Εκ πρώτης ματιάς θα λέγαμε ότι το σώμα είναι ένας πολύπλευρος καθρέπτης της φύσης που αποτυπώθηκε σε μικροκοσμική ανταύγεια ενός πολυκύτταρου οργανισμού. Παρατηρώντας την γεωμετρική δομή του στο εξωτερικό κέλυφος βλέπουμε η μάλλον συγκρίνουμε τις εκφάνσεις απολήξεις των δομών της γαίας να αποτυπώνονται με απόλυτη ευκρίνεια στα μέρη που το αποτελούν. Τα νεύρα τα νευρίδια και τα υπονευρίδια καλύπτουν όλη τη δομή και θυμίζουν τα εξωτερικά κλαδιά των δέντρων και τις λάμψεις των κεραυνών στο ηλεκτρικό φορτίο που κουβαλούν και σαρώνουν και εκτονώνονται στο 'έδαφος με το αντίστοιχο ηλεκτρικό φορτίο να κινεί το σώμα. Τις τρίχες από την κεφαλή ως και σε όλα τα σημεία από τα άκρα και σε όλο το εμβαδόν της βιομάζας να θυμίζουν το βασίλειο των φυτών και των δέντρων αντίστοιχα που μεγαλώνουν κόβονται και ξαναφυτρώνουν σε έναν αέναο κύκλο μέχρι την "λήξη" του συνόλου της ύπαρξης. Τις φλέβες τις αρτηρίες στο αχανές μοτίβο τους να θυμίζουν τα ποτάμια στο δικό τους πολύπλευρο παιχνίδι αναζήτησης χώρου στο σώμα του εδάφους. Το πολύτιμο υγρό του αίματος να δίνει την εικόνα του πολύτιμου υγρού στοιχείου που καλύπτει τα δύο τρίτα της γηϊνης επιφάνειας (περίπου στα ίδια σταθμά καλύπτει το αίμα και το σώμα).Όλη αυτή η δεξαμενή μαζί με τα αποθέματα του ύδατος να έχει διακυμάνσεις από την κυκλική κίνηση του σεληνιακού χορού σαν μια μιροκοσμική παλίρροια και άμπωτη που ακολουθεί με τον δικό της ρυθμό το γήινη δραστηριότητα. Όλα δείχνουν ότι αυτό το καθρέπτισμα επεκτείνεται σε προεκτάσεις με άλλα βασίλεια όπως αυτό των τροφών που σαν μια απόκοσμη ειρωνία αποτύπωσαν αντέγραψαν η και αντίστροφα σχεδιάστηκαν πάνω στο σώμα από ένα μαγικό φυσικό καλειδοσκόπιο που με λεπτομέρεια μας δείχνει την συναφή συγγένεια...π.χ. το καρύδι θυμίζει τον εγκέφαλο το αμύγδαλο θυμίζει την περίμετρο του οφθαλμού το καρότο(όταν κοπεί το εσωτερικό του) το εσώτερο του οφθαλμού και οι συγκρίσεις δεν τελειώνουν. Είναι πράγματι τόσο περίπλοκο που όσο το παρατηρεί τόσο αισθάνεσαι την γήϊνη υπογραφή σαν ένα αντίγραφο με διαπιστευτήρια που ακόμα είναι δύσκολο να βρούμε τι ορίζουν. Η κάθε κουλτούρα απέδωσε τιμές στο σώμα από την ξεχωριστή δική της οπτική με πειραματισμούς που έκανε. Κάθε ήπειρος κάθε λαός είχε την δική του σοφία για την φύση του σώματος από την άπω Ανατολή μέχρι τους γηγενείς φυλές της Αμερικής σε μια πανδαισία τελετών και μυήσεων. Με λίγα λόγια (και όσο μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα) κάθε λαός είχε τον δικό του "διάλογο" με το σώμα του. Παραδείγματα του πόσο διαφορετικά έβλεπαν το σώμα οι εκάστοτε κουλτούρες είναι αρκετά. Αυτό που μου έρχεται στο νου και είναι σαρκαστικό θα έλεγα στο πόσο αλλάζουν οι πεποιθήσεις σε διαφορετικές ηπείρους είναι αυτό. 