Χάος ενάντια στα στρωμένα πέπλα..

Η λαογραφία σαν ιστορική αναδρομή μεταφέρεται σαν ιός στα στρωμένα πέπλα της λογικής που κτίζει τοίχους εκλογίκευσης και εξήγησης στου απείρου το βλέμμα. Μια από αυτές είναι αυτή που περιγράφει τους περίφημους λυράρηδες της Κρήτης. Λένε ότι στους παλαιούς χρόνους όσοι ήθελαν να μάθουν γρήγορα και άμεσα λύρα πήγαιναν σε απόμερα σταυροδρόμια την νύχτα, χάραζαν ένα κύκλο σαν προστατευτικό μέσο έμπαιναν μέσα με το μουσικό όργανο και περίμεναν τους επισκέπτες της άλλης πλευράς να τους συναντήσουν ώστε να μπορέσουν την άλλη μέρα να είναι οι παίχτες που ονειρεύονταν να γίνουν. Όταν εμφανίζονταν οι ξακουστές κυράδες του ύδατος καθόντουσαν και περίμεναν να προετοιμαστούν οι ιδιοκτήτες από το σοκ του ραντεβού και να τους δώσουν με προσοχή το όργανο ώστε να μην τους αγγίξουν τους ίδιους. Η επαφή μπορεί να ήταν δυσάρεστη η θανάσιμη. Αφού το περιεργαζόντουσαν με ιδιαίτερη φροντίδα οι κυράδες τους το ξαναέδιναν σε μια ανταλλαγή μυστικοπάθειας. Αφού το έπαιρναν στα χέρια τους εκείνοι αισθανόντουσαν ότι ήταν κάτι δικό τους από παλιά εκείνες 'εφευγαν με τραγούδια και εκείνοι περίμεναν να φέξει ώστε ασφαλείς να τρέξουν προς τα μέρη τους.Την επομένη έπαιζαν λύρα με τέτοιο σθένος και φαντασία που ούτε είχαν φανταστεί ότι θα μπορούσε να είναι έτσι. Η λογική θα τους έστελνε να μάθουν με τα συμβατικά μέσα να μάθουν σε μεγάλη χρονική διάρκεια η παράδοση ήταν άμεση χωρίς πολλά πολλά φαμφάρες και πανεπιστημιακές εξηγήσεις στο τι μπορεί να κάνει κανείς. Αν η λογική κτίζει η αντιλογική κάνει ένα είδος απαλλοτρίωσης στη σιγουριά του κόσμου. Και εκεί που το κατεστημένο πέπλο ορίζει τα σύνορα των κόσμων το χάος έρχεται με ορμή να τα ρίξει. Η ανθρωπότητα φοβούμενη την ρευστότητα του απείρου το έκτισε με πέπλα και ετικέτες προστατών θεοκρατίας. Οι ποιητές βρήκαν τους τρόπους να ακυρώσουν προστάτες νταβατζήδες και ακολούθους που αδυνατούν να βηματίσουν σε δίνες πελάγη ύδατα και αέρηδες που ωρύονται να χτυπούν τις πόρτες των Κόσμων...........Γ.Α.