Εξόριστοι στον Άρακουμ.....

Απελπισμένοι, σε φιέστες ,αμέτοχοι στην απόκρυφη και κλειδωμένη γνώση της φθοράς, αλλάζει η όψη μας σε ρυθμούς γενετικών κωδίκων σπείρας. Παρατρεχάμενοι είλωτες, ενός είδους παρακατιανοί σε μια έρημο, φωτιζόμενοι από παρέα τις ουράνιες μακρινές πυγολαμπίδες που σαν σκόνη διαπερνούν τους χιτώνες των οφθαλμών. Χαμένοι στο αρχαίο όνειρο που ξέφτισε σε ερείπια   αινιγματικών μαρμάρων νεκρών, χτισμάτων φαντασμαγορικών παρελθόντων που ξεχάστηκαν στην μνήμη του χρόνου, κυρίαρχοι της αυτοκαταστροφής μα συνάμα αιώνιοι μπάσταρδοι του σύμπαντος .Κυνηγοί των θεών σε μια κούρσα σκυτάλης θανάτου και απόγνωσης ψάχνοντας τον αποδιοπομπαίο τράγο του λάθους. Παντοτινοί απερίσκεπτοι τραγελαφικοί γκαφατζήδες σε ταπεραμέντο λογικής ανεπάρκειας. Αμέτοχοι στης φύσης τα μυστήρια δίνουμε έμφαση στον φόβο, ταπεινοί, γυρνώντας σε άλλα χαμόγελα τρεμάμενοι την ηχώ της βοής της υπερκόσμιας συνουσίας. Ανούσιοι, οικονόμοι  της μάσας υποβασταζόμενοι από μαγκούρες ηλιθιότητας αρπάζοντας υποχθόνιες ευκαιρίες. Κρεμάμενοι σε καλαμιές υπερήφανοι μάστοροι της υπερηφάνειας 
αφήσαμε να μας πνίξει η μπόχα της υποκριτικής δυσοσμίας ..είμαστε οι υπέροχοι άκαρδοι των δημιουργών είμαστε οι υπέροχοι  της υποδεέστεροι σατράπηδες των σκουπιδιών του γαλαξία είμαστε τα αγαπημένα νούμερα της παράστασης που τελειωμό δεν έχει......Γ.Α.                                                                                                            



Θα το αφιερώσω στον Γουϊλιαμ Μπλέηκ αν και βαριόμουν να το συνεχίσω παραπάνω...Γ.Α.