Περιφέρονται κενοί σαν να άδειασε ο κόσμος, σαν κάτι αλλόκοτο να έσβησε αυτά που τους έκαναν να είναι άνθρωποι, να ζουν να θυμούνται εμπειρίες , σε ότι αγάπησαν και το έκαναν κτήμα στα δώματα του νού τους. Αποκομμένοι από τους υπολοίπους, κινούνται με βλέμμα απλανές χαμένοι σε μια άλλη πραγματικότητα, κινούμενες υπάρξεις μπερδεμένες σε άλλες εικόνες προσπαθούν (μπορεί και όχι) να κρατηθούν σε άλλες εικόνες ανεξήγητες, μηχανικές κινήσεις να μοιάζουν υποκινούμενες από αλλού.Οι οικείοι τους ξαφνικά παρατηρούν μια νέα παρουσία να γυροφέρνει σε μνήμες και έπειτα να χάνεται, ένα κακό ταξίδι χωρίς επιστροφή,αυτοί είναι οι άνθρωποι του Αλτσχάϊμερ.....αν είμαστε κάτι ιδιαίτερο, με βούληση, ταξιδεύοντας στις υλικές υποστάσεις γιατί συμβαίνει κάποιοι να χάνουν την ταυτοτητά τους? Ποιός ορίζει εμπειρίες εμείς η κάτι άλλο άγνωστο? Η συνείδηση μένει όταν τελειώνει το σώμα? Και με σε ποιά κατάσταση? Όταν από εδώ παρατηρούμε ότι οι συγκεκριμένη κατηγορία την χάνει με τον ποιό άσχημο τρόπο?
Γεννήσεις, απώλειες, φθοροποιά κατάσταση μιας συμπαντικής αρχής βρίσκει και χάνει, ανακαλύπτει και εξαφανίζει, προσαρμόζει και μαθαίνει περιφέρεται σε ένα λαβύρινθο αδιεξόδων που η έξοδος φέρνει και αυτή μια άλλη "πίστα" αινιγμάτων...η βιοποικιλότητα της γης δείχνει την αλυσίδα των περασμάτων από είδη σε είδη που χάνονται επίσης στον λαβύρινθο της πείνας ..τα δίποδα σαν επικεφαλείς της "Αρένας" της διατροφής χάνονται και αυτοί σε κάτι άλλο πεινασμένο αόρατο επικίνδυνο και μυστηριώδες....Γ.Α.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου