Αγνωστοι ορίζοντες...

Ξαστεριά και οσμές ατμοί και νεφέλες από ένα γιγάντιο και ατελείωτο κοσμικό πανέρι που δεσπόζει κυκλιόμενο στις ορμές του το νερό της Θάλασσας. Ανακατεμένο με τις μυριάδες αλχημείες του μυστικού μενού της θαυμαστής ουσίας του αφρισμένου ύδατος. Το απόκρυφο αίνιγμα αυτής της κινούμενης υδάτινης μάζας που έκανε τα πάντα ο άνθρωπος να την τιθασεύσει. Αλλά ποιός γνωρίζει τι κατέχει η απόκοσμη υγρή μαγεία που σε συνεργασία με τα στοιχειά του αέρα αλλάζει τα ένστικτά της όταν εκείνη το θελήσει να παίξει με τους ορίζοντες. Θάλασσα..ένας σιωπηλός κόσμος θαυμάτων αλλά και καταστροφών νηνεμίας και κυκλώνων που ανακατεύει το είναι της σαν να θέλει να ξεχάσει σαν να θέλει να ανανεώνεται σε ένα δικό της παραμύθι ιστοριών και μύθων που μόνο εκείνη γνωρίζει. Ένα γιγάντιο Ποσειδώνιο άπλωμα να σαρώνει και συνάμα να κρύβει καλά τα μυστικά του....κρύβει στεριές μα και εμφανίζει νήσους σαν ένας κρυφός ζωντανός "ταχυδακτυλουργός" που του αρέσουν τα παιχνίδια με τις όψεις τα τρικ με τις εικόνες μόνο..που δεν ρωτά ποιόν και τι αλλά διαλέγει και ορμά με το μυστήριο.........

Ήταν Νοέμβρης του 69 που το πλοίο "Μίλτων Ιατρίδης" άφησε την Νέα Ορλεάνη και σάλπαρε για το μεγάλο ταξίδι του ως τις ακτές της της δυτικής Αυστραλίας με μια διαδρομή που θα "χαιρετούσε" το ακρωτήρι της "καλής ελπίδας" κάπου στα μέσα του Δεκέμβρη. Μια διαδρομή όπως και οι υπόλοιπες που άρμοζαν στη φύση ενός φορτηγού πλοίου που είναι φτιαγμένο να διανύει μεγάλες αποστάσεις. Αλλά ποιός είναι εκείνος που ρώτησε ποτέ την θάλασσα τι ορμές έχει; Ποιός είναι εκείνος που τα έβαλε με τα θέλω Ποσειδώνιου πέπλου που ταλαντεύεται όπως εκείνο ορίζει και διαμορφώνει εκτάσεις και ορίζοντες; Το τελευταίο σήμα στίγματος του πλοίου δώθηκε από τον ασύρματο στις 28 εκείνου του μηνός κάπου στις παρυφές του τριγώνου της βερμούδας και από τότε χάθηκε από τον μάταιο και αλαζονικό τούτο κόσμο. Έρευνα στην έρευνα και δεν απέδωσαν κάτι. Ολόκληρο σκαρί 160 περίπου μέτρων εξαφανίστηκε ως δια μαγείας από τους οφθαλμούς των ανθρώπων και σαν μυστήριος εφιάλτης ταλαιπωρεί όσους προσπαθούν να λύσουν αυτό τον άλυτο γρίφο. Χαμένοι ορίζοντες χαμένες διαδρομές σε τόπο που μόνο ο θεός της θάλασσας γνωρίζει τις πτυχές και που αυτές καταλήγουν. Παιχνίδια της φύσης όπου οι κανόνες ανήκουν μόνο στην δική της πλευρά. Κρυφές δίοδοι, μυστικά στριφογυρίζουν εξαφανίζουν και εμφανίζουν όπου εκείνες ορίζουν σαν ένα κρυφό χαρτί κανόνων της δικής της "πραγματικότητας". Δεν θα μάθουμε ποτέ τι απέγιναν που κατέληξαν που προσάραξαν πλοία που έφυγαν σαν κάτι ξένο από εδώ. Είναι ο κόσμος μας ένα απλό δεδομένο οριζόντων που έχουμε χαρτογραφήσει η κάτι άλλο που έχει χαρτογραφήσει εμάς σαν ένα λιμάνι που έχει άλλους προορισμούς; Αλλά..και αν λύσουμε αυτό το μυστήριο πόσα άλλα θα πάρουν τη θέση του να μας παιδεύουν  σε ένα ανελέητο κυνήγι αλλαγών και αναβαθμίσεων; Είναι μεμπτός και εξηγήσιμος ο κόσμος μας η είμαστε μέρος ενός άλλου κόσμου που μεταμορφώνεται όπως εκείνο ορίζει; Μπορεί να είμαστε κρυφοί παίχτες και κάπως η όψη να μας δείχνει ότι κάπου, πρέπει να αλλάξουμε ορίζοντες και θέσεις, μπορεί από πρόθεση, μπορεί από άλλους αστάθμητους παράγοντες. Το "Μίλτων Ιατρίδης" ίσως να άλλαξε ρότα για κάπου αλλού και εκεί σε κάποια καπηλειά οι Ναυτικοί όλων των κόσμων να πίνουν εις ανάμνηση των παλαιών ταξιδιών.........Γ.Α.