Διπόδων απόγνωση..

Οι εποχές έχουν κάθε μια την εικόνα της, έμπνευση που φορά το χιτώνιο του φυσικού χορού που θα έχει..τα καλοκαίρια δίνουν μια αίσθηση ελευθερίας ένα κάλεσμα για να "αράξει" κανείς, να αναπολήσει να αφήσει πίσω τους ρυθμούς που του επέβαλε η κοινωνική κατήχηση στο πόσο λειτουργικός πρέπει να είναι στο δρόμο της ανάπτυξης του παράγω και απολαμβάνω αυτά που έπραξα. Ο εικοστός Αιώνας η εποχή της ισχύος, της ταχύτητας και των γρήγορων ρυθμών έδωσε την θέση του στον επόμενο καταχραστή των ανθρώπινων μηχανών τον 21ο που μπήκε άγριος με ορμές και προθέσεις "πρωτοπορίας" ..αν δούμε σε "slow motion" την πορεία των δεκαετιών από το 60 ως και σήμερα κάθε δεκαετία άλλαζε σε διπλάσιο ρυθμό από την προηγούμενη και η μηχανοποίηση έδωσε ακόμη πόνο, πρόσθεσε περισσότερα προβλήματα με αποτέλεσμα η υπερκατανάλωση να πνίγει ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους ψάχνοντας λίγο χρόνο να κάτσουν να αδρανοποιήσουν την ταχυτητά τους να έχουν την "διακοπή" από το δώσε και λαβείν που στην ουσία είναι ενέργεια και δύναμη σε έναν υπερμηχανισμό που δεν σταματά να αλλάζει σε συνεχή βάση..ένα βιομηχανοποιημένο τέρας εντυπώσεων που "ουρλιάζει" ωρυόμενο  σε αναστεναγμούς γήινης ηλιθιότητας και λουσμένο από τους καπνούς των έργων. Η απόγνωση των διπόδων δείχνει τους καλοκαιρινούς μήνες το πόσο θέλει να ξαποστάσει να ξεφύγει να "σταματήσει το χρόνο"  σε γαλαζοπράσινες εικόνες βράχους και ξέρες όπου σαν ταύρος αντί να αράξει τελικά ξαναγυρνά με περισσότερη νεύρωση στην πραγματική του εστία...την επιβίωση που γίνεται και ολοένα αποβίωση χωρίς απολαβές, στην ουσία τα γρανάζια αντικαθιστώνται με άλλες προδιαγραφές "γράσου"**

άλλα δικαιώματα και άλλες δυνατότητες..οι άνθρωποι πλέον γίνονται όχι απαιτητικοί  στο τι πρέπει να ζητήσουν αλλά ολοένα γίνονται πιο αδύναμοι στο να δίνουν στον χρόνο που τους έχει ζητηθεί..για αυτό όσο περνά αυτή η κόλαση ορών τον κάνει να γίνεται πιο νευρικός πιο απομονωμένος με την μοναξιά της παύσης(διακοπές) που του ορίζει το σύστημα της μηχανής που ταϊζει.. να του δίνει μια κουταλιά από ένα αντίδοτο χρονικής ανεπάρκειας. Με αυτόν τον τρόπο το γρανάζι ξεχνάει έστω για λίγο μέχρι που μετρά την στιγμή που θα επανέλθει πάλι στα ίδια, στην προσωπική χρονομέτρηση όπου θα αναπολεί τα πίσω για να γίνουν πάλι μπροστά  έστω για λίγο ένας δείκτης απόγνωσης, ένας δείκτης που μετρά συνεχώς την μηχανή που τον κρατά "όρθιο" ένα σύστημα που όσο το παρατηρεί τόσο τον κυριεύει φόβος μην τον αφήσει να μετρά..στην ουσία ο άνθρωπος έχει μάθει να μετρά να μετρά όλο και να μετρά σε μέτρα που ούτε και ό ίδιος τελικά δεν έκατσε να τα ερευνήσει, σαν ένα όμορφο δόλωμα  το δημιούργησε και έτσι από "τότε" έπεσε στο καβούκι της κολασής του..με όρια..η μηχανή που ταϊζει του έδωσε τα όρια του την εποχή του την αρχή το τέρμα του σε όλα τα επίπεδα της ανάλωσης που έχει..ημερομηνία λήξης και ημερομηνία στο πόσο πρέπει να κινηθεί μια μεζούρα που την κόβει ο ίδιος και το δέχτηκε σαν ένα ακόμη άβουλο πλάσμα απόγνωσης..........Γ.Α. 



** γράσο το υλικό που κάνει το γρανάζι να γλιστρά να μην σκεβρώσει να μην γίνει δυσλειτουργικό ...Γ.Α.