άφησε να περάσουν αυτά που πρέπει σε μια ανθρωπότητα που ακόμα μικρονοεί..μπορεί να τα άφησε ατόφια στην μυστική και αλλοκοσμική γλώσσα ώστε κάποιοι μελλοντικοί απόγονοι να είναι σε θέση να ξανα-δημιουργήσουν από μια υπερκόσμια καταστροφή. Η ανθρωπότητα κτίζει και καταστρέφει. Πιθανόν να είναι κυρίαρχη αλλά και να μην είναι..ο Βόλνιους(Volnius Etruscan) θυμίζει εκείνον στους Δελφούς τον Ακήρατο που έμεινε μόνος με τον θεό, σε έναν μυστικό διάλογο σε έναν επερχόμενο κίνδυνο.Θυμίζει επίσης τους ιερείς του Ναού του Σολωμόντα που σήμαιναν και δεν έδιναν στους θνητούς τις πραγματικές διδαχές των νόμων. Θυμίζει του ιερείς του Βααλ και της Αστάρτης που έλεγαν το easter everywhere σαν μια άλλη ανάσταση των χίλιων κοσμικών Ηλίων...ο Βόλνιους γνώριζε και άφησε τα αλλοκοσμικά βιβλία του παιδιού των άστρων να περάσουν από γενιά σε γενιά και να τα φυλάξουν οι Ρωμαίοι σε κάποιον από τους Επτά λόφους της Πόλης. Πιθανόν στον  Καπιτωλίνο  και έπειτα να πήραν τον δρόμο για αλλού..ίσως σε κάποια υπόγεια επτασφράγιστα για να μη  έρχονται σε επαφή οι νέοι θνητοί με τις εξωτικές γλώσσες..ο Βόλνιους είχε την τύχη να τον αντικρίσει όπως οι προηγούμενοι από αυτόν, μιας και η επαφή το αλλοκοσμικό contact συνεχίστηκε μέχρι την "αναχώρηση" του παιδιού για αλλού η για κάπου κοντά σε κάποιον σταθμό επιτήρησης..τα contact συνεχίζονται με ένα ιδιαίτερο σασπένς ψυχαγωγικού και ερευνητικού χαρακτήρα περιοδείας με αίθουσα αναψυχής την πραγματικότητα στο χωροχρονικό υποκειμενικό ψηφιδωτό που η μνήμη κολλάει σε αινίγματα όπου σαν ιοί μπερδεύουν την συνείδηση να κρατηθεί από κάπου..οι ιερείς των Ετρούσκων μπορούσαν να έχουν μνήμη γιατί ίσως να τους διάλεξαν τα ίδια τα παιδιά των άστρων στο να έχουν..αποτύπωναν την μορφή τους σαν καραφλά παιδιά με μεγάλους οφθαλμούς και χιτώνα με ζωγραφισμένα άστρα.....και αν ο σταθμός αναψυχής είναι των παιδιών οι γονείς που βρίσκονται; Αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω  πιθανόν η απάντηση να βρίσκεται στα Libri Tagetici η στα σιβυλλικά βιβλία που προσπαθούσε να πουλήσει μια γριά Σίβυλλα στον Ταρκίνιο τον υπερήφανο(Tarquinius Superbus) έναν από τους πρώτους Ρωμαίους βασιλιάδες Ετρουσκικής καταγωγής......Γ.Α.