Στης Πλειάδας τα στενά........(ποιήμα εις ανάμνηση της Μαρίας Όρσιτς)

Έφυγες χωρίς πολλά πολλά να πεις παρά μόνο  λίγες λέξεις..

Στης Πλειάδας τις κοιλάδες αρμενίζεις με ειρήνη, ήρεμη ατενίζεις το χρόνο μα οι σκέψεις σου είναι στην γη που άφησες εκείνη τη μέρα..

Ήταν γρήγορο και αναπόφευκτο να μας αφήσεις με κενά να ατενίζουμε την λάμψη του Λαμπαδία

μα τα καλά τα είδες στης πλειάδας τα στενά..

Χίλιες εορτές μυριάδες αγάλματα να ορούν την πλάση τα χρώματα των άνθεων,τους κόσμους της Αλκυόνης..

Δεν ξέχασες τι άφησες εδώ ορδές από βαρβάρους που τιθάσευσαν την δύναμη του Ατλάντιου την κληρονομιά των γαλάζιων οφθαλμών την  θεϊκή ισχύ της καθαρής φλόγας που σιγοσβήνει αναπάντεχα τρεμάμενη και φοβισμένη..

Ο υπερβορράς αναμένει με θαλπωρή αλλά και με σθένος την επιστροφή την αναμενόμενη..

Ξέφρενοι ρυθμοί στης Πλειάδας τα στενά, πλοία γυροφέρνουν με χαρμόσυνα νέα από του Ωρίωνα  

τα μέρη ότι τα άστρα στη ζωστή τη θέση περιμένουν να ανοίξουν τα κλειδιά τους δρόμους να ανταμώσουμε και πάλι.....Γ.Α.