'Οταν οι Ινδιάνοι αντίκρισαν τους "λευκούς διάβολους" τα "αποκρουστικά" "χλωμά πρόσωπα" με τις γενιάδες να φουντώνουν στις πονηρές όψεις τους είπαν " αυτοί πρέπει να είναι τρελοί σκέφτονται μόνο με το κεφάλι τους" ναι ήταν ένα σοκ για αυτούς να βλέπουν τους αγνώστους να έχουν το "δικό τους τρόπο σκέψης". Οι άλλοι φυσικά είπαν τα αντίθετα βλέποντας τις τελετές τους και το τρόπο που έκριναν ονομάζοντας τους "άγριους κοκκινόχρωμους". Μπορεί να επεκράτησαν οι δεύτεροι αλλά οι πρώτοι.. ίσως ακόμη γελάνε. Όπως και να έχει οι "πειραματισμοί έχουν αποτελέσματα στην πραγματικότητα του καθενός και αν το ταϊ τσί για τους Κινέζους είναι μια ευχάριστη εφαρμογή στον τρόπο που λειτουργεί το σώμα τους για κάποιους άλλους είναι μια παράξενη αγγαρεία που ούτε που θέλουν να την αγγίξουν.Οι Σαμάνοι έβλεπαν την σκέψη σαν ενιαίο σύστημα όλης της δομής από τα πόδια εώς το κεφάλι οι Λευκοί σαν κάτι ξεχωριστό το ένα από το άλλο. Αν οι Σαμάνοι μίλαγαν και προέβλεπαν γεγονότα της φύσης με το να μιλούν στην φυσική τους δομή οι Λευκοί κατασκεύαζαν μηχανισμούς να τους το δείχνουν και άφηναν την εργαστηριακή χημεία να παίρνει τα ηνία στις αλλαγές ενώ οι πρώτοι είχαν επίσης την χημεία της φύσης μιας και γνώριζαν καλύτερα τα φυσικά καθρεπτίσματα . Είναι πολύπλοκη η όλη εξιχνίαση του πως ανταποκρίνεται το σώμα στα οποιαδήποτε "κελεύσματα" της ανθρώπινης απορίας . Από τις νηστείες και τις αποχές μέχρι τελετές μετάβασης σε μια άλλη κρυφή φύση που φρόντισε να έχει τους δικούς της κανόνες και κλείδες σε αυτήν την μυστήρια φυσιολογία. Σε δικές μου εμπειρίες θυμάμαι ότι όταν χτύπαγα(από απροσεξία) σε ένα σημείο του σώματος αυτό μεταφερόταν αυτόματα σε ένα άλλο σαν μια μετάσταση του σοκ του πόνου(για κλάσματα δευτερολέπτου η και μερικά δεύτερα).Αλλά γιατί σε ένα συγκεκριμένο σημείο; Αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί στις απολήξεις των νεύρων αλλά αν είναι έτσι θα έπρεπε οι διακλαδώσεις να το μεταφέρουν και σε άλλα και όχι σε ένα συγκεκριμένο. Μετά πειραματίστηκα και όταν ερέθιζα ένα σημείο αυτό ταυτόχρονα μεταφέρονταν σε ένα άλλο μόνο ένα σαν ένα τούνελ στην συμπαντική ροή των εκατομμυρίων κυττάρων να το έβγαζε εκεί.Σε άλλους πειραματισμούς συνέβαιναν και άλλα "περίεργα" που δεν συμβάδιζαν με την κοινή λογική. Ίσως οι κρυφοί γενετιστές(για όσους το δέχονται) που μας έφτιαξαν να άφησαν κάποιες δικλείδες ανοικτές η όλα να έγιναν γρήγορα σαν να ήθελαν να αποτελειώσουν όπως όπως
το δημιούργημα 'η... η φύση να πειραματίζεται ακόμα 'η να έχει ήδη τελειώσει το έργο της όταν επεκτείνουμε στο άπειρο την θαυμαστή εικόνα κοιτάζοντας τους γαλαξίες........Γ.Α.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου