Βρικόλακες, Βαμπίρ, κυνηγοί των θεών σε μια ειρωνική αντιμετώπιση του θανάτου. Μια κίνηση ματ στον ύπουλο προγραμματισμό της φθοράς. Εκεί στα έγκατα της κεφαλής..το παραδεισένιο άγγιγμα της Μελατονίνης,,το ύπουλο χάϊδεμα του φωτός στης σάρκας το άπλωμα..το φως που φθοροποιεί ανελέητα το σώμα, το λιώνει σαν ήλιος που τυφλώθηκε από την απελπισμένη όραση της αιωνιότητας. Σε αυτό το συμπαντικό παίγνιο υπάρχουν όροι μυστικοί και άχρονοι που ακμάζουν από την εσωτερική παρόρμηση του να συνεχίζεις να ζεις σε δώματα που ποτέ δεν σε εγκατέλειψαν, στοιχειά της φύσης την αλτρουιστική αλχημεία..
χαοτική και παράξενη..βράζουν όπως η ηφαιστειακή λάβα στης φλέβας το μυστήριο, καίνε και ανανεώνουν τους γαλαξίες των κυττάρων σε ένα μυστικό χορό αντιθέσεων..μια παγανιστική εσώτερη εορτή..Αυτούς που έμειναν κρυφοί σε θεϊκές παραδόσεις..όπου τα κλειδιά κάπου ξεχασμένα περιμένουν αόρατα χέρια να ανοίξουν το ανείπωτο εκείνο που περιμένει πέρα από το χρονικό μαρτύριο..ζήμωση στους ατέρμονους κύκλους του αίματος ανακατέματα στων υγρών το τέλεσμα...γρίφοι που έμειναν παράξενοι και δίνονται απλόχερα στης κοσμικής δίνης το γεφύρωμα.......Γ.Α. Ιούνης 17
τελικά τα κειμενά μου ανανεώνονται συνεχώς σαν χαμαιλέοντες σκέψης..
ΑπάντησηΔιαγραφή