Ναρκισσιστικές παραισθήσεις..

""Στο χάσμα της αιωνιότητας ο άνθρωπος στόλισε σε βάθρα και βάραθρα χρόνου τον εαυτό του σαν το αγαπημένο παιδί του σύμπαντος, τους θεούς του δε, σαν τους υπερόπτες που δεν χάνουν ούτε στιγμή να ασχολούνται μαζί του..σαν τις γκουβερνάντες παιχνιδιάρες που δεν τον αφήνουν ούτε στιγμή από τις ατασθαλίες που έχει το δικαίωμα να κάνει, κάτι σαν δικαιολογία της στιγμής ενός χάνου που αντικρίζει έπειτα το αίτιο των πράξεων του.. αχανής η εφευρετικότητα του όπως και τρομακτικές οι μετέπειτα επιπτώσεις των έργων του.. και προπάντων, πάντα στο πλάι του οι προστάτες υπεράσπισης θεϊσκοι που δεν χάνουν ευκαιρία να παίρνουν το μέρος του..αστείο, αν το δείς με σατυρικό πνεύμα αν και εδώ που τα λέμε κανείς τους στην ουσία δεν ρώτησε κανέναν θεό "τι χαμπάρια εκεί πάνω"; παρά μόνο σχεδίαζε πως θα επεκταθεί στον χώρο που του έδωσαν να "παίξει". Kαι τα παιχνίδια, έχουν και τα υπέρ και τα κατά στον τρόπο που τα δημιουργείς κάτι σαν τους κανόνες των μονοπωλίων σε έναν κόσμο υπερβολικά επικίνδυνο που μόνο δεν χαμογελά..σε ένα συμπαντικό πάνελ που οι υπογραφές δημιουργίας πάνε και έρχονται όλα είναι επιτρεπτά και όλα επιλήψιμα σαν την τράπουλα που προσπαθείς να προβλέψεις το χαρτί του άλλου αλλά δεν "κάθεται" κανενός. Ακούραστος στον θρόνο του ο άνθρωπος, συνεχίζει να αισθάνεται ακαταμάχητος μάγος, να υλοποιεί τις επιθυμίες του τα πάθη του και αυτή την ακαταμάχητη υπεροψία της αδάμαστης χαοτικής φύσης του.Επιβλητικός χωρίς να υπάρχει πριν και μετά, παρά μόνο ζαριές και παίχνια, ακαμάτης στο να παίρνει μετέπειτα ευθύνες και οι εγγυήσεις, πάντα σε ψιλά γράμματα...μια βιογονική μονάδα ένα παθογενές παράσιτο που έχει πολλά να λύσει ακόμη ένας τριτοκοσμικός πολίτης σε κοσμικούς χάρτες που παραμένουν ακόμη κρυφοί για αυτόν....""                                                                                                                                                                              συνέδριο μηχανών κάπου από το κοντινό μέλλον....Γ.Α.